Takıntı hastalığı olan arkadaşlara

[Gökkuşağı]

herkese günaydın.
negatif isimli üye bir ara obsesif hastalığı ile ilgili açıklama istemişti .ben de bir şeyler yazmak istiyorum.
bende trikotillomani (kaş ve kirpik yolma)hastalığı var.iç dünyamda sarsıntılar yaşamıyorum.somut olarak cereyan eden bir durum.benimkisi hastalıktan çok alışkanlık da diyebilirim. uzman tedavisi gördüm. istediğim sonucu alamadım.ve bıraktım.psikiyatri çeşit çeşit ilaçlar yazdı ve kullandım.
dediğim gibi sonuç alamadım.psikolog tarafından bireysel terapi de aldım. olmadı işte.tabi ilaçlara oranla faydalı oldu.önce psikiyatri tedavisini bıraktım.ilaçlar çok yıprattı.ve hiç faydasını görmedim.bireysel terapiyi de bıraktım. psikoloğun dediklerini zihnimde tutarak kendim bu hastalıktan kurtulmaya çalıştım.ama malesef başaramıyorum. bu defa farklı bir uzman tedavisi görmeyi düşünüyorum.bireysel terapi ile çözülecek sorun olmaktan çıkmış bir durum.
takıntılarla yaşmak çok zor.ne aileye ne de çevreye savunma yapamıyorsunuz.kaş ve kirpik yolduğum görüldüğü andan itibaren sürekli uyarı
lıyorsunuz.ve bu insanı daha çok yıpratıyor.iradeli olunamadığını kimseye anla
tamıyorsunuz.iyiliğinizi düşünerek uyardıklarını her defasında telaffuz ediliyor.
ve bıkıyorsunuz.Allah bu anlamda herksin yardımcısı olsun.
tek başına üstesinden gelinecek bir hastalık değil.imkanlar doğrultusunda
uzman doktor araştırılıp tedavi olmak gerekir.ama kesinlikle herşeyi doktorunuz
dan beklemeyin.bilinçli bir şekilde kendinizde çaba gösterin. herkese iyi günler
diliyorum.

[negatif]

çok teşekkürederim paylaştığın için...ilaçla terapiyle geçeceğine benim de kalmadı ama yaşadıklarını okuyunca ve diğer obsesiflerin yaşadıklarını giderek yanlış teşhis konulduğunu hissediyorum bana..bu da çok kafamı karıştırıyor..benim takıntılarım tamamen içsel düşünsel şeyler o kadar yoğun düşünüyorum ki salaklaşıyorum adeta elimdekini tutamıyorum konuşamıyorum tamam şimdi deliricem diyorum düşünce olarak sen bittin öldün artık yaşayamazsın böyle diyorum sonra geçiyor sonra gene başlıyor bir umut doluyum bir yaşayamam artık diyorum..düşündüğüm tek şey gelecekte bu hastalıkla nasıl yaşayacağım kendimi bu noktada çok çaresiz hissediyorum ve bir çıkış bulamıyorum..uyandığım andan itibaren akıl hastası olduğumu düşünüp sürekli bu düşüncede kalıyorum bunu atamıyorum kafamdan intihar ederek öleceğimi düşünüyorum ve kendimden çok korkuyorum..her an kötü birşeyler olacak diye tetikte bekliyorum..olmamış olumsuz şeyleri beynimde yaşayıp şimdiden bir de acısını çekiyorum..ama öyle böyle değil bayağı işkence çekiyorum..psikolojik hasta olmak beni delirtiyor nefret ediyorum kendimden bu aklıma geldiğinde acıyorum kendime aşağılıyorum kendimi resmen kendi kendime işkence ediyorum asla olumlıu düşünmüyorum..kimseyi görmek istemiyorum bazen insanlardan nefret ediyorum kimse bana yaklaşmasın istiyorum sonra da ne kadar yanlızım diye hayıflanıyorum anlamıyorum kendimi çözemedim ben hastalığımı ama çok acı çektiğimi biliyorum sonra geçiyor üzerimden kamyon geçmiş gibi oluyor rahatlıyorum biraz nefes alıyorum sonra tekrar başlayacak diye tetikte bekliyorum herşey beynimin içinde oluyor durduramıyorum sadece bu halim beni çok korkutuyor çok korkuyorum hissettiğim tek şey korku ama neden kime karşı bilmiyorum somut bir sebebi yok o nöbetler geldiğinden ömrümden 20 yıl gidiyor ama kimseye belli etmemeyi beceriyorum rol yapıyorum normalmiş gibi davranıyorum sabiırla geçmesini bekleyip kendimi eve atıyorum bu çok garip birşey inanın çok garip ve mantıksız ama beynim sanki düşüncelerle beni zehirliyor yavaş yavaş delirtiyor anlamıyorum

