Hayata dair...

hayata dair
Düşündüğünüz, inandığınız güvenle beklediğiniz her şey mutlaka gerçekleşir.
Gerçek huzur hayatın bolluğunu fark etmektir.
Kötü olan para değil parayı çok sevmek...
Onu bütün iyiliklerin önünde tutmaktır.
Cimrilik veya fakirlik bir erdem değildir...
Cimriler zenginleşiyor gibi görünseler de sevgiyi bulana dek fakirdirler...
Kendimizi neye bağlarsak ne olduğumuzu düşünürsek öyle oluruz.
Asıl zenginlik ruhsaldır...
Tüm iyiliğin kaynağının varlığından haberdar olma insanı zengin kılar.
(...Jack Ensign Addington)

Hayata dair...
Biz yalnızca sevip sevgiyi orada bırakmak istemiyoruz...
Sevip de sevmekle yetinemiyoruz, sevgimize bir karşılık bekliyoruz...
Bu isteğimizle de başka bir kimseye bağımlı olmuş oluyoruz... İşte bunun için sevin ve bununla yetinin... Sevgi bir tepki değildir... Eğer siz, “Beni severseniz, ben de sizi severim” diyorsanız; Bunun adına ticaret derler, alışveriş derler...
Sevmek, karşılık beklememektir...
(...Krisnamurti)

çok güzel yazılar ablacım
güzel bir köşe olmuş:)

Öyle bir başıma göründüğüme bakma...
Karanlıklarımın ardında neler var neler...
Eskimiş yarım sevdalar, miadı dolan kullanılmış hayatlar ve hepsinin bir yerimde kalan acıtan anıları...
Bir çatı katından bakar gibiyim yaşadıklarıma; öyle uzaktan, öyle kayıtsız, ben aşağı inene kadar değişiveriyor her şey...
Hiçbir zaman yetişemiyorum...
Ne zaman son basamağa gelsem, gitmiş oluyor gecelerce beklediklerim...
Bazı hataların bedeli ne büyük oluyormuş meğer...
Öde öde bitmiyor, bitmeyecek...
Her yeni adımda, her yeni solukta nefesini ensemde hissediyorum...
Bırak artık be yakamı, sen de yoruldun biliyorum...
Dışardan baktığında nasıl da sıcak, nasıl da huzur dolu...
Ya içersi; olabildiğine boş ve soğuk...
Günlerdir duruyor verdiğim ilan, kimse arayıp sormadı...
Sahibinden satılık kelepir çatı katı... (...Simone)

Endişelerin çoğu gelecekle ilgilidir...
Birçoğu asla gerçekleşmeyecek olayların etrafında dönüp durur...
Yaşadığınız zamana konsantre olun...
“Gelecek”, kendi başının çaresine bakacaktır...
...
Kusursuz ve mükemmel olmayı başkalarına bırakın...
Ne olduğunuzu, kim olduğunuzu düşünün
ve bulunduğunuz halden mutlu olun...
Sonuç olarak daha rahat olacaksınız...
...
Gergin durumlarla başa çıkmanın iki yolu vardır;
Ya onları değiştirirsiniz ya da onlara bakış açınızı değiştirirsiniz...
Bakış açınızı değiştirmek daha zordur, fakat kişiyi aydınlatır...
(...Paul Wilson)

hayata dair
Bugün yaşayacağım her şeyi ben seçeceğim;
Ya kızacağım yağmura etrafı ıslatıyor diye,
Ya da seveceğim onu çiçeklerimi suladığı için...
Ya sıkılacağım param yok diye,
Ya da harcamalarımı planlayıp, müsriflikten uzak kalmaya çalışacağım...
Ya sızlanacağım bozulan sağlığıma,
Ya da hayatta olmayı kutlayacağım...
Ya içli içli sitem edeceğim anne babama, beni büyütürken veremedikleri şeyler yüzünden,
Ya da onları yürekten seveceğim beni dünyaya getirdikleri için...
Ya sıkıntı basacak dikenli güllere katlanmak zorundayım diye,
Ya da dikenlerin gülleri var diyerek umut dolacağım...
Ya kaybettiğim dostlar için yas tutacağım,
Ya da yeni insanlarla yeni dostluklar peşinde koşacağım...
Ya işe gitmek zorunda olduğum için mızırdanacağım,
Ya da gidecek bir işim olduğu için sevinç dolacağım...
Ya ev işleri yapmak eziyet olacak bana,
Ya da işlerini yaptığım o evde aklımı, ruhumu ve bedenimi barındırabildiğim için minnettar olacağım...
Belki yeni şeyler öğrenmek istemeyecek canım,
Ya kızgın olacağım -öğrenmek gereken ne çok şey var- diye,
Ya da ufak tefek de olsa faydalı ne varsa öğrenmeye çalışacağım...

