Hayallerimiz

Hayallerimiz, Sandığımız Kadar Uzakta Değil

Hayallerimiz aslında sandığımız kadar uzakta değil bizden. Biz onlara kendimizi ne kadar yakın ya da ne kadar uzak hissediyorsak aslında hayallerimiz de bizden o kadar uzaktalar. Ama bence hiç bir zaman çok uzağa gidemiyorlar; çünkü sınır biziz ve o hayaller her zaman aklımızın bir köşesinde sessiz sessiz bize sesleniyorlar. Aslında bir de hayallerimiz bize bahanelerimiz kadar uzak. Bir söz vardı “bir şeyi yapmak istiyorsan onu yapmak için bir yol bulacaksın; ama yapmak istemiyorsan da yapmamak için bir o kadar bahane bulacaksın” gibi bir şeydi sanırım. Çağımızın en büyük hastalığı da bence bahane üretmek.

En favori bahanenin ise top 10â€²da ilk sıranın sahibi olan “vaktim yok” olduğunu düşünüyorum. Kimle konuşursanız konuşun vakti yoktur bir şeyler yapmaya. Peki gerçekten öyle mi? Bende çoğu zaman kullanıyorum bu bahaneyi; ama üniversite son sınıftayken kendime bir tablo hazırlamıştım ve orada aslında ne kadar çok vaktim olduğunu fark ettiğimden beri vaktim yok dememeye çalışıyorum. Tablo ise şuydu. Boyutlarını tam hatırlamıyorum ama 120x90cm boyutlarında bir karton alıp onun üzerine haftanın 7 günü 24 saatini gösterecek kutular çizmiştim. Bu tabloda uyku saatlerimi, haftalık ders saatlerimi, özel ders veriyordum o sıralar onların saatlerini ve spora gittiğim saatleri işaretlemiştim. Duvara asıp karşısına geçtiğimde ne kadar çok boş zamanım olduğunu gördüğümde şok olmuştum ki o zamanlar kendime ve gitar çalışmaya ayıracak vakit bulamıyorum diye çok üzülüyordum; ama tek sebebi programsız davranıyor olmamdı. Zaman içinde kendime belli bir program oturttum ve şu an çok işime yarıyor bu.

Hayallerin en büyük düşmanı ise TV bence. Bütün boş vakitlerini TV başında geçirenlerden bahsediyorum elbette. Akşamları yemek yerken 1 saat TV izliyorum. Onun dışında son 5-6 yıldır oldukça uzağım televizyondan. Mecbur kalmadıkça (arkadaş/aile ortamı vs) bakmıyorum; çünkü yeni bir şey yok. İzlediğim bir kaç yabancı dizi haricinde tv vakit kaybı geliyor bana. Ama birçok insan kitlenip kalıyor ekran karşısında. Bunun en güzel ve benim en sık duyduğum bahanesiyse “Bütün gün çalışıyorum, yorgunum. Yatıp ayaklarımı uzatmak istiyorum“. Evet bu çok normal, herkes yapmalı; ama hayatının monotonluğundan, tek düzeliğinden ve istediklerini gerçekleştirememekten bahsediyor; ama sürekli yatıp duruyorsan o koltukta yaşlanmaya hazırlamalısın kendini. Belki 1-2 yıla o koltuğu değiştirirsin; ama koltuğun üzerine yattıkça o koltuk yine eskiyecek, tıpkı senin gibi.
Hayallerinden bahseden insanların mazeret üretmesine ise hiç tahammül edemiyorum. Bir konu üzerine çalışıp isteğini ortaya koyduğun sürece tüm kapıların açılabildiğini defalarca deneyimledim kendi hayatımda. Özellikle müzik konusunda insanların çok zor deyip el atamadıkları şeyleri çalmak benim için her zaman bir mücadele oldu. Biri bir şeyleri başarabiliyorsa bende yapabilirim diye düşünüyordum çocukken de. Otobüste, serviste ilkokul ve lisedeyken her zaman kulağımda müzik vardı, o zamanlar air guitar muhabbetini daha açık açık yapıyordum (şu an bile gizli gizli de olsa yapıyorum:)) ve çoğu zaman dalga konusu da olmuştur; ama benim kafamdaki görüntüde ben hep sahnedeydim ve benim yaşıtlarım 4 akorlu şarkılar çalmaya çalışırken, bana onlar yetmiyordu daha fazlasını yapmam gerekli diye saatlerce odamda gitar çalışıyordum. Üniversite de bu huyum devam etti, haftalarca günde 8-10 saat çalıştığım zamanları hatırlıyorum. Çünkü bir gün o hayalini kurduğum büyük sahneler de olacaktım ve şimdiden hazır olmalıydım.

