sosyal fobili bir anneyim, tavsiyelerinizi bekliyorum.

[delfina]

Herkese merhaba foruma yeni katılıyorum.30 yaşındayım Kendimi bildim bileli çekingen birisiyim.Yılların çabasıyla bir nebzede olsa azalttım mesela ilk karşılaştığım kişilerden pek çekinmiyorum ancak yinede herkesin gözü üzerimde beni izliyor gibi hissediyorum bunuda ancak yüzde 20 azaltmışımdır.8 senedir evliyim eşim memur 4 yıldırda İzmir'deyiz burada maalesef çevre edinemedim.lojman ortamında yaşıyorum apartmanda herkes birbiriyle sıkı fıkı görüşüyor ama 4 senedir birtanesiyle bile selamlaşmaktan öteye gidemedim .işin kötü yanı 4 yaşında kızım var o hiç utangaç değil ben onun yaşındayken utanırdım hep.Kızım için üzülüyorum apartmanda her dairede çocuk var ve hepsi birbirlerinin evine oynamaya gidiyor benim kızımı hiç çağıran olmadı çocukların oyun tepinme gülme sesleri evimize kadar geliyor benim yavrumda sadece dinliyor.Ben anneleriyle görüşmediğim için kızımıda çağıran yok karşılaştığımızda hep ağız ucuyla gel oturalım dediler ama özellkle kapıma gelipte çağıran olmadı bende çat kapı yapamıyorumki imkansız heyecandan konuşamam bile. Sosyal fobim için memleketteyken doktora ilk defa 2 ay önce gittim sadece paxil ilacını verdi devlet hastanesi olduğundan terapi falan yok ilaç biraz etki eder gibi oldu.
Sizler nasıl tedavi görüyorsunuz bilmek istiyorum.

[derya]

bu sorunla başa çıkmalısınız çocuğunuz için siz oturmaya gidin haber edip ya sizin gibi ev hanımları varsa onlar da sıkılıyordur geldiğinize sevineceklerdir iletişim kurmaya çalışın insanlarla bir psikologtan yardım alabilirsiniz bu sorunla ancak insan üzerine gidince başa çıkabilir çekingenliğin altındaki sebebi bulmanız lazım neden çekiniyorum diye kendinize sorun bence sorun çevre edinmeniz çevre edinirsiniz bu sorunlar azalacaktır insanlar size izlemez normal bakıyordur bu öyle düşündüğünüz için size öyle gelir

[elmaelma]

4 sene bazı insanlar için biraz uzun olabilir bu zaman içerisinde yakın komşularınızla bile hiç mi konuşmadınız sizi tanımaya gelmediler mi zaten konuşmaya yavaş yavaş başlayabilirsin ufak konuşmalarla bir şeyler anlatabilirsin siz bir adım attığınızda onlarında adım attıklarını göreceksiniz onlarda size birşeyler anlatacaklardır böylece konuya dahil olur konuşacak birşeyleriniz olur daha çok şey paylaşabilirsiniz devlet hastahanelerinde ilaç yazdırmaktan fazla birşey yapılmıyor bunu kendi kendinizede başarabilirsiniz.

[hipomani]

yanlış anlamazsanız bazı tavsiyelerim olacak.
öncelikle ben okb ve sf li bi annenin kızıyım-ki annem sf si nedeniyle mesleğini bırakmak zorunda kalmış-
ve sizin yavrunuzun da benim yaşadıklarımı yaşamasını asla istemem.
Bence tüm cesaretinizi toplayarak küçük adımlarla ilişki kurmayı deneyin insanlarla.
Kendinize hedefler koyun,attığınız minik adımlar sizin ilerleme kaybetmenizde etkili olacaktır.
Biliyorum şimdi böyle söylemek kolay ama sizin için öyle değil,inanın tahmin edebiliyorum
Ve muhakkak psikiyatra gidin
Çekinmeyin
Bunu evladınız için yapmalısınız
Benim annem 50 yaşından sonra gidebildi psikiyatra ve onda da sadece okb sorununu dile getirebildi.
Bizi hastayken yetiştirmeye çalıştı bi şekilde ama benim ve kardeşlerimin üzerinde etkileri kötü oldu.
Kimse yanlış anlamasın,SFli veya herhangi bi rahatsızlığı olan insanlar anne baba olmayacak mı elbette olacak
Ama muhakkak mücadele etmeliler,çocukları için.
Kaçmak çözüm olamaz.
Ben şu yaşıma geldim hala kızarım içten içe anneme,nasıl olur da bi psikiyatra gitmezsin onca yıl diye.
Tabi ona belli edemem,üzülmesin diye.
Biliyorum ki canından kıymetliyizdir biz,sizin evladınız da sizin için öyledir elbette.
Özetle,nacizane sadece iyi niyetle derim ki psikiyatra gidin bence ve mücadele edin.
Zira rolmodeli siz olacaksınız çocuğunuzun.
Sevgilerimle...