Hayata dair...

Alıntı:

---

BETÜL Nickli Üyeden Alıntı

hayata dair...
Dört oğ*lu*nun her*han*gi bir kim*se ve*ya şey hak*kın*da ace*le hü*küm ver*mek*ten ka*çın*ma*sı*nı is*te*yen ba*ba var*mış...
Bir gün en bü*yük oğ*lu*na, kı*şın ül*ke dı*şı*na bir yol*cu*luk ya*pa*rak man*go ağa*cı*nı gör*me*si*ni söy*le*miş...
Ba*har ge*lin*ce, ikin*ci bü*yük oğ*lu*nu man*go ağa*cı*nı gör*me*si için gön*der*miş...
Yaz*la bir*lik*te onun bir kü*çü*ğü yo*la çık*mış...
En kü*çük oğ*lu da son*ba*har*da çık*tı*ğı yol*cu*luk*tan dö*nün*ce, dört oğ*lu*nu da ya*nı*na ça*ğı*ra*rak; “Gör*dü*ğü*nüz man*go ağa*cı*nı ba*na an*la*tın” de*miş...
En bü*yük oğ*lu ağa*cı kı*şın gör*müş... Ağa*cın, yan*mış, kav*rul*muş bir kü*tük*ten fark*sız ol*du*ğu*nu söy*le*miş...
Onun bir kü*çü*ğü; “Dan*tel gi*bi yap*rak*la*rı var” de*miş...
Üçün*cü oğ*lu, ağa*cın çi*çek*le*ri*nin gül ka*dar gü*zel ol*du*ğu*nu söy*le*miş...
Ço*cuk*la*rı*nın en kü*çü*ğü ise; “Ağa*cın, ar*mu*dun ta*dı*nı an*dı*ran ne*fis mey*ve*le*ri var” de*miş...
Akıl*lı ba*ba, o za*man; “Ev*lât*la*rım, he*pi*niz hak*lı*sı*nız” de*miş;
“-Çün*kü her bi*ri*niz ağa*cı ay*rı mev*sim*ler*de gör*dü*nüz... Şu hal*de, di*ğer*le*ri*nin dü*şün*ce ve dav*ra*nış*la*rı hak*kın*da hü*küm ve*re*ce*ği*miz za*man, ağa*cı her mev*sim*de gö*rüp gör*me*di*ği*mi*ze emin ol*ma*lı*yız...”

---

mükemmel bir yazı...

hayata dair...
Sü­rek­li meş­gul­düm o ka­dar se­ne,
­Se­nin­le do­ya­sı­ya oy­na­ya­ma­dım...
­Sen be­ni ça­ğır­dın gel oy­na di­ye,
­Ben bir tür­lü za­man a­yı­ra­ma­dım...
...
­Giy­dir­dim, do­yur­dum, se­ni kol­la­dım,
­Sa­de­ce bun­la­rı ye­ter­li san­dım,
­Ba­na o­yun­ca­ğı­nı ge­tir­di­ğin­de,
­Ben se­ni ço­ğu kez, ba­şım­dan sav­dım...
...
­Ha­yat ne ka­dar kı­sa, yıl­lar ne ça­buk.
­Ne za­man bü­yü­dü bu kü­çük ço­cuk,
O­na do­kun­mak i­çin u­zan­dı­ğım­da,
El­le­rim boş ka­lır, yü­re­ğim bu­ruk...
...
Ar­tık hiç i­şim yok, ya­pa­yal­nı­zım.
­Gün­le­rim çok u­zun, üs­te­lik bom­boş
­Keş­ke is­tek­le­ri­ni bir bir yap­say­dım
­Kü­çük ar­zu­la­rın şim­di çok şi­rin, çok hoş...
(...A­li­ce C­ha­se)

