Yazmayım dedim ama doluyoruz,taşıyoruz.
Akşama kadar çalıştığım ofise gelen pekçok insanda aynı.
Bir adam elleri titreyerek haberleri izleye izleye kalbinde ritm bozukluğu oluştuğunu söyledi.
Başka birisi artık ülke gündemini fısıltıyla konuşabildiğinden,biri duyar diye korktuğundan bahsetti.
Acı çektiren,başkaları acı çektikçe zevk alan bir kesim var artık bu ülkede.
Geçmişi mumla aratıyorlar.
İnanın hayatımın en keyifli yılları tüm zorluklarına rağmen ilk gençlik yıllarımdı.
Hayat zordu belki ama insanlar daha mutlu,daha umutluydu.
Zevklerimiz vardı,yeni şeyler öğrenmekten hoşlanırdık,müzik dinlemeyi çok severdim ben mesela.
Arkadaşlarla omuz verirdik birbirimize.
Şimdi ortalığa bakıyorumda;
Aklını yerinde zor tutan asabi,mutsuz bir çoğunluk.
İnsanlara tepeden bakan,kendi gibilere nefreti öğreten,bunu yaparken dünya üzerinde çekilen acıları kendine bahane eden -sanki çok umurlarındaymış gibi- bir azınlık.
Rabbim merhamet,iz'an versin,muhabbet duygusu ihsan etsin.
Alnı secdede kalbi kör insanlar.
Bi uyanın be kardeşim..
Bir tek siz yaşamıyorsunuz bu ülkede,bu dünyada...



Alıntı
;
Yer imleri