Selam arkadaslar.

Ben yurtdisinda yasiyorum ve yaklasik 5 senedir evliyim. Henuz cocuk yok. Yurtdisina yaklasik 7 sene once ciktim ingilizce egitimi ve master vs icin. Daha sonra simdiki esimle tanistim ve cikmaya basladik. Yaklasik 7 ay ciktik evlenmeden once. Bu arada esim(bayan) yabanci. Ondan sonra evlenmeye karar verdik, ben hic ciddi ciddi dusunmedigim icin cok kolay verdim bu karari, ne de olsa birlikteyiz evleniriz ne olacak diye gordum. Esim cok iyi bir insan. Acikcasi ben hic bir zaman asik olarak evlenmedim, zamanla sevmeye basladim sadece! Belki de o beni cok sevdigi icindir ve cok iyi bir insan oldugu icindir! Esimin kaygi, panik atak problemleri var ve bunun icin hala duzenli olarak ilac kullaniyo yaklasik 6 senedir. Cok zor donemlerden gectik, ben hep yaninda oldum. Yani evde hicbir is yapmiyor surekli uyuyor vs. suan eskiye nazaran daha iyi ama tabiki ben de bir birikim oldu. Zamanla uzaklastim ondan. Sadece hastaligiyla ilgili degil tabi ki, zamanla ayni seyleri sevmedigimizin farkina vardim! mesela ben sosyal olmayi gezmeyi cok severim, oysa evde otursun tv izlesin.Yaklasik 1 senedir de aklimda ayrilik var. ozellikle son donemde iyice soguk davranmaya basladim, konuyu o aciyor beni sevmiyor musun vs. agliyor karsimda her seferinde ben de bir turlu diyemiyorum onu oyle gorunce! Cok kotu bir durum. Biliyorum en iyisi olayi uzatmadan son vermek, daha yipranmamak! Ama o an geliyor kelimeler agzimdan cikmiyor! Kafayi yemek uzereyim! ailesiyle mi konussam diyorum, ya da boyle be biliim insani duygusuzlastiracak vicdansizlastiracak bi ilac varsa onu alip karsisina gecip dokuleyim! Ne yapicagimi sasirdim! Fikirlerinizi bekliyorum. Simdiden tesekkurler...