hayata dair...
­Yal­nız­lar­dan söz et­me­miz, in­san­lar­dan faz­la an­la­yış bek­le­mek­tir...
İn­san­lar ne­den söz et­ti­ği­mi­zi an­lar­lar sa­nı­yo­ruz...
­Ha­yır an­la­maz­lar...
­Bir yal­nı­zı gör­me­miş­ler­dir as­la; on­dan ta­nı­mak­sı­zın nef­ret et­miş­ler­dir sa­de­ce...
İn­san­lar o­nu tü­ke­ten ol­muş­lar­dır...
­Bi­ti­şik o­da­nın, o­nu baş­tan çı­ka­ran ses­le­ri ol­muş­lar­dır...
­Bir av hay­va­nı gi­bi ba­rı­na­ğı­nı sez­miş­ler ve u­zun genç­li­ği sü­rek­li bir ta­kip al­tın­da geç­miş­tir...
­Fa­kat son­ra...
­Bü­tün yap­tık­la­rı­nın o­nun ca­nı­na min­net ol­du­ğu­nu an­la­mış­lar­dır...
­Yal­nız­lık ka­ra­rın­da o­nu des­tek­le­dik­le­ri­ni ve ken­di­le­rin­den son­su­za ka­dar u­zak­laş­ma­sı i­çin yar­dım­da bu­lun­duk­la­rı­nı fark et­miş­ler­dir...
(...Ra­i­ner Ma­ri­a Ril­ke­

hayata dair...
Ma­sal­da; ke­di kor­ku­sun­dan de­vam­lı en­di­şe için­de ya­şa­yan bir fa­re var­dır.
Bü­yü­cü­nün bi­ri fa­re­ye acır ve onu bir ke­di­ye dö­nüş­tü­rür.
Fa­re, ke­di ol­mak­tan son de­re­ce mut­lu ola­ca­ğı yer­de bu kez de kö­pek­ten kork­ma­ya baş­lar.
Bü­yü­cü bu kez onu bir kap­la­na dö­nüş­tü­rür.
Kap­lan olan fa­re, se­vi­ne­ce­ği yer­de av­cı­dan kork­ma­ya baş­lar.
Bü­yü­cü ba­kar ki, ne ya­par­sa yap­sın fa­re­nin kor­ku­su­nu yen­me­ye im­kan yok.
Onu es­ki ha­li­ne dön­dü­rür.
Ve der ki: “Sen ce­sa­ret­siz ve kor­kak bi­ri­sin. Sen­de sa­de­ce bir fa­re­nin yü­re­ği var. O yüz­den ben sa­na yar­dım ede­mem...”
...
Sha­kes­pe­are bu ko­nu­yu şöy­le yo­rum­lu­yor;
-İn­san­la­rın ço­ğu sev­mek­ten kor­ku­yor, kay­bet­mek­ten kork­tu­ğu için.
-Dü­şün­mek­ten kor­ku­yor, so­rum­lu­luk ge­ti­re­ce­ği için.
-Ko­nuş­mak­tan kor­ku­yor, eleş­ti­ril­mek­ten kork­tu­ğu için.
-Yaş­lan­mak­tan kor­ku­yor, genç­li­ğin kıy­me­ti­ni bil­me­di­ği için.
-Unu­tul­mak­tan kor­ku­yor, dün­ya­ya iyi bir şey ver­me­di­ği için.
-Ve öl­mek­ten kor­ku­yor, as­lın­da ya­şa­ma­yı bil­me­di­ği için...

hayata dair...
Dü­şün­ce­le­ri­ni iyi kol­la...
On­lar ağaç­ta­ki kuş­lar gi­bi sen far­kın­da ol­ma­dan ge­lir ve sen her gün­kü işin­le meş­gul ol­ma­ya de­vam eder­ken, gel­dik­le­ri gi­bi sa­na ha­ber ver­me­den kay­bo­lur­lar...
Sen de, hiç­bir za­man o il­ha­mı bir da­ha bu­la­maz­sın...
Hiç­bir za­man di­yo­rum...
Bel­ki bu yıl­lar, yüz­yıl­lar de­mek­tir ve se­nin­le, onun ge­ri dön­me­si ara­sın­da ne gi­bi olay­lar, dün­ya­lar bu­lu­nur, bi­le­mem...
(...Emerson)

