kendimi bile tanıyamıyorum.

[KaRaNLIk]

Merhaba Ben 17 yaşındayım.

Küçük yaşımdan beri çok olay geçirdim.Bunların fiziki bir etkisi olmasa da, Duygusal yönden birçok etkisi olduğunu düşünüyorum.Bazen kendimi tanıyamıyorum.Kendi davranışlarımı bile eleştiriyorum.Kendime hiç güvenim yok.Ve bu yüzden birçok fobi üretiyorum.Sosyalleşememe gibi bir sorunum var.Daha doğrusu ilk adımı hiç atamıyorum.Hep başkalarının benimle tanışmak için ilk adımı atmasını bekliyorum.Bu yüzden pek fazla arkadaşım yok.İlişkilerim de buna bağlı olarak yetersiz.Küçükken daha çok atılgan ve sosyaldim.Her girdiğim ortamda kendime uygun bir arkadaş bulabiliyordum.Bunun nedenini güvensizlik olarak belirlemesemde öyle olduğunu düşünüyorum.Dış görünüşe çok önem veren bir insanım.Öyleki saatlerimi aynanın karşısında geçirebilirim.Fakat sosyal olmadığımdan dolayı bilgisayara bağlıyım.Resmen bilgisayardan ayrılamıyorum.Bu yüzden hiç olmayan kilo problemim ortaya çıktı.Önceleri kilo almaya uğraşırken şu an tam tersi oluyor.Bir yere gittiğimde herkes bana bakıyor gibi geliyor.Fakat başımı kaldırıp baktığımda gerçekten herkes bana bakıyor.Defalarca aynanın karşısında kendime sordum.Birşey mi varki herkes bana bakıyor?Fakat bunun cevabını hiçbir zaman alamadım.Derslerimde hiçbir sorunum yok Lisede okuyorum.Bir ara derslerimde aşırı düşüş olmuştu.Bilgisayarda online oynanan çok oyunculu bir oyuna başlamıştım.Ve derslerimde acayip düşüş olmuştu.Aslında sebebi oyunda değildi.Ailemin ayrılmasıydı.Kendimi çok yalnız hissediyordum.Fakat zamanla yalnız olmadığımı aslında çevremde beni seven birçok kişinin olduğunu farkettim.Aile baskısı yüzünden aşk konularını hiç ailemle konuşmadım.Daha doğrusu bunu kimseye anlatmadım.Sevdiğim insana bile.Birde Liseye yeni başladığımda birine aşkımı ilan ettim.Fakat beni sadece arkadaşı olarak gördüğünü ve bunun olamayacağını söyledi.Buna üzülmüştüm.Fakat yapacak birşey yoktu.Umursamaz bir hal takındım.O günden sonra hiçbirşeyi umursamadım.Tabiiki sorumluluklarım hariç.Kendimi ifade edemiyorum.Her ortamda farklı bir kişiliğe bürünüyorum.Ve bu yüzden kendimi bile tanıyamıyorum.

[g1z4y]

yaşadığın olayların da elbette ki etkisi olsa da bence bunların çoğu ergenlik dönemi sorunlarından ben de 16 yaşındayım ve söylediğin her şeyi ben ve çevremdeki yaşıtlarım hepsi yaşıyor...haklısın mesela çevrendeki herkes sana bakıyormuş gibi hissedersin fakat öyle değil hatta demişsin yaa gerçekten bakıyorlar diye aslında bakmıyorlar sen öyle hissediyorsun,ben birçok gözlemime dayanrak söylüyorum bunu:)hıı bir şey söyliyim mi aramızda kalsın...ergenlikte yalnızlıkla arkadaş olucaksın biraz veya dostların insanlar değil kitapların olucak biraz o zaman daha kolay atlatırsın.eğer dostlar insanların olursa çevrendeki arkadaşların vs..çok problemlerin oluyor,arkadaşının bir dediğini saatlerce düşünüyor ve zaman kaybediyorsun.o yüzden yalnızlığı biraz sevmeliyiz biz ergenler.hem biliyoruz ki biz dönemi atlatınca her şey normale dönücek eskisi gibi olucaz sosyal,mutlu,geniş çevreli...bana güvenebilirsin;)hıı aşk konusu demişsin yaa bırak ergenlikte platonik aşkların olsun,eğer birisiyle ilişki yaşarsan sorunların dağ gibi oluyor derslerini çok etkiler sonra...bunu da ailenle paylaşıcağına durmadan yazılar yaz,şiirler yaz,sonra gel paylaş bizimle inan çok rahatlarsın.sen rahat ol elinden geldiğince problemlerinin hepsi gün gelir çözülür bana güvenebilirsin...:)