Ve şimdide bu çalışmalar meyvelerini veriyor. Her hafta sahnedeyim düzenli olarak. Bugüne kadar 3 farklı ülkede, birçok farklı şehirde değişik müzisyenlerle çalma fırsatım oldu. Çok küçük bar sahnelerine de çıktım, büyük festivallerdeki devasa diyebileceğim sahnelerde de yer aldım. Tüm bunları hayallerime ulaşmak için çalışarak elde ettim, o yüzden kimse kadercilik yapıp denedim olmuyor ben iyisi evde yatıp, karpuzumu büyüteyim dememeli.
Şu an gelmek istediğim yerde miyim? Hayır tabii ki; ama eğer hayallerinizde dünyayı dolaşmak varsa önce evinizin kapısında çıkmanız gerekiyor. İlk adımı attıktan sonra zaten gerisi çok kolay geliyor.

Hala daha yapmak istediğim çok fazla hayalim var; ama bunları bilen belki 1-2 kişi vardır ama sanmıyorum. Ne yazık ki insanlar hayalleri olan insanları sevmiyorlar. Kendi korkularıyla yüzleşip ilk adımı atmaktan çekindikleri için ileri gitmeye çalışanları da durdurmak için başkalarının hayallerine kendi bahanelerini karıştırıyorlar. Bu yüzden de anlatmayı pek sevmem hayallerimi. “Yapamazsın dedin; ama bak yaptım” demek yerine insanlara hayallerimi nasıl gerçekleştirdiğimi anlatmanın, insanlara umut verip onların içinde bir şeyleri tetikleyeceğine inanıyorum.
Bir yandan müzikle ilgili hayallerimi gerçekleştirirken; bir yandan da hafta içi düzenli olarak çalıştığım bir işim de var. İlk başlarda bir kaç yıl beni idare etmesi ve sonrasında tamamen müzikle ilgilenirim diye başladığım; ama sonrasında çok keyif almaya başladığım ve o alanda da kendimi geliştirmek için üzerine düştüğüm, bir işten çok yeni bir şeyler öğrenebileceğim bir okul gibi hissettiğim bir işim var. İşten çıkıp eve geldikten ve yemek yedikten sonra kendime ayıracak yaklaşık 5 saatim (20:00 – 01:00 arası) kalıyor. İşte burada bir seçim yapmam gerekiyor. Ya oturup hiçbir görselliği olmayan, yıllardır birbirini taklit edip, racon kesen ya da ucuz komediyle sözde hiciv yapan tv dizilerini izleyeceğim ya da istediğim hayatı yaşamak için çalışmaya devam edeceğim.
Bu kadar zamandır öğrendiğim bir şey varsa o da, insan hayalleri için bir şeyler yapıyorken asla çalıştığını düşünmüyor. Keyifle ve umutla yapıyor tüm yaptıklarını. Öğrendiğim bir diğer şeyse, hayallerimizin gerçek olmasını istiyorsak birinin gelip sihirli değnekle hayatımızı değiştireceği fikrini bir köşeye atmalıyız. Biz istemediğimiz sürece hayallerimiz zihnimizdeki tozlu raflar arasında kalmaya devam edecek.
Alinti