hayata dair... Kü­çük bir ço­cuk an­ne­si­nin do­ğum gü­nün­de bir ev res­mi yap­ma­ya ka­rar ver­miş­ti...
Kü­çük zih­nin­de ev çok­tan bo­yan­mış­tı bi­le; en kü­çük ay­rın­tı­sı­na ka­dar na­sıl ola­ca­ğı­nı bi­li­yor­du...
Ge­ri­ye sa­de­ce ka­ğı­da dök­mek kal­mış­tı...
...
Do­ğum gü­nü için re­sim bit­ti... Elin­den gel­di­ği ka­dar bir ev şek­li­ni or­ta­ya dök­müş­tür. Bu bir sa­nat ese­ri­dir çün­kü ona ait­tir, her bir çiz­gi­si an­ne­si­ne olan sev­gi­siy­le ya­pıl­mış­tır, her pen­ce­re her ka­pı ora­da ol­ma­sı inan­cıy­la bo­yan­mış­tır.
Bir sa­man yı­ğı­nı gi­bi gö­rün­se bi­le şim­di­ye dek bo­yan­mış olan en mü­kem­mel ev­dir; bir ba­şa­rı­dır çün­kü kü­çük sa­nat­çı ona tüm kal­bi­ni ve ru­hu­nu ver­miş­tir onu yap­mak için tüm var­lı­ğı­nı kat­mış­tır.
...
Ço­cuk mut­lu ve ken­di­ni ver­miş ola­rak res­mi ya­par­ken bi­ri ge­lir ve “Ne­den ora­ya bir pen­ce­re koy­mu­yor­sun? Şu­ra­ya da bir ka­pı ko­ya­bi­lir­sin, bah­çe yo­lu şu­ra­dan git­sin” der.
Ço­cuk­ta bu­nun so­nu­cu, yap­tı­ğı işe il­gi­si­ni kay­bet­me­si ola­cak­tır. De­vam ede­bi­lir, ama şim­di baş­ka­sı­nın fi­kir­le­ri­ni ka­ğı­da dök­mek­te­dir; si­nir­le­ne­bi­lir, mut­suz ola­bi­lir, bu tav­si­ye­le­ri ge­ri çe­vir­me­ye kor­ka­bi­lir, re­sim­den nef­ret et­me­ye baş­la­ya­bi­lir, bel­ki res­mi yır­ta­bi­lir; ço­cu­ğun ti­pi­ne gö­re re­ak­si­yon or­ta­ya çı­ka­cak­tır.
...
So­nuç­ta or­ta­ya çı­kan re­sim ta­nı­na­bi­lir bir ev res­mi ola­bi­lir fa­kat mü­kem­mel de­ğil­dir ve bir ba­şa­rı­sız­lık­tır çün­kü bu ar­tık baş­ka­sı­nın fi­kir­le­ri­nin yo­ru­mu­dur; ken­di­si­nin de­ğil.
Bir do­ğum gü­nü he­di­ye­si ola­rak kul­la­nı­la­maz çün­kü za­ma­nın­da bit­me­ye­bi­lir ve an­ne­si he­di­ye için bir da­ha­ki se­ne­yi bek­le­mek zo­run­da ka­la­bi­lir.
Bu, has­ta­lık­tır, mü­da­ha­le­ye re­ak­si­yon­dur. Bu ge­çi­ci ba­şa­rı­sız­lık ve mut­suz­luk­tur; ve bu baş­ka­la­rı­nın ha­yat ama­cı­mı­za mü­da­ha­le et­me­si­ne ve zi­hin­le­ri­mi­ze şüp­he ve­ya kor­ku ve­ya il­gi­siz­lik ek­me­si­ne izin ver­di­ği­miz­de ger­çek­le­şir.
(...Dr. Ed­ward Bach)

hayata dair
Yaşlısın deseler de bana, inanmam aynalara,
Gençlik ve sen aynı yaştasınız ya...
Ama zamanın yol yol izler açtığını görürüm de sende,
Anlarım, er geç bana da gelip çatacak ölüm...
Seni baştan ayağa saran şu güzellik var ya,
Yüreğimin en gösterişli örtüsü de o işte benim...
Göğsünde yaşadıkça yüreğim, yüreğinse bende attıkça,
Kim der ki, nasıl diyebilir ki, senden yaşlıyım?...
Yeni doğmuş yavruyu sakınır gibi ebesi,
Taşıdığım yüreğin üstüne ben nasıl titreyeceksem...
Nasıl sakınacaksam kendimi, kendim için değil, senin için;
Öyle sakın işte sen de kendini, ey sevdiğim...
Geri gelir sanma yüreğin, benim yüreğim öldükten sonra;
Bana vermiştin onu, unutma, geri almamak üzere bir daha... (...William Shakespeare)

