6 sonuçtan 1 ile 6 arası

Konu: Bipolar olduğumu düşünüyorum, sizce öyle miyim?

  1. #1

    Standart Bipolar olduğumu düşünüyorum, sizce öyle miyim?

    Bana diyeceksiniz ki bunu burada sorma, doktora sor, fakat kendimi doktora gitmek için ikna edemiyorum. Bipolar olduğumu varsayarak aşağıda yaşadıklarımı sizle paylaşmak istiyorum. Sizce doğru mu düşünüyorum?

    Çocukluğumdan beri hep tuhaf olduğumu söylerler. Tanıştığım her insanın düşüncesidir bu. Ergen zamanlarımda riski ve adrenalini çok severdim. Yaşadıklarımdan sonra riskten nefret ettim ama adrenalin duygusu kesinlikle var. Ne mi yaşadım; Lise zamanlar çok hareketli olduğum için (-ki doğu bölgesinde yaşıyordum) kaşar ilan edildim, bir dönem sevilirdim fakat daha sonra mimlendiğim için ve dengesiz hareketlerim yüzünden dışlandım, ezik konumuna düşürüldüm. O dönemler depresyon tanımı ile tanıştım ve ölmeyi istemiştim. Fakat sanırım bende manik daha ağır. Üniversitede iken, en yakın arkadaşım mantıklı bir kız idi, ayrılmaz ikiz idik zaten, sağolsun beni hep yanlıştan korumuştur. ama onun koruması altından çıktığım ilk an, zapt edilmez cinsel isteğim gündeme geldi. Yanlış ve daha sonra midemi bulandıran seçimlerim oldu.
    Merakım yüzünden dağ tepe dolaşırken tecavüze uğradım "o dağda ne işin vardı senin" diyen savcıya ve polise mantıklı bir açıklamam olamadı, ailem öğrenip üzülmesin diye bu hassas dava sürecini hem tek başıma geçirdim hemde tüm enerjimi o şerefsizin ceza yemesi yönünde değilde ailem öğrenmesin yönünde harcamak zorunda kaldım, neyse Türkiye burası, o şerefsiz şu an serbest. Bir de o dönemde ölümü düşünmüştüm. daha sonra mutsuz olduğum, banyo yapamayacak halde enerjimin sıyrıldığı, odama kapandığım dönemler oldu fakat hiç birisinde ölümü düşünmedim, çünkü o negatif hava içerisinden çıkacağımı bilirdim, üstelik acı çeken olgunlaşır, olgunlaşacaksın polyanna diyerek acının içine kendimi gömerek, hatalarımdan ders çıkarma yoluna girerdim. Bir de o dönemleri hep kitap okuyarak geçirdim zaten ama normal bir kitap okuma şevkinden bahsetmiyorum, gözlerim artık görmekte zorluk çekene kadar okurum, kendimden uzaklaşırım.

    O acı çektiğim dönemler beni olgunlaştırdı, bir zamanlar motora artçı olarak binip arkada keyifle çığlık atan ben, şimdi kendim motor kullanırken korkarak, alabildiğine tedbirli kullanıyorum. (ha bu arada çılgınlığım yüzünden bir çok ölümcül kaza atlattım) Dağ tepe de gezmiyorum artık... Cinsel isteklerim ise var fakat seçiciyim.

    Bir diğer yandan bipolarlığın bende iyi yanları da oldu, sayısız başarım var. Tiyatro'dan tutun iş hayatına, eğitim hayatına kadar. Bir çok şeyle uğraştım, yaptım, bulunduğum şehrin en sosyal kızı olarak tanınırdım. Bunları o dönem dönem gelen enerji anında yapmışımdır hep, fakat atağım geçtikten sonra, atak döneminde bir işe koyulduğum için sorumluluk bilinci ile arkasını getirdim hep.

    Bu arada belki arkadaş ortamındandır, ama daha çok o aç merakıma yenildiğimden; 2 defa hap kullandığımda oldu, hayır hayatımın içinde değil o tür şeyler, olamazda! kendimi heba etmek istemiyorum..
    Anormal sayılabilecek birde hayallerim var, gerçek değiller, kendim uyduruyorum, çılgın bediş gibi, otobüste gidiyorum, canım sıkılıyor, bir kurgu yapıyorum, gülümseyerek hayal ediyorum. Fakat bu hayallerimin hepsinin ortak bir özelliği var; insanlar "vay be diyerek bana hayran hayran bakıp, onaylıyorlar, taktir ediyorlar" yani özgüvenin tavan yaptığı şeyler. Ah! herkes beni sevsin istiyorum, zaten genelde manik dönemdeyken de çok seviliyorum, depresif anımdaykende sevilmiyorum. Ya da belki ben sadece öyle sanıyorumdur.

    az uyumanın aksine kendimi bildim bileli uyku meraklısı bir insanım, sinirlenme huyumda yok.
    enerjik olduğum dönemler o kadar mutluyum ki, neden mutluyum bilmiyorum, ama kendimi o dönemler inanılmaz seviyorum, sevdiriyorum da, insanlara coşkumu aşılıyorum ve mükemmel olduğumu düşünüyorum. Aynanın karşısına geçip ne kadar güzel olduğumu düşündüğüm zamanlar olmuştur, üstelik hayvan kadar kusurlarıma rağmen! kusurlarımla dalga geçip kendimi beğenmeye devam ediyorum.

