sadece yazdım o kadar

[negatif]

bakıyorum da herkesin düşünmeden yapabildiği şeyleri üzerinde bin defa düşünerek yapmak zorundayım..nasıl bu hale geldim bilmiyorum bile...arkadaşlar toplanıyorlar beni de çağırıyorlar..gidemiyorum..konuşamıyorum çünkü..elim ayağım dolaşıyor..beynim vücuduma kiktleniyor..nabzımı sayıyorum herkes rahatça kahkaha atarken ben gülümseyemiyorum bile..çünkü yanak kaslarım isteğim dışında geriliyor..otobüse binmek zorunda kalıcam ya da şehir dışına çıkmam gerekecek birgün diye ödüm kopuyor..o an ne yaparım bilmiyorum..çok denedim çok üstüne gittim ama olmadı..her defasında bir yenilgi daha..ailemden başka kimsem yok..yaşlı bir anne ve yaşlı bir baba..her gece nefeslerini korkarak kontrol ettiğim..gelecekle ilgili hiçbir planım yok..öylece sıkıştım..hastalığım ve ben gene başbaşayız...kimse anlamıyor.kimsenin umrunda değilim..kime ne ki yaşadıklarımdan..kim ciddiye alır ki bir başkasını dünyada..milyarlarca insan var dünyada..çığlıklar atıyorum sessizce isyan ediyorum damarlarımda ki kan kuruyor dört bir yanım ölüm kokuyor kimse anlamıyor ve anlamayacak..bir kız vardı gazetelerin 3.sayfasında intihar etmiş..gene aklıma düştü bak..son cümlesini bile yazıya dökmüş..basıp giderken bile bu dünyada hiç sesi çıkmamış yazık ki..şöyle diyordu..''yavaş yavaş delirdim..kimse farketmedi..''bunları yazıyorum çünkü sessizce yazmak istiyorum..ruhumu temize çekmek bir saniyeliğine bile olsa..mücadele etmek ne kadar da nafile..sadece bekledim konuşabileceğim birini bekledim..kapanan perdelerimi açacaktım belki biraz nefes alacaktım..çok arkadaşım var benim ailem işim param herşeyim var..ama hastayım işte..kim anlar ki beni benim gibi değilse...şu an 3 yaşında ki bir çocuktan çok daha aciz hissediyorum..çok başarısız..çok dipte...bakınca herşeyim var belki ama işe yaramıyor..çünkü ben sağlık istiyorum..herkes gibi olmak..tatile çıkmak..kalabalık olan her yerde rahatça konuşmak..beynimi yiyen bütün düşüncelerden kurtulmak..belki anne olmak..sadece normal olmak..sadece sağlıklı olmak..tedavi mi ol diyorsunuz oluyorum ilaç kullanıyorum terapiye gidiyorum hani niye geçmiyor..biraz mucize istemek çok mu ayıp..yüzsüzlük mü sıradan olmak için dualar etmek...yolda yürürken giriyor bazen tamam di,yorum bu kez bittim eve ulaşamayacağım..burda yığılıp kalacağım..nefes alamıyorum..beynimde birbirinden bağımsız bin tane korku hangi birini bastırıp gerçekte nasıl kalacağımı sapıtıyorum..içimde bir dünya var bir de dışarda akıp giden bir dünya içimdekini durdurup dışardakine adapte olamıyorum..bir dost merhaba diyor o anda gayri ihtiyari..apaçık gözleri hayat dolu be4n bitmişim beynimdeki savaştan kırık dökük bir merhaba da benden geliyor.ayak üstü konuşuyoruz dediklerinin yarısını anlamıyorum onu değil vücudumdaki kimyayı dinliyorum..herkes anlıyor bir tuhaflık olduğunu utanıyorum.bu yaşta konuşmaktan bile aciz olmaktan utanıyorum..böyle yaşamak o kadar onursuzca ki hastalığınız yüzüğnden ciğeri beş para etmeyen benim bildiğimin yarısını bilmeyen zavallı insanlara cevap veremiyorum düşünsenize...bu benim seçimim değil oysa..olmuyor işte üstesindsen gelemiyorum..kaçıyorum insanlardan..soyutluyorum kendimi yavaş yavaş..izole bir hayata doğru koşar adım gidiyorum..içimde bunlar oluyor dışarda ki dünya acımasızlığına soyıunmuş hızla dönüyor..ne savaşımı ne dünyayı durduramıyorum..yapamıyorum ötesi var mı...öyleyse şikayet etme diyorsun..ediyorum neyi kime şikayet ediyorum bilmiyorum..saçmaladım galiba..sadece yazdım kendimi hiç durdurmadan yazdım üstelik bu bana iyi bile gelmedi