[negatif]

betül önermiş sana siteyi ayrıca hoşgeldin çok sevindim:):p;)

[rockkk]

bendede bu ara arttı takıntılar yaa.çok kötü oluorum acayip bişi.küçüklükten vardı hatta küşçükken çok fazlaydı biara geçmişti şimdi yine çıktı ama beynimde oluyo kimse görmüyor ben çekiyorum.kendim ve beynimle savaş halindeyim sürekli.kimse farketmiyor ben kendi kendime kafayı yiyo gibi oluyorum ama o kdr büyük başarı ki dışarı göstermiyorum.beynimi kaybetmekle,normal beyin arasında gidip geliyorum.bilmem sonrası nolur hep böyle devam edecek bence.başka türlü oluamıyorum istesem olurum ama olmuyor.böyle kabullendim kendimi.ağır hareketler yavaş düşünmeler zorlanmalar korkular olumsuz düşünceler böyle yaşıyorum.hafif olamıyorum.hep ağırım sanki bü ton yük taşıyorum sürekli olumsuzum işte herkesin hakkıımda olumsuz düşündüğünü düşüyorum bunu atamıyorum beynimden.takıntılıyım istemiyorum ama öyleyim kbl ettim.sürekli kendimi öyle olmamak için çabaladıkça iyce yıpranıyorum.böylede yıpranıyorum belki beyin hücrelerimi öldürüyorm.ama napalım çıkışı yok.yıpranıcaz.kendimi değiştirmeye çalışmaktan da yoruldum.hastalık fln değil bu bendeki.benim olan bi özellik.olmuyor değişmiyorum demekki ben böyleyim.bi tek takıntı flnda değil onun için söylemiyorum bende herşey var karışığım anlamıyorum kendimi karışık olmaya da devam edicem bundan sonra.çünkü engel olamıyorum.karışığım çözemiyorum kendimi.kendim kendime anlam veremiyorum.başkaları nasıl verecek ztn.eh bu kdr kişiliğimde istemediğim şeyler var,karışık ve olumsuzum istemediğim halde,bu durumun sonunda da bana kendini sevmemek düşüyor

[Gökkuşağı]

bendede bu ara arttı takıntılar yaa.çok kötü oluorum acayip bişi.küçüklükten vardı hatta küşçükken çok fazlaydı biara geçmişti şimdi yine çıktı ama beynimde oluyo kimse görmüyor ben çekiyorum.kendim ve beynimle savaş halindeyim sürekli.kimse farketmiyor ben kendi kendime kafayı yiyo gibi oluyorum ama o kdr büyük başarı ki dışarı göstermiyorum.beynimi kaybetmekle,normal beyin arasında gidip geliyorum.bilmem sonrası nolur hep böyle devam edecek bence.başka türlü oluamıyorum istesem olurum ama olmuyor.böyle kabullendim kendimi.ağır hareketler yavaş düşünmeler zorlanmalar korkular olumsuz düşünceler böyle yaşıyorum.hafif olamıyorum.hep ağırım sanki bü ton yük taşıyorum sürekli olumsuzum işte herkesin hakkıımda olumsuz düşündüğünü düşüyorum bunu atamıyorum beynimden.takıntılıyım istemiyorum ama öyleyim kbl ettim.sürekli kendimi öyle olmamak için çabaladıkça iyce yıpranıyorum.böylede yıpranıyorum belki beyin hücrelerimi öldürüyorm.ama napalım çıkışı yok.yıpranıcaz.kendimi değiştirmeye çalışmaktan da yoruldum.hastalık fln değil bu bendeki.benim olan bi özellik.olmuyor değişmiyorum demekki ben böyleyim.bi tek takıntı flnda değil onun için söylemiyorum bende herşey var karışığım anlamıyorum kendimi karışık olmaya da devam edicem bundan sonra.çünkü engel olamıyorum.karışığım çözemiyorum kendimi.kendim kendime anlam veremiyorum.başkaları nasıl verecek ztn.eh bu kdr kişiliğimde istemediğim şeyler var,karışık ve olumsuzum istemediğim halde,bu durumun sonunda da bana kendini sevmemek düşüyor

sorununuzla sürekli kendi kendinize kalmışsınız. bir şeyi kabul etmek bazen boyun eymek olur. kendiniz için değişme gibi bir şey olması zor bu şekilde devam ederseniz.
bende her zaman için olumlu düşünen biri değilim.farkındalık var.aldığım tedaviler neticesinde kendimi keşfettim diyebilirim.neticede ilerleme kaydedemesemde .bilinç ve farkındalık oluştu.
bence kendinizi tam anlamıyla ifade edebileceğiniz biriyle uzun bir müddet iletişim haline girmeniz sizin açınızdan iyi olur.bu bir uzman olur ya da çevrenizden biri .... aklı başında biri yani kısacası.
saygılar.

