Leavemealone_
01-01-2010, 03:48 PM
Umutsuz Vaka
Yeni bir yıla daha girdik. Hayatın bize daha vermiş olduğu iyi ve kötü şeyleri düşündük ve gelecek için iyi olan şeylerin devamını, kötü olan şeylerin ise son bulmasını istedik. Ben
De bunları istedim ama pek içten istediğimi söyleyemeyeceğim. Umutsuz bir vaka gibi hissettim kendimi.
Yılbaşı gecesini çok sevdiğim iki arkadaşımın evinde geçirdik. Ailesiyle birlikte ve bir tane daha arkadaşımız vardı. Güldük, oyunlar oynadık vs. Ama o evde hayatımda olmayan bir sürü güzellikler de gördüm ve üzüldüm. Yaşadığımız o kadar eğlence kaybolup gitti gözümden. Asla o iki arkadaşım (ikizler) kadar mutlu olamam. Benim ailemde böyle insanlar yoktu. Geçim sıkıntısı çeken, her gün bir kavga, tartışma, gergin anlar ve bağrışmalar kopar. Belki biz varız diye onlarında ailesi bu şekilde davranmamış diyeceksiniz ama normalde bu iki çocukta gayet mutlu, ailelerini seven, mizah anlayışı olan, başarılı ve toplum tarafından da sevilen çocuklardır. Ben tabii sosyal fobi olurdum ve tabii ki de benim onlar kadar sevenim olamazdı. Her şey ailede başlıyor ve hayatın sana getirdikleriyle... Bir olay daha var ondan da nefret ediyordum. O da benim dindar olup onlar kadar mutlu olmayı hak edememem, onlarınsa dini görevlerini vb. benim kadar umurlarında olmadıkları halde doya doya yaşamalarıydı. ‘’Neden ben?’’ dedim geceleyin. Onlar yataklarında gayet mutlu ve rahat yatarken ben neden ağlıyordum? Buna sinirleniyordum ve Allah’a isyana kadar sürükledi ve sonunda ben kötü hissettim. Dilediğimiz dilekler arasında bile dağlar kadar fark vardı. Onlar daha dileceği şeyi bile bulmakta zorluk çekerken, bense hangisinden başlayayım diye düşünüyordum. Telefonları bir dakika bile susmadı. Ben ise ona buna mesaj atıyordum yalandan. Bana darılanlar vardı ve beni aradılar laf olsun diye. Tanrım, ben bu güzellikleri hak etmiyor muyum? Not; Sosyal fobinin de elbette bunlarda etkisi vardı. Çünkü bu insanlar bana göre ağzı laf eden ve cesaretli kişilerdi. Ben sadece sorulan sorulara yanıt verebiliyordum o gece.
Anlaşılan bu yıl ya bu sosyal fobiyi yeneceğim ya da yağımda kavrulup gideceğim. Bu yıl umutsuz vaka olmayacağım çünkü o gün size yazdığım bir makalede de daha bunu dile getirmiştim ve geçmeye başlıyor gibi. Umarım bu yıl size sağlık, huzur ve ne isterseniz verir
.
Yeni bir yıla daha girdik. Hayatın bize daha vermiş olduğu iyi ve kötü şeyleri düşündük ve gelecek için iyi olan şeylerin devamını, kötü olan şeylerin ise son bulmasını istedik. Ben
De bunları istedim ama pek içten istediğimi söyleyemeyeceğim. Umutsuz bir vaka gibi hissettim kendimi.
Yılbaşı gecesini çok sevdiğim iki arkadaşımın evinde geçirdik. Ailesiyle birlikte ve bir tane daha arkadaşımız vardı. Güldük, oyunlar oynadık vs. Ama o evde hayatımda olmayan bir sürü güzellikler de gördüm ve üzüldüm. Yaşadığımız o kadar eğlence kaybolup gitti gözümden. Asla o iki arkadaşım (ikizler) kadar mutlu olamam. Benim ailemde böyle insanlar yoktu. Geçim sıkıntısı çeken, her gün bir kavga, tartışma, gergin anlar ve bağrışmalar kopar. Belki biz varız diye onlarında ailesi bu şekilde davranmamış diyeceksiniz ama normalde bu iki çocukta gayet mutlu, ailelerini seven, mizah anlayışı olan, başarılı ve toplum tarafından da sevilen çocuklardır. Ben tabii sosyal fobi olurdum ve tabii ki de benim onlar kadar sevenim olamazdı. Her şey ailede başlıyor ve hayatın sana getirdikleriyle... Bir olay daha var ondan da nefret ediyordum. O da benim dindar olup onlar kadar mutlu olmayı hak edememem, onlarınsa dini görevlerini vb. benim kadar umurlarında olmadıkları halde doya doya yaşamalarıydı. ‘’Neden ben?’’ dedim geceleyin. Onlar yataklarında gayet mutlu ve rahat yatarken ben neden ağlıyordum? Buna sinirleniyordum ve Allah’a isyana kadar sürükledi ve sonunda ben kötü hissettim. Dilediğimiz dilekler arasında bile dağlar kadar fark vardı. Onlar daha dileceği şeyi bile bulmakta zorluk çekerken, bense hangisinden başlayayım diye düşünüyordum. Telefonları bir dakika bile susmadı. Ben ise ona buna mesaj atıyordum yalandan. Bana darılanlar vardı ve beni aradılar laf olsun diye. Tanrım, ben bu güzellikleri hak etmiyor muyum? Not; Sosyal fobinin de elbette bunlarda etkisi vardı. Çünkü bu insanlar bana göre ağzı laf eden ve cesaretli kişilerdi. Ben sadece sorulan sorulara yanıt verebiliyordum o gece.
Anlaşılan bu yıl ya bu sosyal fobiyi yeneceğim ya da yağımda kavrulup gideceğim. Bu yıl umutsuz vaka olmayacağım çünkü o gün size yazdığım bir makalede de daha bunu dile getirmiştim ve geçmeye başlıyor gibi. Umarım bu yıl size sağlık, huzur ve ne isterseniz verir
.