Gitgide kirlendiğimiz kesin. İçimiz dışımız, ruhumuz ve kelimelerimiz pas tutuyor, çürüyor. yapmalı? Havalandırmalı, yıkayıp durulamalı, güneşe çıkarıp sermeli.

Yırtığını söküğünü dikmeli. Eşya mı bu, giysi mi? Güzel soru… Giysileri elden geçiriyor, yıkayıp ütülüyoruz. Bibloları, çekmece içlerini, kitap raflarını, sehpaları, pencere pervazlarını, nerede ne varsa kuytu köşe, hepiciğini siliyor, ovalıyor, ilaçlıyor, pak ediyoruz. İstiyor her şey, bakım görüm istiyor; temizlenip arınmak… "Aşklar da bakım ister, öğrenemedin gitti." der ya Cemal Süreya, sevgiler de hülyalar da inançlar da bakım istiyor ; yaşamak bakım istiyor.


Galiba bir gün dönüp bunca bilgiye, bunca mâlumata, alet edevata hatta bunca kelimeye gerek var mıydı? diye soracağız. Her şeyin yalnız yaşamaya, istemeye, sevmeye ve sevilmeye yetecek kadarına sahip olduğumuz zamanlara, çocukluğa dönmeyi çok isteyeceğiz. Eksiktik belki, ama güçlüydük. Kelimelerimiz kıttı, ama sözümüzün en tesirli olduğu çağlardı. Bir gün, bütün bu sahip olduklarımız, elimizin altındakiler, gözümüzün önündekiler, beynimizi ve gönlümüzü dolduran 'kalabalık', düşman olup çıkacak karşımıza. Esatiri varlıklar, gulyabaniler gibi yolumuzu kesecek, rüyalarımıza girecek, hülyalarımızı bölecek. Ne yolda, ne evde ne de uykuda rahat verecekler bize. Karabasanlar içinde yüzeceğiz gece gündüz. Bir gün öyle konuşup yazmaya başlayacağız ki kelimelerimiz tanınmaz olacak, şaşıracağız. Nereden geldi bunlar, kim kattı dağarcığımıza!


Okuma Lambası kitabında 'Türkçe ile Yıkanmak' diye bir yazısı vardır Enis Batur'un. 'Dilimiz de kirlenir' der orada. Kirleniyor; konuşmamıza, yazmamıza sirayet ediyor bu kir. "Türkçede yıkanmak, diyor Enis Batur, sanırım tek çıkış yoludur ." Arınmak… Nasıl? Tabii ki temiz Türkçeyle aşılayarak dilini. Duru dil, temiz dil, gelip dağarcığımıza yerleşen paslı kelimeleri, gevşekliği, savrukluğu sürüp çıkarır. Dranas'tan Nermi Uygur'a, Vüsat Bener'den Ataç'a, Dağlarca'dan Bilge Karasu'ya kendi 'arıtıcı'larını saymış Batur. Herkes kendince seçecektir dil arıtıcılarını. Ben, Yunus Emre'den başlardım, "İlk yaz güneşi gibi/ Mevc urup doğa geldim" dizesinden. Karacoğlan'la, Haşim'le, Refik Halid'le, Sezai Karakoç'la, Necatigil'le, Cemil Meriç'le, Rasim Özdenören'le… arıtırdım dilimi. Siz de seçersiniz kendi zevkinizce. "Sonuçta ne işe yarayabilir edebiyat?" Dilinizi yıkamaya, arıtmaya, durultmaya…