hayata dair...
Bu­gün ya­şa­ya­ca­ğım her şe­yi ben se­çe­ce­ğim;
Ya kı­za­ca­ğım yağ­mu­ra et­ra­fı ıs­la­tı­yor di­ye,
Ya da se­ve­ce­ğim onu çi­çek­le­ri­mi su­la­dı­ğı için...
Ya sı­kı­la­ca­ğım pa­ram yok di­ye,
Ya da har­ca­ma­la­rı­mı plan­la­yıp, müs­rif­lik­ten uzak kal­ma­ya ça­lı­şa­ca­ğım...
Ya sız­la­na­ca­ğım bo­zu­lan sağ­lı­ğı­ma,
Ya da ha­yat­ta ol­ma­yı kut­la­ya­ca­ğım...
Ya iç­li iç­li si­tem ede­ce­ğim an­ne ba­ba­ma, be­ni bü­yü­tür­ken ve­re­me­dik­le­ri şey­ler yü­zün­den,
Ya da on­la­rı yü­rek­ten se­ve­ce­ğim be­ni dün­ya­ya ge­tir­dik­le­ri için...
Ya kay­bet­ti­ğim dost­lar için yas tu­ta­ca­ğım,
Ya da ye­ni in­san­lar­la ye­ni dost­luk­lar pe­şin­de ko­şa­ca­ğım...
Ya işe git­mek zo­run­da ol­du­ğum için mı­zır­da­na­ca­ğım,
Ya da gi­de­cek bir işim ol­du­ğu için se­vinç do­la­ca­ğım...
Ya ev iş­le­ri yap­mak ezi­yet ola­cak ba­na,
Ya da iş­le­ri­ni yap­tı­ğım o ev­de ak­lı­mı, ru­hu­mu ve be­de­ni­mi ba­rın­dı­ra­bil­di­ğim için min­net­tar ola­ca­ğım...
Bel­ki ye­ni şey­ler öğ­ren­mek is­te­me­ye­cek ca­nım,
Ya kız­gın ola­ca­ğım -öğ­ren­mek ge­re­ken ne çok şey var- di­ye,
Ya da ufak te­fek de ol­sa fay­da­lı ne var­sa öğ­ren­me­ye ça­lı­şa­ca­ğım...
(...Ano­nim)

Bilge bir kral artık yaşlandığını, oğlunu tahta hazırlaması gerektiğini, düşünür. O nedenle oğluna liderliğin sırrını öğretmeye karar verir.

Oğluna “ Yalnız bunun için, senin bir yıl boyunca ormanda tek başına yaşaman gerekiyor. Sonrada o süre içerisinde öğrendiklerini, fark ettiklerini benimle paylaşman gerekiyor.” der.

Genç prens bir yıl ormanda kalır. Dönünce de babasına büyük bir heyecanla öğrendiklerini anlatmaya başlar; Yaprakların rüzgarda nasıl uçuştuklarını, kuşların ve böceklerin uçuşunu, arıların vızıldamalarını, karıncaların işbirliği ve çalışkanlıklarını, büyük ve küçük hayvanların geliş gidişlerini, suyun akarken çıkarttığı sesi ve bunlardan aldığı dersleri anlatır.

Ama bilge kral sonuçtan memnun olmaz. Oğluna ormana geri dönmesini ve ormanın gerçek yüzünü görünceye kadar gelmemesini söyler. Prens de, babasının neden memnun olmadığını düşünerek, ormana geri döner. Aradan uzun bir zaman geçtikten sonra içinde çok farklı duygular hissetmeye ve daha önce göremediklerini görmeye başlar. Nihayet saraya geri döner ve babasına neler görebildiğini anlatmaya başlar. Günün doğuşunu, ağaçlardaki yaprakların uyanışını, çiçeklerin açılış ve kapanışını, öğle güneşinin sıcak ışınlarının tabiata nasıl can verdiğini, binlerce kuşun ve hayvanın yaşam şekillerini ve nedenlerini, tabiatta ki müthiş dengeyi, birbirlerini yiyen hayvanların aslında bu dengeyi sağlama çabası içinde oluşlarını anlatır.