    Doktora gözükmeli miyim? fakat bipolar isem bile, şu an bunun bana zararı nedir ki? zaten bir çok şeyden ders aldım... olgunlaştığım için mutsuz olduğum anlara sahip çıkıyorum ve artık kendimi riske atmadığım için mutlu olduğum anlar ise benim için büyük bir hediye gibi...

  2. #2

    Standart

    öncelikle doktora gözükmelisin.

    bende bipolarım yazdıklarının tamamını ilgiyle okudum.

    sen bipoların hipomani ve mani ucundasın.bipolar maniden ötürü hayatın etkilenmiş ama başarılarda kazanmışsın mani için sahte cennet derler ama o dönemde düşünceler hızlandığı için çok yaratıcı olunduğu söylenir.depresyon ucunda çok fazla(mesela ben yılın en az 8 ayı bipoların majör depresyon ucundayım) kalmayan birisin sanırım.

    tecavüz vakası içinse geçmiş olsun diliyorum,elbet birgün o haysiyetsiz şerefsiz Allah'tan belasını bulacaktır.

  3. #3

    Standart

    Alıntı miskin oğlan Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    öncelikle doktora gözükmelisin.

    bende bipolarım yazdıklarının tamamını ilgiyle okudum.

    sen bipoların hipomani ve mani ucundasın.bipolar maniden ötürü hayatın etkilenmiş ama başarılarda kazanmışsın mani için sahte cennet derler ama o dönemde düşünceler hızlandığı için çok yaratıcı olunduğu söylenir.depresyon ucunda çok fazla(mesela ben yılın en az 8 ayı bipoların majör depresyon ucundayım) kalmayan birisin sanırım.

    tecavüz vakası içinse geçmiş olsun diliyorum,elbet birgün o haysiyetsiz şerefsiz Allah'tan belasını bulacaktır.
    İlgi ile okuduğun için teşekkür ederim. Bipolar olmanın 10 özelliği varsa 8ine katıksız uyuyorum. Ve dediğin gibi; depresyona giriyorum, alabildiğine kötü hissediyorum fakat bu dönemi "iç hesaplaşma ve öz eleştiri" olarak değerlendirdiğim ve sürekli geçici bir dönem olduğunu kendime hatırlattığımdan, zararını hissetmedim. Manik sürecim daha uzun ve etkin geçiyor, hayal gücüm tavana vuruyor, o dönem hep bir başarı elde etmişimdir, proje yazmak ve yürütmek, resim yapmak, keman öttürmek, oynanacak bir tiyatro senaryosu yazmak gibi... Manik sürecin bedelini dizginlenemez sınırsız enerjim yüzünden çok çok kötü ödedim ama depresif zamanların kendimi olgunlaştırmasını sağladığım için bu manik süreçte daha bilinçli kararlar verebiliyorum, kendimi sınırlandırabiliyorum. Yine de doktora gitmelimiyim? ilaç tedavisi istemiyorum, durumumdan şikayetçi değilim, mimlenme riski göze alamıyorum

  4. #4

    Standart

    Alıntı re-polyanna Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    İlgi ile okuduğun için teşekkür ederim. Bipolar olmanın 10 özelliği varsa 8ine katıksız uyuyorum. Ve dediğin gibi; depresyona giriyorum, alabildiğine kötü hissediyorum fakat bu dönemi "iç hesaplaşma ve öz eleştiri" olarak değerlendirdiğim ve sürekli geçici bir dönem olduğunu kendime hatırlattığımdan, zararını hissetmedim. Manik sürecim daha uzun ve etkin geçiyor, hayal gücüm tavana vuruyor, o dönem hep bir başarı elde etmişimdir, proje yazmak ve yürütmek, resim yapmak, keman öttürmek, oynanacak bir tiyatro senaryosu yazmak gibi... Manik sürecin bedelini dizginlenemez sınırsız enerjim yüzünden çok çok kötü ödedim ama depresif zamanların kendimi olgunlaştırmasını sağladığım için bu manik süreçte daha bilinçli kararlar verebiliyorum, kendimi sınırlandırabiliyorum. Yine de doktora gitmelimiyim? ilaç tedavisi istemiyorum, durumumdan şikayetçi değilim, mimlenme riski göze alamıyorum


    Dediğin gibi kendini sınırlandırabiliyorsan ve sonuç olarak durumundan şikayetçi değilsen doktora gitmeyebilirsin..ilaç konusunda haklısın 16 ilaç kullandım hiçbiri şifa olmadı

    banada bir yakını hasta olan arkadaşım daha yıllar önce keşke ilaçlara bulaşmasaydın demişti.

