bunu yazarken bile sıkılarak yazıyorum yaş kemale ermiş hala ne yapacağını bilmeyen biri
allaha şükür sağlığım yerinde işim var ailemden ayrı bi evde özgür yaşıyorum ama mutlu değilim..hayattan ne beklediğimi bilemiyorum gezmek dolaşmak istiyorum tek başıma gidemiyorum..aşık olmak istiyorum ama çok korkuyorum bgne kadar bir tane sevgilim oldu onunlada 6yıl dan sonra ayrıldım tam gün çalıştığım ve iki haftada bir hafta sonları ailemin yanına gittiğim için sosyal faaliyetlere katılamıyorum(kurs vb.) evde müzik dinlemek ve kitap okumaktan başka bir şey yapmıyorum sıkılıyorum, bunalıyorum..sorunumu da bulamıyorum, insanlara hayır diyemiyorum, bana ilgi gösteren birine çabuk kapılıp sonra çk üzülüyorum..kimseyi kırmayım diye herkesin istediğini yapıyorum..

kimisine saçma gelecek ama benim için ciddi bir sorun çünkü herkesin hayattan bi beklentisi bi hedefi bi hayali var bu hayatta..bense tüm bunları kaybettim galiba..Öylesine bomboş yaşıyormuşum hissine kapılıyorum sık sık..Allahın verdiği bu emanet canı ona kulluk ederek taşıma amacı dışında birşey neden hissetmiyorum ben? Lisede üniversiteye girme hedefi, üniversitede kpss kazanıp atanma hedefi... eee işe kavuşunca???eş bulma mı var sırada? benim hedefim bu mu bana bu mu geldi sırada??? ben niye ne istediğimi bilmiyorum niye bi emelim yok çok tuhaf değil mi..hep kısa süreli amaçlarım var günlük haftalık bazende aylık hedefler koyuyorum ama uzun vadeli bir hayal bir amaç bulamıyorum sizce neden? Yaşama sevincimi mi yitirdim aceba???