Hayatın da yıkanmaya ihtiyacı var. Düşüncelerin, kabullerin, sürüp giden alışkanlıkların, alışkanlıktan farkı kalmamış amellerin. Nasıl tazelenecek hayat, şevk ateşi yeniden nasıl tutuşacak? İmam-ı Gazali şöyle derdi: "Ömrün bitmiş, fakat sen yalvarmış yakarmışsın, sana bir gün daha verilmiş; işte şimdi öyle bir günde bulunuyorsun. Öyle bir günde ne yapacaksan, her gün aynı gayretle o işe sarıl, öyle çalış, öyle ibadet et, öyle yaşa." Yeniden doğmuşsun gibi, yeniden inanmışsın gibi. Değer verdiklerinin tümünü yitirmiş de yeni baştan bir değerler listesi oluşturuyormuşsun gibi.


Şu değerler ve 'değerliler' listemize bir baksak, kim bilir ne garip, ne gülünç ve ne çok yazıklanacağımız şeyle karşılaşırız. Sabrımızı geçmişin ve geleceğin belirsiz uçurumlarına salmışızdır. Durmuş, başkalarının hayatı üstüne konuşuyoruzdur. Ölüp giden hep başkalarıymış ve bize ölüm hiç yaklaşamazmış gibi ebedi bir varlık yontmuşuzdur kendimize. Ve bugünde yaşıyor olsak da hep dünlerde ve yarınlarda gezmektedir hayalimiz. Rasim Özdenören ne güzel söyler bir yerde: "Bugün ölmüş bulunanlar, ellerindeki fırsatı kaçırmışlardır. Yarın yaşayacak olanların ne yapabilecekleri onlara ait bir iştir. Değişik bir deyişle biz, ne bizden önceki insanların yapıp ettiklerinden sorumluyuz, ne de yarınkilerin yapıp edeceklerinden. Biz, sadece kendimizden ve kendi zamanımızdan sorumluyuz. Şu gün, şu saatte bu fırsat bizim elimize verilmiştir."


Bahar bakın dışarısı. Cümle bağ bahçe, toprak bakımda. Asmalar, ağaçlar budanmada. Ruhumuzun da bakımı için en iyi zamandır belki.


ALİ ÇOLAK

Bir gülümseme ; sevginin ve insan olmanın anahtarıdır.
Bir gülümseme ; iç dünyamızın güzelliklerini , dışa yansıtır.

Bir gülümseme ; bir külfeti yoktur , fakat çok şey kazandırır.
Bir gülümseme ; evde saadet , iş yerinde muvaffakiyet.

Bir gülümseme ; başkalarına ikramda bulunmak demektir.
Bir gülümseme ; vereni fakirleştirmeden , alanı zenginleştirir.

Bir gülümseme ; bir an sürer , bazen ise ebediyen yaşar.


Bir gülümseme ; yorgun olan insanı dinlendirir.

Bir gülümseme ; ümitsiz olana neşe ve hayat bahşeder
Bir gülümseme ; karanlık bir çehreyi aydınlatabilir.

Bir gülümseme ; satın alınmaz , rica ile elde edilemez.


Bir gülümseme ; ödünç verilmez , çalmak da mümkün değildir.

Bir gülümseme ; kendiliğinden verilmedikçe işe yaramaz.

Bir gülümseme ; ona ihtiyacı olanlara ilaç gibi gelir.

Bir gülümseme ; sevgi köprülerini sağlamlaştırır
Bir gülümseme ; bazen bir hayat kurtarır.

Bir gülümseme ; bazen bir savaşı da önler.
Bir gülümseme ; bazen gülümseyemeyeni gülümsetir.

Bir gülümseme ; sadaka yerine geçer , sevap kazandırır.

Bir gülümsemeyi , gülümsemeye ihtiyacı olana bol bol verin.

Bir gülümsemeye, gülümseyemeyenlerin ihtiyacı olduğunu unutmayın!

Bir gülümseme ; için hiç kimse , ona ihtiyaç duymadan yaşayacak kadar zengin ve kuvvetli değildir.

İKİ İNSAN ARASINDAKİ EN KISA MESAFE GÜLÜMSEMEKTİR


http://bp3.blogger.com/_EbLhC0HYquM/.../gulumseme.jpg

sözlerin güzel seçmişsin hayatımızda keşkeler olmasa.