    Şöyle birşeyde yapabilirsin.doktora çıkarsın, ilaçsız terapi alırsın. ilaç kullanmak istemiyorum dersin. geçirdiğin manik depresif atakları anlatırsın doktorda sana yapman gerekenleri söyler(hobi,spor vs.)

    imkânın varsa özele çık,devlette 10-15 dk da birşey anlatamazsın,yardım alamazsın

    inan bende senin gibi bu hastalığı hipomani,mani ucunda yaşamayı çok isterdim

  5. #5

    Standart

    Biliyor musun, seni sevdim. Cesaretlisin. Aynı zamanda bu ülkede yaşayan her kadın seninle aynı riske ve tehlikeye sahip. Özgür ruhlu olman buna sebep değil. Çok farklı değil okuluma giderken de tecavüze uğrasam eminim ki okulda ne işin var senin, diyen çıkar. Başına gelene çok üzüldüm, bir kadın olarak özellikle fakat dedim ya cesaretine de hayran kaldım her konuda. Ben de ergenlik zamanlarımdan hatırlarım, birkaç meraklı ve cesur arkadaşlarımı. O kızlar da nedense 'kaşar' ilan edilmişlerdi ama ne fark eder hala arkadaşım hepsiyle. Neyse ben uzman değilim veya bipolar da değilim yanıt veremeyeceğim maalesef soruna. Amacım yazdığını okumaktı ki sonuna kadar okudum ve tanımasam da sevdim seni, güzel insan.

  6. #6
    Moderatör
    Üyelik tarihi
    Dec 2014
    Mesajlar
    2.865

    Standart

    ---Enteresan bir durum. Doğuda yaşayan bir kadına göre hem yazı dilin, hem anlatımın, hem tavırların daha çok batılı gibi. Ezik, silik olacağını düşünürken sen savaşmayı seçmişsin.
    ---Dağdaki tecavüz eden belki bir eşkiya, belki bir çobandı. Muhtemelen seni karalayarak ceza almamıştır. Eğer bir mütecaviz ceza almıyorsa, tahrik altında bu haltı yediğine inandırmıştır hakimi. Herneyse geride kaldı, bitti.
    ---Eğer otobüsteki, insnaların hayranlık, alkış ve beğenileriyle, seni bir hayal kahramanı gibi karşılamaları sadece hayalden ibaretse, gerçekte kendini insna üstü bir varlık olarak görmüyorsan, çok özel ve seçilmiş biri olabileceğin gibi kurguların yoksa sıkıntı yok. Sadece beynin, içindeki kimyasal ve sinir uçlarının miktar, yoğunluk ve iletim hızlarına bağlı olarak seni farklı boyutlara götürüyor. Eğer mutluysan doktora gitme, bu büyü bozulmasın, mutsuzsan git ve ilaçlarla zihnin biraz dengelensin.
    ---İnsan olarak hepimiz çok farklıyız. Hem çok benzeriz, hem de inanılmaz münferit, gizli yanlarımız var. Modern hayat zaten, yeni bir insan türü üretti. Hergün değişip, bu büyük şehirde, bilgisayarların başında yokolduğumu hissediyorum adeta. Biraz daha kırsal yaşasaydım keşke.

Benzer Konular

  1. Çok ince düşünüyorum.Herşeyin sonunu düşünüyorum.
    By lamartina in forum Üyeler Konuşuyor / Dertleşiyor / Soru Soruyor
    Cevaplar: 7
    Son Mesaj: 11-09-2016, 04:26 PM
  2. Aileme Hasta Olduğumu İnandıramıyorum
    By mexi43 in forum Depresyon
    Cevaplar: 3
    Son Mesaj: 16-01-2015, 04:37 PM
  3. sizce haksiz miyim ??
    By pinokyoo in forum Üyeler Konuşuyor / Dertleşiyor / Soru Soruyor
    Cevaplar: 27
    Son Mesaj: 12-02-2013, 01:06 AM
  4. şiddete karşı eğilimli olduğumu düşünüyorum
    By thinner in forum Davranım Bozukluğu ile Giden
    Cevaplar: 15
    Son Mesaj: 09-09-2012, 10:08 PM
  5. Obsesyon olduğumu düşünüyorum!!!
    By emre123 in forum Obsesif- Kompulsif Bozukluk OKB ( Saplantı - Zorlantı )
    Cevaplar: 7
    Son Mesaj: 01-05-2011, 11:34 PM

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
  •