Kral yüzünde mutlu bir gülümsemeyle; “Oğlum, büyük bir lider olmanın en önemli sırrı, fark edilmeyeni fark etmektir. Herkesin görebildiğini görmek, duyabildiğini duymak kolaydır. Fakat büyük krallıklar etrafındaki gizli kalan şeyleri fark edebilenler tarafından kurulur. Sen artık hem ormanın sırrını hem de ömür boyu yerine getirmen gereken görevini öğrendin. Krallığımı sana gönül rahatlığıyla bırakabilirim.” der.


Bilge kral: “Bir ülkeyi yönetirken, başarılı olabilmek için; görünmeyeni görmek, duyulmayanı duymak yani gizli kalabilecek her şeyi görebilmek gerekiyor” diyor.

Peki, bizler de kendi hayatlarımızı birer krallık olarak düşünecek olursak, acaba kendi krallıklarımızda nelerin farkındayız?

Herkesin gördüğünün dışında farklı olanı görebiliyor muyuz?

Olaylar mı, kişiler mi bizi yönetiyor, yoksa biz mi kendimizi yönetiyoruz?

Karşılaştığımız olaylarda, tepkilerimizin farkında mıyız, yoksa alışılagelmiş tepkilerimizde mi ısrar ediyoruz?

Çünkü bizler olayları yaşarken; başlıklar, kişiler değişse bile, içerikte benzer olan durumlarda, alışılagelmiş davranışlarımızı sergileriz, farkında olmadan.

Oysa ki, benzer süreçler olsa dahi sonuçların farklı olması bizim elimizde. Nasıl mı?

New NLP’ ye göre; Her olayın iki sonucu vardır. Oluşturduğumuz tepkiden dolayı bu sonuçlardan birini yaşıyoruz.

Şimdi buradan yola çıkarak hemen aklınıza polyana hikayesi gelebilir. “ Ne yani ilişkimiz bitti diye, işten kovulduk diye veya iflas ettik diye, sevinelim mi? “ sorularını düşünebilirsiniz. “Hayır, tabi ki!”

Ama bir gerçekte var ki; bizler sorunları yaşadığımızda, ilk tepkimiz üzülmek oluyor. Ve bu süre içerisinde de çözümleri ve fırsatları göremiyoruz. Sonraki süreçlerde de devamlı bir şikayet hali alıp başını gidiyor yaşantımızda. Ve sonunda da hayatın bizim yüzümüze gülmediğini, hep asık suratla baktığını düşünüyoruz. Ve dolayısıyla diğer sonucu oluşturabilme potansiyelimizi de kullanamıyoruz.

Tamam, bizler koşullara göre sürecimizi oluşturuyoruz. Ama, bu süreçleri artıya çevirecek olanda biziz, ekside ısrar edecek olanda. İşte burada, bizim vereceğimiz tepkiler ondan sonraki yaşantımıza şekil vermeye başlıyor. Yoksa yaşadığımız olumsuzluklara karşı “Oldu bir kere ne yapalım” diyip, omuz silkmekten bahsetmiyoruz.


Kötü bir şeyler yaşadık, tamam! Ama yaşadık ve bitti! Ondan sonra “bu kötü olan süreçleri neden yaşadık?” diyip kendi kendimize acı çektirmeye devam etmemiz neden?

Olumsuz süreçlerin ufkumuzu daraltmasına izin vermeyelim! Yaşadığımız bu durumu istediğimiz süreci oluşturabilecek tepkilerimizin, zemini olarak düşünelim! Ve olaya, nasıl olumlu bir sonuç çıkarabilirim, diye bakalım.

Hayatınızda mucizeler oluşturmak istemez misiniz?

