aydınlık
24-09-2009, 07:12 PM
Merhaba herkese,benim bir problemim var.Lise yaşamım 2.senesiyle devam ediyor.Çok az farkla kaçırdığım ve hayal kırıklığına uğradığım sınav macerasının sonuçlarının yarattığı etkiyi , negatif etkiyi gerek ben gerek ailem büyük oranda aştık.
Fakat birlikte hareket ettiğimiz anlamına gelmez.Çünkü biz hiç bir zaman anlaşamadık ne ben fazlaca özverime rağmen düzene sokabildim bu ilişkileri ne sistem yardımcı oldu.Beni dikta etmekle geçti yaşantıları elbet beni serbestte bıraktılar fakat dizginlerimi sıkı tutmak kaydıyla.. Oysa bilmediler o dizginlerin boynumu acıttığını,oysa dizginli halde biraz daha özgür kaldığımı sanıyorlardı ki bana gelince tam özgürlüğün olmadığı yerde var olmak istemezken...
Gelelim kişiliğime ;
Dışarıdan oldukça pozitifsin,bunu nasıl başarıyorsun gibi övgüleri yer yer eksik olmayacak seviyeye gelen hatta daha ötesi arkadaşlarının psikolojik sorunlarında bir uzman olarak da tanımlayabileceği bir adam. Ben.
Fakat hiçbirşey o kadar basit değil.Sakal bırakarak ''Hacı'' gibi gösterebilirsiniz birilerine kendinizi hatta daha ötesine gidip tam bir hacı gibi hareket edersiniz fakat içinizdeki ''Hac'' özleminizi gidermenize yetmez bu.İçiniz kanar , belki amacınız birilerini kandırmak değildir ya da öyle düşünürsünüz..
İşte bu seviyede olan ben,çok popüler,çok havalı,çok arkasına bakmaz,çok havalardaymış ve herşey yerli yerinde mutlu hatta daha ötesi sosyal düzenini,ilişkilerini rayına oturtmuş gibi görünürüm dışardan bunun sebebi fazla pozitif gözükmek ve gülümsemektir.Bunun enerjisini nereden alırım bilemem.Ama durum budur.
Oysa ki bilmezler ''Ben''im hep bu mutlu gözüken kişilikte yaşamak için özlem duyduğumu.Hatta oturup Allah'a niçin benim 1 tane içten sevebileceğim ve bana güvenebilecek benim de güvenebileceğim arkadaşım yok demeye kalkarım hemen kendimi toparlarım isyana kalkmam ama ağlarım,devam ederim ağlamaya kimse görmez o an beni,tüm içimi dökerim.
Çok iyi konuşabilirim bir insanı iyi anlarım ve iyi çözümlemeler yapabilirim oysa bunları terzi kendi söküğünü dikemez misali kendime uygulayamam,başkalarında işe yarayan ve kullanmam gerektiğini söyleyen ben ve hoşlarına giden arkadaşlarıma uyguladığım teknikler bende tam bir fiyaskodur.Sonra saçma bulurum veya ben farklıyımdır..
Bu eğitim öğretim döneminin ilk günü de sınıflar karıştırıldı ve ben çok yalnızdım sözde birlikte olduğum kişilerle hiç birlikte olmamıştım. Bir iki kişi vardı içten nefret ediyordum pis özellikleri çok olduklarından.Aynı zamanda sosyal ilişkileri mükemmel olan bir arkadaş ve diğer arkadaşlarım vardı onların içlerine ise giremiyordum.
Arkadaşlıklar kuramıyorum ve hep yalnızım nasıl yardımcı olabilirsiniz? İnanın sizin içten verdiğiniz aynı zamanda tecrübe içeren bir cevap benim için altın nihayetini taşıyacak buna emin olabilirsiniz.Her okuyanın lütfen bir tane bile olsa ve emin olamasa da önerisini bekliyorum
saygılar.İyi günler
Fakat birlikte hareket ettiğimiz anlamına gelmez.Çünkü biz hiç bir zaman anlaşamadık ne ben fazlaca özverime rağmen düzene sokabildim bu ilişkileri ne sistem yardımcı oldu.Beni dikta etmekle geçti yaşantıları elbet beni serbestte bıraktılar fakat dizginlerimi sıkı tutmak kaydıyla.. Oysa bilmediler o dizginlerin boynumu acıttığını,oysa dizginli halde biraz daha özgür kaldığımı sanıyorlardı ki bana gelince tam özgürlüğün olmadığı yerde var olmak istemezken...
Gelelim kişiliğime ;
Dışarıdan oldukça pozitifsin,bunu nasıl başarıyorsun gibi övgüleri yer yer eksik olmayacak seviyeye gelen hatta daha ötesi arkadaşlarının psikolojik sorunlarında bir uzman olarak da tanımlayabileceği bir adam. Ben.
Fakat hiçbirşey o kadar basit değil.Sakal bırakarak ''Hacı'' gibi gösterebilirsiniz birilerine kendinizi hatta daha ötesine gidip tam bir hacı gibi hareket edersiniz fakat içinizdeki ''Hac'' özleminizi gidermenize yetmez bu.İçiniz kanar , belki amacınız birilerini kandırmak değildir ya da öyle düşünürsünüz..
İşte bu seviyede olan ben,çok popüler,çok havalı,çok arkasına bakmaz,çok havalardaymış ve herşey yerli yerinde mutlu hatta daha ötesi sosyal düzenini,ilişkilerini rayına oturtmuş gibi görünürüm dışardan bunun sebebi fazla pozitif gözükmek ve gülümsemektir.Bunun enerjisini nereden alırım bilemem.Ama durum budur.
Oysa ki bilmezler ''Ben''im hep bu mutlu gözüken kişilikte yaşamak için özlem duyduğumu.Hatta oturup Allah'a niçin benim 1 tane içten sevebileceğim ve bana güvenebilecek benim de güvenebileceğim arkadaşım yok demeye kalkarım hemen kendimi toparlarım isyana kalkmam ama ağlarım,devam ederim ağlamaya kimse görmez o an beni,tüm içimi dökerim.
Çok iyi konuşabilirim bir insanı iyi anlarım ve iyi çözümlemeler yapabilirim oysa bunları terzi kendi söküğünü dikemez misali kendime uygulayamam,başkalarında işe yarayan ve kullanmam gerektiğini söyleyen ben ve hoşlarına giden arkadaşlarıma uyguladığım teknikler bende tam bir fiyaskodur.Sonra saçma bulurum veya ben farklıyımdır..
Bu eğitim öğretim döneminin ilk günü de sınıflar karıştırıldı ve ben çok yalnızdım sözde birlikte olduğum kişilerle hiç birlikte olmamıştım. Bir iki kişi vardı içten nefret ediyordum pis özellikleri çok olduklarından.Aynı zamanda sosyal ilişkileri mükemmel olan bir arkadaş ve diğer arkadaşlarım vardı onların içlerine ise giremiyordum.
Arkadaşlıklar kuramıyorum ve hep yalnızım nasıl yardımcı olabilirsiniz? İnanın sizin içten verdiğiniz aynı zamanda tecrübe içeren bir cevap benim için altın nihayetini taşıyacak buna emin olabilirsiniz.Her okuyanın lütfen bir tane bile olsa ve emin olamasa da önerisini bekliyorum
saygılar.İyi günler