[Gustav]

özür dilerim....
herkes giib;sadece yazdım o kadar...

[rockkk]

negatif seni anlıyorum çünkü bende öyleyim çoğunlukla.anltılcak bişi kalmamış bana beni anlatmışsın sanki..kendini yalnız hissetme..
ben bu kaygılar tedirginlikler yüzünden kafayı yicektim,ellerim hasta eli gibi tir tir titriyodu.beynim hiç rht değill değil ya oturduğum yerden bile düşünceler üretiyorum.beynime bazen yeter diyorum içimden.beynim rahat olsun istiyorum diğer insanlar gibi.ama olmuyor.ben beynime değil beynim bana hükmediyor.

[BeYaZ_KeLeBeK]

anlattıkların beni bundan yıllar öncesine götürdü....bir dönem aynı şeyleri yaşadım...uzunca bir dönem....sanki dışarısı etrafımdaki insanlar sanal gibi geliyordu...ben sadece beni dinliyordum...her bir zerremi takip ediyordum....son derece gerilmiş bir vücut .....yanımda konuşulanlara adapte olamıyordum...tepki vermem gereken yerde öyle kalıyordum...kendimi resmen salak gibi hissediyordum...öyle olmadığını bildiğin halde öyle hissetmek korkunç bir duygudur bilirim....heleki karşındaki insanların bunu bilmeyip seni gerçekten salak gibi görmeleri....bundan daha berbat bişey yoktur.....

canım ne diyebilirimki.....ben o dönemlerdede gittim psikiyatriye...ilaç kullandım...ve yavaş yavaş da olsa kurtuldum o durumdan....senin anlattığın sosyla fobiye giriyor sanırım..çünkü bendeki öyleydi.....ha zaman zaman yine yaşıyorum buna benzer şeyleri....ama artık her durumda değil...belirli durumlarda oluyor....mesela bir otorite karşısında...bu sebebtendir ki iş görüşmesine bile gitmedim hiç..gidemedim....çünkü biliyordum başıma geleceği....kendimden nefret edecektim sonrasındada....

şu sıralar daha iyiyim....hatta baya iyiyim...kendimce bulduğum uygulamkta zorlandığım ama sonunda başardığım şey şu....serbest bırakıyorum kendimi...o an karşımda kim varsa yada hangi durumun içindeysem o durumu yada o kişileri küçültüyorum gözümde.....yanlış anlaşılmasın bu söylediğim...insanları küçük görmek aşağlamak değil bahsettiğim....bu sadece benim kendimce keşfettiğim bir oyun gibi.....ne biliyim o an içimden bir takım şeyler geçiriyorum...mesela "ne olmuş nedir yani o da benim gibi bir insan benden üstün değil,ya da şu an bulunduğum ortam öyle çok üstün bir ortam değil öyle olsa ne olurki,ben iyiyim,güzelim zekiyim..."vs....motive edici şeyler düşünüyorum....ve bir bakıyorumki vücudumun kimyası normale dönüyor...kendime güvenim artıyor....bilmiyorum anlatabildinmi:o

bu sadece bir tavsiye olabilir senin için.....deneyebilirsin....ve eminim işe yaradığını göreceksin....