[negatif]

bendede bu ara arttı takıntılar yaa.çok kötü oluorum acayip bişi.küçüklükten vardı hatta küşçükken çok fazlaydı biara geçmişti şimdi yine çıktı ama beynimde oluyo kimse görmüyor ben çekiyorum.kendim ve beynimle savaş halindeyim sürekli.kimse farketmiyor ben kendi kendime kafayı yiyo gibi oluyorum ama o kdr büyük başarı ki dışarı göstermiyorum.beynimi kaybetmekle,normal beyin arasında gidip geliyorum.bilmem sonrası nolur hep böyle devam edecek bence.başka türlü oluamıyorum istesem olurum ama olmuyor.böyle kabullendim kendimi.ağır hareketler yavaş düşünmeler zorlanmalar korkular olumsuz düşünceler böyle yaşıyorum.hafif olamıyorum.hep ağırım sanki bü ton yük taşıyorum sürekli olumsuzum işte herkesin hakkıımda olumsuz düşündüğünü düşüyorum bunu atamıyorum beynimden.takıntılıyım istemiyorum ama öyleyim kbl ettim.sürekli kendimi öyle olmamak için çabaladıkça iyce yıpranıyorum.böylede yıpranıyorum belki beyin hücrelerimi öldürüyorm.ama napalım çıkışı yok.yıpranıcaz.kendimi değiştirmeye çalışmaktan da yoruldum.hastalık fln değil bu bendeki.benim olan bi özellik.olmuyor değişmiyorum demekki ben böyleyim.bi tek takıntı flnda değil onun için söylemiyorum bende herşey var karışığım anlamıyorum kendimi karışık olmaya da devam edicem bundan sonra.çünkü engel olamıyorum.karışığım çözemiyorum kendimi.kendim kendime anlam veremiyorum.başkaları nasıl verecek ztn.eh bu kdr kişiliğimde istemediğim şeyler var,karışık ve olumsuzum istemediğim halde,bu durumun sonunda da bana kendini sevmemek düşüyor
hissettiklerimiz benziyor..ne yaparsan yap olmuyor bazen değil mi?kişilğin değil bu hastalığın birşeyi sevmeyeceksen bu kendin olamazsın bu hastalığını sevmemek olur bu da çok normal..ama ben şuna çok inanıyorum ki grup terapisi obsesyon için harika bir yöntem..bu hastalığın en iyi ilacı aynı hastalığı taşıyanlarla hissedilenleri paylaşabilmek ve motive farklılıkların aynı ortamda aynılaştırılması böylece daha az yanlız hissetmek..benim yaşdığım şehirde bu yok ama büyük şehirde olsaydım kesinlikle grup terapisiisterdim doktorumdan..allahtan arada nefes aldıran bir hastalık..yoksa çok zor olurdu

[derda]

çok teşekkürederim paylaştığın için...ilaçla terapiyle geçeceğine benim de kalmadı ama yaşadıklarını okuyunca ve diğer obsesiflerin yaşadıklarını giderek yanlış teşhis konulduğunu hissediyorum bana..bu da çok kafamı karıştırıyor..benim takıntılarım tamamen içsel düşünsel şeyler o kadar yoğun düşünüyorum ki salaklaşıyorum adeta elimdekini tutamıyorum konuşamıyorum tamam şimdi deliricem diyorum düşünce olarak sen bittin öldün artık yaşayamazsın böyle diyorum sonra geçiyor sonra gene başlıyor bir umut doluyum bir yaşayamam artık diyorum..düşündüğüm tek şey gelecekte bu hastalıkla nasıl yaşayacağım kendimi bu noktada çok çaresiz hissediyorum ve bir çıkış bulamıyorum..uyandığım andan itibaren akıl hastası olduğumu düşünüp sürekli bu düşüncede kalıyorum bunu atamıyorum kafamdan intihar ederek öleceğimi düşünüyorum ve kendimden çok korkuyorum..her an kötü birşeyler olacak diye tetikte bekliyorum..olmamış olumsuz şeyleri beynimde yaşayıp şimdiden bir de acısını çekiyorum..ama öyle böyle değil bayağı işkence çekiyorum..psikolojik hasta olmak beni delirtiyor nefret ediyorum kendimden bu aklıma geldiğinde acıyorum kendime aşağılıyorum kendimi resmen kendi kendime işkence ediyorum asla olumlıu düşünmüyorum..kimseyi görmek istemiyorum bazen insanlardan nefret ediyorum kimse bana yaklaşmasın istiyorum sonra da ne kadar yanlızım diye hayıflanıyorum anlamıyorum kendimi çözemedim ben hastalığımı ama çok acı çektiğimi biliyorum sonra geçiyor üzerimden kamyon geçmiş gibi oluyor rahatlıyorum biraz nefes alıyorum sonra tekrar başlayacak diye tetikte bekliyorum herşey beynimin içinde oluyor durduramıyorum sadece bu halim beni çok korkutuyor çok korkuyorum hissettiğim tek şey korku ama neden kime karşı bilmiyorum somut bir sebebi yok o nöbetler geldiğinden ömrümden 20 yıl gidiyor ama kimseye belli etmemeyi beceriyorum rol yapıyorum normalmiş gibi davranıyorum sabiırla geçmesini bekleyip kendimi eve atıyorum bu çok garip birşey inanın çok garip ve mantıksız ama beynim sanki düşüncelerle beni zehirliyor yavaş yavaş delirtiyor anlamıyorum

