Bazen ; gerçekten kendimden şüphe ediyorum

[4Turkey]

merhabalar ben 18 yaşında bir gencim, tüm günümü evde bilgisayar programlama ile geçiririm ve sosyal diyaloglarım kopma noktasındadır artık dışarı çıkmaktan nefret etmek değilde üşenmek diyelim dışarısı sıkıcı geliyor insanlarla anlaşamıyorum sürekli kendimi ispat etme çabasındayım başarıya aşırı düşkünüm başarısızlığı kaldıramam şikayet ettiğim şey odaklanma problemlerim ve sosyal ilişkilerim,

sosyal ilişkilerimde şikayet ettiğim nokta insanların bazı yaptığı şeyleri ben gururuma sindiremem örneğin birisi hakaretler karşısında çok anlayışlı olabilir fakat ben haksızlık ile karşı karşıya kaldığımda veya hoşuma gitmeyen birşeyler olduğunda hemen müdahale eder ve bir anda agresifleşirim insanlar tedirgin olur tabi ve diyaloglarım zayıflar online olarak yazılarımda çok akıcı şekilde konuşuyor , insanların ilgisini %99 çekebiliyorken gerçek hayatta çok fazla duraksayarak insanlara diyaloğumun sıkıcı olduğu izlenimini veriyorum istemeden, karşı cins ile de ilişkilerim çok kötü en ufak bir ukala tavrı , argo kelimeyi sindiremiyorum çok agresif bir tutum sergiliyorum elimde değilken tahammül edememe gibi bir alışkanlık yapıyor bende en ufak bir şeyde bıraktım diyorum bitti diyorum tabi kötülüğü elbette ki kendime yapıyorum sonradan pişman oluyorum ama iş işten geçmiş ötesi nafile.


odaklanma problemlerimde şikayet ettiğim nokta görsel verilere daha çok özen gösteriyorum çok unutkanım örneğin unutmamam gereken birşeyin üstüne okadar düşmeme rağmen yinede aklımdan uçup gidiyor hatırlayıncaya kadar iş işten geçmiş oluyor tabikide..

sözlü diyaloglarım esnasında okadar anlamsız ve gereksiz kelimeler kullanıyorum ki artık kendim bile düşüncemden uzaklaştığımı farkediyorum akıcı konuşmak istediğim birşey şüphesiz ki, fakat kendi irademden şüphe ediyorum bazen neler yapabileceğim konusunda , ne olduğum konusunda , neler ile ilgilendiğim konusunda.

açıkcası sizlerden bu konu hakkında bilgi talep ediyorum. Edecek olduğunuz yardımlar için şimdiden teşekkür ederim.

[aLoneaqLe]

Merhabalar,

Anlattığın herşeyi tecrübe etmiş birisi olarak yazıyorum arkadaşım. Yaşım 21 ve aynı senin gibi bir dönemim programlama, web sitesi tasarlama vs. tarzında işlerle geçti. Bunlar insanı kendine çeken ve çok vakit, emek isteyen işlerdir biliyorsun ki.. Baktım ki gittikçe yalnızlaşıyorum, üstüne üstlük elimde de hiçbirşey yok. Birkaç web sitesi tasarlayıp, java chat appletleri koyup bunlarla irc server'larına girip sanal arkadaşlarla muhabbet ettim çok uzun süre. Hakkaten dediğin gibi gayet akıcı, aklı başında konuşabiliyordum. Bu şekilde bir süre devam etti ve arkadaşlarımla yavaş yavaş kopmaya başladım. Yıllar geçti ve birgün bilgisayarım bozuldu :) O arada canım sıkıldı haliyle, en büyük uğraşım yoktu. Sanal arkadaşlarımla görüşemiyordum falan.. Sonra farkettim ki, gerçekte arayabilecek çok az sayıda arkadaşım varmış benim ve canım sıkılıyorken aradığımda hepsinin numaraları kullanım dışıydı. Vay be! dedirtti bana bu bilgisayar. Bunca zaman geçmiş ve kopukluğun boyutu büyümüş farkında olmadan.

Sonra bıraktım bu işlerle uğraşmayı çünkü kendimi alamıyordum ben. Oturunca kalkamazdım, dediğin üşengeçlik hat safadaydı.. Oturup düşününce, getirisinden çok götürüsü olduğunu anladım ben.. Herkes için böyle değil tabii ki, sen böyle anlatınca kendimi hatırladım tekrar..

Şimdilerde yine de fazla zaman geçiriyorum bilgisayarda ama bu sefer reel arkadaşlarla, sanalda görüşüyorum. İlişkilerimi tekrar düzenlemeyi başardım. Halâ özgüven sorunlarım var, yok diyemem ama aştığımın da farkındayım..

Dostum bilgisayarla uğraşmak kafa ister, tahammül ister. Bunu yapabiliyorsan zaten, sen kendi durumunu nasıl düzelteceğini de biliyorsundur. Sadece salim kafayla bir düşünmen gerek. Kendini analiz et ve ilk önce kendini programla, bunu başarabilirsin.

Hepimizin bug'ları var, mükemmel programlasan da açık vereceksin ama şu anda senin verdiğini düşündüğün açıklar dediklerimi dikkate aldığında otomatikman güncellenecek. ;) Pascal, c++ konuşmayı bıraktığında veya kontrol ettiğinde dilin de dolanmaktan vazgeçecek. :)

Görüşmek üzere..

[4Turkey]

Öncelikle yorumlar için teşekkür ederim dediğiniz gibi bug olmayan program yoktur hatasız insan da yoktur ama ben bu günlere çok çalışarak geldim Visual Basic ve Assembly biliyorum gerçekten uzmanlaşmak çok zamanımı aldı ve bu zamanı yok etmekten korkuyorum dışarı biraz çıksam herşeyi unutacakmışım 0 dan başlayacakmışım gibi oluyor onca bilgi ve tecrübeye çok ama çok çalışarak ulaştım bir nevi gelecek garantim bilgisayar programlama işim gücüm :) bu zamana kadar en büyük aşkım.. Uzak kalmak bana zarar veriyor bir hafta kod yazmasam algoritma yazmasam kendimi boş bir insan " ortalıkta baba parası ile gezen serseriler " gibi hissediyorum geleceğimi tasarlamakta çok ustayım işim ile ilgili gerçekten başarılıyım ve o konuda sıkıntım yok fakat bu güne kadar toplasak 3 kıza aşık olmuşumdur birisine açılamadım , birisi kabul etti bir ay kadar sürdü diğerininde çıktığı varmış yani kumarda kazanan aşkta kaybeder hikayesine döndü dışarı çıksam başarıyı arzulayan biriyim başarabileceğimi biliyorum ama insanlarla anlaşmak kolay değil, işimden uzaklaşmak hiç kolay değil insan düşünüyor eğer böyle ise ben kiminle evlenicem yahu :D yarın birgün askerlik var iş var ev var evlilik var ben bunlara hazırlıklı olmak istiyorum şu an bi kıza verebileceğim en güzel hediye herhalde bir bilgidayar yada programdır çünki elle tutulur gözle görülür bi tek oem ürünlerden ve donanımdan anlıyorum hayatımı bunlara adadım. real de insanlara karşı çok tahammülsüz ve inatçıyım agresiflik te cabası ama bilgisayarın başında :) pamuk gibi bir insanım araştırıp bir psikiyatr a gitmeyi planlıyorum çünki bu şizoid kişilik bozukluğu denilen şey ciddi gibi görünüyor.. yorumlarınızı bekliyorum.

[eMoStyLe]

aynı ben beni tarif ettin valla :D gerci programlamayı pek bilmiyorum ama neyse