Önemli olan hayatın bize verdikleri değil. Bizim ne istediğimiz ve tepkilerimizi istediklerimiz doğrultusunda oluşturmamız. İşte biz bunu gerçekleştirebiliyor muyuz? Önemli olan budur.

Olayların bizi etkileme şeklini ve miktarını bizler belirliyoruz, bu unutmamamız gereken bir nokta.

İstediğimiz hayatı yaşıyor muyuz yoksa yaşadığımızı mı zannediyoruz?


Gelin bizde hayatla anlaşma imzalayalım ve kendimize bir milat oluşturalım.

İstediğimiz hayatı yaşamaya karar verelim. Ve mucizeler oluşturalım.

Hayatın bize sunacağı olayları karşılayalım, ama istediğimiz sonuçla kucaklaşalım. Şikayet etmeyelim, bakış açımızı değiştirelim.

Hayata “Dışarıda sonbaharda olsa, ben ilkbaharı; yeni başlangıçları, yeni tomurcukları seçeceğim. Yani dersimi alıp, nasıl bir olumlu sonuç oluşturacağım” düşüncesiyle bakalım.

“Artık elimdeki fotoğraf makinesi ile ben istediğim bir resmi çekeceğim. Ve birilerinin çekti resimde fon olmayacağım, diyelim.

Kendi yaşamımızın resmini, kendimiz, istediğimiz şekilde çekelim!

Ve hayatla anlaşalım…


"Hayatımız, yaptığımız tercihlerin toplamıdır." DR. W. DWYER

hayata dair...
Vaktin birinde zarif bir lâl hanımefendi ile, naif bir lâl beyefendi lâtif bir izdivaç yapmışlar.
Birbirlerine hürmet ile muamelede bulunup, sükût ile de mukâbelede bulunurlar imiş.
Lâkin hanımefendi sevgisini göstermekte beyefendi kadar cesur davranamaz, çekinir imiş.
Yıllar ve yıllar sonra her iki efendi de ihtiyarlamaya yüz tutmuş iken bir gün her ne oldu ve nasıl oldu ise beyefendi, hanımefendinin kalpcağızını incitmiş.
Hanımefendi de bu hâle içerlemiş bir miktar...
Lâkin o kadar da zarif ki, içerlemişliğini zevcine bir türlü nasıl hissettireceğini bilememiş, bizlere göre en kestirme yol olan ‘surat asma’ olayını hiç bilmiyormuş zâten...
...
Bir akşam, yemeklerini yiyip de sıra kahvelerini içmeye gelince, hanımefendinin aklına bir fikir gelmiş;
İkram eder iken kahvesini zevcine, bir gonca gül koyuvermiş fincanının yamacına.
Beyefendi anlamış tabii hemen anlaması gerekeni...
Diyormuş ki hanımefendi, goncaya söz yükleyerek;
“-Ey bey! Bu goncacağızın gül açmadan nâlâtif ellerce dalından koparılması gibi, sen de beni daha serpilmemiş bir genç hanımefendi iken evimden, ebeveynimden koparıp aldın, şimdi bir de beni incitiyor musun?...”
Bakınız efendim, rikkat buyurunuz, bir gonca ile anlatılanlara, dahası anlaşılanlara bakınız. Pek zarif, pek hoş.
...
Tabii efendim, hanımefendi ne kadar hoş ise, beyefendi de aynı hoşlukta olduğundan, gonca ile yapılan sitemin cevabı da, yine ona yakışır şekilde olmuş.
Ertesi sabah bir uyanmış ki hanımefendi, baş ucunda bir demet fesleğen...
Diyormuş ki beyefendi cevâben;
“-Ey hanım! Şu fesleğenin enfes kokusu gibi sen de pek hoş, pek lâtifsin... Lâkin sana dokunulmadan (incitilmeden) hiçbir sevme ya da sevmeme gösterisinde bulunmuyorsun.
Beni sevdiğini anlayamıyor idim... Dedim ki, hiç değilse sevmediğini anlayayım, bu da yetsin bana, ne olur affet, işte bundan sebep incittim kalbini...”
(...not: Fesleğen, dokunulmadıkça kokusunu hissettirmeyen bitki türüdür)