Negatif,işte bende tam bu sorunum yüzünden bu akşam googladan psikoloji sitelerini arattım,senin anlattıklarının daha çaptan düşmüş versiyonunu yaşıyorum ben, doktora gitmelimiyim die düşünüyorum ne zamandır..bastırmayı çok iyi becerdiğim için,aklıma üşüşen çoğu şiddet içerikli kötü düşünceleri görmezden gelip,kendimi devamlı meşgulmü etmeliyim,yoksa üzerine gidip çözümmü bulmalıyım bilmiyorum,tedavisi gerçekten varmı..

[negatif]

üzerine gitmeliyiz tabi ama olumlu düşüncelerimizin ben beceremiyorum gerçi..tedavi şart önce hastalığını mutlaka bilmelisin tam anlamadım yaşadıklarını biraz açar mısın

[derda]

Nasıl anlatmalı,beynim devamlı kötü senaryolar üretip bana film şeklinde izlettiriyor.Birden,salata yaparken bıçakla elimi doğradığım hayali,ardından kucağımda bi bebek severken onu yere düşürdüğümün hayali,telefon çalıyor ailemin öldüğü haberini alıyorum,işkenceye uğruyorum,ölüyorum çoğu kez en fecii şekilde..gibi gibi..ama istemsiz ,beynimdeki resimler ardarda önümde sıralanıyor..acıyı sanki hissediyorum,çoğu kezde kendime acı vermek istiyorum,ama kendimi frenliyorum..hayalimde hep öfke ve şiddet var,bağırıyorum,vurup kırıyorum zihnimde.gerçek hayatta ise alabildiğine sakinim,davranışlarıma asla yansımıyor bunlar ama çok kabus görüyorum,uykularım yıllardır bozuk,düzensiz ve hep kabuslu,gecelere alışmıştımda,gündüzleriminde bu şekilde kabusa dönüşmesine anlam veremiyorum,bu düşünce akışları beni acaip rahatsız ediyor,kötü birimiyim diye korkuyorum,içim kötülükmü dolu?kendimi devamlı meşgul ediyorum düşünmeyi önlemek,insanların yanında çok sıkılıyorum bunalıyorum,yalnız kalıncada yalnızım bunalımına giriyorum,sürekli bi melankoliklik var..kısaca böyle

[derda]

depresyon v takıntı okb
tedavi ol canım

depresyon olduğunu sanmıyorum,normal hayata uyumumda bi problem yok..daha önce depresyon tedavisi gördüm,ilaçların mutluluk hormonlarını artırması ile gelen bir rahatlık hiç birzaman kalıcı bi çözüm getirmiyor(en azından bana getirmedi) üstelik yaşadığım melankoli beni sanatla ilgilenmeye itti,enstrüman çalıyorum ve hat yazıyorum,tabi bunlar beni dahada yalnızlaştırıyor..Kendime dalıyorum/bazen batıyorum..Sadece bu takıntımıdır nedir,kötü düşüncelerden kurtulmalıyım,beynimdeki resimler değişmeli,bu yüzden neden kaynaklandığını bulmalıyım,ama geçmişimde hiç şiddette yok,anlamıyorum doğrusu..psikoloğamı gitmeliyim,psikiyatristemi?

