Yaklaşık 4 yıldır evden dışarı pek çıkmıyorum ve arkadaşım yok. Yaşadığım bazı olaylar sebebiyle (aile içi) kendimi dış dünyaya kapattım. 25 yaşındayım ve geleceğimin olmaması beni çok derinden yaralıyor arkadaşlar. Çalışmıyorum işin acı tarafı nereye başvursam geri dönüş almıyorum. Bir sürü olumsuzluk üst üste gelince hiçbir şey başaramıyormuş insan öyle sap gibi dımdızlak kalıyormuş onu anladım. Artık patlayacak duruma geldim birileriyle konuşmam kendimi anlatmam gerekiyor ama nadir de olsa dışarı çıktığımda aptal gibi oluyorum. İnsanlarla iletişimim çok zayıf tam bir ''sosyal gerizekalıyım''. Bu durumdan kurtulmak için psikiyatriste gittim ve bana 37,5 mg sulinex verdi iyi gelirse dozajı arttıracağını söyledi, kendimi toplumdan soyutlamışım ve sosyal anksiyete bozukluğu varmış ama o ilaç ta hiç iyi gelmedi öleceğimi sandım. Anksiyetemi tavana fırlattı. Böyle yalnız kalıp aklımı yitirmekten korkuyorum artık. Sosyal olmak isteyip olamamak gerçekten çok zor. Ruh kanseri gibi... iyileşmek istiyorsun ama yavaş yavaş öldürüyor, ne bileyim işte...Tek ricam benim gibi olan ya da konuşmak isteyen arkadaşlar olursa konuşmak, dertleşmek isterim.