[KaRaNLIk]

Önerin için sağol. Bu arada bende üzüntülerimi şiir olarak değilde şarkı olarak yazıyorum.Gerçekten rahatlatıyor.Yorumun için teşekkür ederim.

[g1z4y]

evet haklısın öyle yaz farketmez,bizimle paylaş ama mutlu oluruz...:)

[faruk117]

Bende bazı konularda katılıyorum arkadaşa. Bende bu yalnızlıktan muzdaribim ve yalnızlık sırasında kilo aldım ve bende %100 dış görünüşe önem vermiyorum diyemiyorum. Ve metroya felan binince herkes bana bakıyomuş gibi geliyo. Ama bazende hiç takmıyorum. Bi geliyo bi gidiyo kafamdan :D Kilo vermek istiyorum veremiyorum o da var bak :)

[KaRaNLIk]

evet arkadaşım. Aynen öyle o sorun bendede var işte :) ama artık biraz daha az takmaya uğraşıyorum.

[plüton]

Kilo dışında aynı sorunlar bendede var. Lise çağında bende herkesin bana baktığını düşünüyordum zamanla bu evhamdan kurtuldum, herkesin işi gücü var niye bize baksınlarki. :) ailenizin ayrılması büyük bir talihsizli ama başa gelen çekilir, duruma alışıp geleceğiniz için mücadele edin hayat birşekilde ilerleyecektir. :)

[olasılıksız]

biliyor musun kendini eleştirmen iyi birşey ...:)
inan bunu yapamayan koskaca insanlar var...
ama kendine güvenmelisin... hiç üzülme çünkü geçici bir durum yeterki sen de bunun farkında ol:)
kendini keşfet....:)

[nsren]

girdiğim her ortamda farklı kişiğe bürünmek bnde de var biliyormusun..
ama bnce karşındakileri snden farklı görme snuçta onlarda insan snn gbi dşüncelere sahipler onları kndinden üstün görürsen yalnızlaşırsın işte o zmn onlar sana bakıyorlarmış gibi gelir aslında bakmazlar ..yalnızlık insanı düşünmeye iter dşündükçe daha kötü hissedersin .. bnce kafanı dağıtacak kndini iyi hissttirecek şylerle ilgilen bu her ne olursa olsun.. kendine güven önemli olan snn kndini nasıl hissettign ;)

[Tolga_K]

Dostum bence yalnızlık güzeldir paylaşılmaz. Bireysel eşyalarınla mutlu olmaya bak.Bilgisayarın,telefonun,gitarin,kitapların,bisi kletin vs. sevdiğin eşyalar. Onlarla duygusal bi bağ kur. Saçma gelio ama cok tatlı bi duygu. Bi de onlar sana ihanet etmezler,yalan söylemezler. Vefalıdırlar yani. Toplulukta yanlış yaptığını düşündüğün veya cok eleştirilen davranısların varsa onları düzelt. Ben buyum beni böle kabullensinler gibi sacma bi düsünceyi sokma aklına. Kendi gözünde başarını ilan et. O zaman sen insanları eleştirirsin. Sen bakarsın onlara. Ne yapıp ne edip arkadaş bulamazsan demicem bulursun. 1 tane bile yeter. Zaten 3. ve diğerleri hep fazlalıktır :) Ayrıca kesinlikle kendini aşağılama. Bilgisel yönden yükselt kendini. Oku araştır her konuda bir yorum yaptın mı anla ki gelişme var... Bu kadar yeter benden. Dahası sana ve gidişatına bağlı. Ayrıca dersleri düşürme ortak. Onlar da giderse kimsen olmaz :)