[negatif]

benim beynimin haritasını çizmişsin..evli misin özel oldu ama derda..psikatriste git derim ben psikolog destekleyici olabilir bununla birlikte..gerçi ben faydasını görmüyorum..pahalı olduğu için düzenli gidemiyorum terapiye ve gittikçe gecikiyor tedavim

[9 ŞUBAT]

herkese günaydın.
takıntılarla yaşmak çok zor.ne aileye ne de çevreye savunma yapamıyorsunuz.
Allah bu anlamda herksin yardımcısı olsun.
tek başına üstesinden gelinecek bir hastalık değil.imkanlar doğrultusunda
uzman doktor araştırılıp tedavi olmak gerekir.ama kesinlikle herşeyi doktorunuz
dan beklemeyin.bilinçli bir şekilde kendinizde çaba gösterin. herkese iyi günler
diliyorum.

aramıza hoş geldiniz, geçmiş olsun .
duşuncelerinizde çok haklısınız ,gerek aile ve çevrenin bakış açısı ,gerekse kişinin her şeyi doktorundan beklemesi hata olur .
sizin durumunuzda olan bir arkadaşımız daha var sitede ,rahatsızlıgınız ile ilgili bir yazı var forumda o bölume sizde tecrubelerinizi aktarırsanız çok seviniriz ,

[e_halil_e]

negatif´isimli üyeden Alıntı
çok teşekkürederim paylaştığın için...ilaçla terapiyle geçeceğine benim de kalmadı ama yaşadıklarını okuyunca ve diğer obsesiflerin yaşadıklarını giderek yanlış teşhis konulduğunu hissediyorum bana..bu da çok kafamı karıştırıyor..benim takıntılarım tamamen içsel düşünsel şeyler o kadar yoğun düşünüyorum ki salaklaşıyorum adeta elimdekini tutamıyorum konuşamıyorum tamam şimdi deliricem diyorum düşünce olarak sen bittin öldün artık yaşayamazsın böyle diyorum sonra geçiyor sonra gene başlıyor bir umut doluyum bir yaşayamam artık diyorum..düşündüğüm tek şey gelecekte bu hastalıkla nasıl yaşayacağım kendimi bu noktada çok çaresiz hissediyorum ve bir çıkış bulamıyorum..uyandığım andan itibaren akıl hastası olduğumu düşünüp sürekli bu düşüncede kalıyorum bunu atamıyorum kafamdan intihar ederek öleceğimi düşünüyorum ve kendimden çok korkuyorum..her an kötü birşeyler olacak diye tetikte bekliyorum..olmamış olumsuz şeyleri beynimde yaşayıp şimdiden bir de acısını çekiyorum..ama öyle böyle değil bayağı işkence çekiyorum..psikolojik hasta olmak beni delirtiyor nefret ediyorum kendimden bu aklıma geldiğinde acıyorum kendime aşağılıyorum kendimi resmen kendi kendime işkence ediyorum asla olumlıu düşünmüyorum..kimseyi görmek istemiyorum bazen insanlardan nefret ediyorum kimse bana yaklaşmasın istiyorum sonra da ne kadar yanlızım diye hayıflanıyorum anlamıyorum kendimi çözemedim ben hastalığımı ama çok acı çektiğimi biliyorum sonra geçiyor üzerimden kamyon geçmiş gibi oluyor rahatlıyorum biraz nefes alıyorum sonra tekrar başlayacak diye tetikte bekliyorum herşey beynimin içinde oluyor durduramıyorum sadece bu halim beni çok korkutuyor çok korkuyorum hissettiğim tek şey korku ama neden kime karşı bilmiyorum somut bir sebebi yok o nöbetler geldiğinden ömrümden 20 yıl gidiyor ama kimseye belli etmemeyi beceriyorum rol yapıyorum normalmiş gibi davranıyorum sabiırla geçmesini bekleyip kendimi eve atıyorum bu çok garip birşey inanın çok garip ve mantıksız ama beynim sanki düşüncelerle beni zehirliyor yavaş yavaş delirtiyor anlamıyorum


BUNU YAZAN ARKADAŞ BENİ MSN DE EKLEYEBİLİRMİ LÜTFEN BENDEDE AYNI SORUN VAR MSN ADRESİM ............ bekliyorum

[kant006]

selam derda forumda yazını okudum ve aynı rahatsızlığın bende de olduğunu fark ettim.sana sormak istediğim şu:yazıyı yazdığın tarihten bugüne takıntılarında geçmeye yönelik olumlu bir gelişme oldu mu eğer olduysa bunun üstesinden nasıl geldin?benide bilgilendirirsen sevinirim