[rockkk]

güzel fikir..bende deniycem bunu ;) aslında bu tarz durumlardan kurtulmanın yolu,uygun yollar aramak gerçekten..ztn başka çarede yok

[negatif]

teşekkürederim hepinize umarım biryerlerde fobilerle yaşanabilecek bir dünya bulurum..hepimiz çooooooooookkkkkk mutlu olalım emiiiiiiii

[9 ŞUBAT]

teşekkürederim hepinize umarım biryerlerde fobilerle yaşanabilecek bir dünya bulurum..hepimiz çooooooooookkkkkk mutlu olalım emiiiiiiii

inşallah negatif, benden sana tavsiye hayatı oldugu gibi kabul et ona karşı çıktıkça incinen uzulen sen olursun ,kendine gore biraz degiştirmeye çalış ama baktın fazla degiştiremiyorsun inceldigi yerden kopsun de hayatı olabildigince yaşamaya çalış .

[negatif]

çok haklısın teşekkürederim

[neversoft]

Herkeze merhaba,
Siteyi kisa bir süre önce kesfetmekle birlikte daha demin yeni üye oldum buraya.. yasadiklarima bir isim bulma cabasiyla google`den önüme cikan her siteye baktim.. sonunda burda durdum.
Yazilanlarin bir kismini okudum.. biraz benziyor biraz benzemiyor bana.. belki bendeki de kaygi bozuklugudur belkide degildir.. hic bir fikrim yok. Ama bu baslik dikkatimi cekti.. bende girip sadece yazmak istedim..sadece yazmak.

Baslarda hep deprosyona girdigimi düsünürdüm.. evet sanirim depresyondayim derdim. Cünkü devamli mutsuz bir ifadeyle etrafta dolasmak.. girdigim ortamlardan slklLmak.. keyif alamamak.. evden disari cikmayi istememek.. hatta hicbirsey yapmayi istememek.. bu sekilde basladi hersey.
Kendi kendime atlatirim dedim.. güclü biriyim cünkü ben.. cikarim disari gezerim.. alisveris yaparim..kuaföre giderim.. yüzerim kosarim müzik dinlerim.. diye planlar yaptim durdum. Kactanesini yaptim peki?
Zoraki 1 yada 2 `sini belki..

Sonra bunlarin yerini bedenimin gösterdigi tepkiler aldi.. söyleki;
Elimde olmadan durduk yere yasadigim bazi fiziksel seyler.. carpinti.. heyecanlanma ve korku.. hizli hizli nefes alip verme.. bas dönmesi ve bunlarla birlikte oturup deli gibi aglama hissi.. hicbiri bir sebepten yada benim elimde olacak sekilde gelismedi.. durduk yere ve engel olamadan..
ee.. artik vücudunda tepki vermeye basladi bak dedim. Toparla kendini.. kendine gell.. hadi kalk ayagi dedim. Kalk ve kendini iyi hissettirecek herseyi yap dedim. Bir süre yaptimda.. iyide geldi ama bunlari yaparken ayni seyleri yasamaya devam ettim. Yasamaya devam ettim ama hep geri attim.. nasilsa en gec 10 dk`ya gecer gider.. korkma dedim kendi kendime. Depresyondasin sen.. bu yasadigin panik bozukluk olabilir. Gecicek dedim. Gecmedi.. aksine hep cogaldi durdu.. hergün bir yenisi daha eklendi.. ve sonunda hep oturup aglardim caresizce.. basedemedigim bu adi herneyse.. bu seylere dur demek icin caresizce aglardim.. napiim sadece bu yolla icimde kopan o firtinayi durdurabiliyordum. Agladigimda diniyodu sanki biraz.. rahatliyordum.
Bunlari yasarken doktoruma "artik herseyden cok yoruluyorum" dedigimi hatirliyorum.. 2 kat merdiven cikiyorum nefes nefese kaliyorum.. üstelik ne sigara ne alkol aliskanligimda yok. Markete gidiyorum ve geri döndügümde sanki gün boyunca sirtimda tas tasimisim gibi yorulmus buluyorum kendimi.
Derken simdiki durumuma geldim.. yani artik geceleri uyuyamiyorum. Uyudugumda kabus görüyorum.. kabus görünce korkuyorum.. korktukca uyumak istemiyorum. Aksam olsun istemiyorum.. aksam olunca uykum kacsin uyumiim diye kirk takla attigim zamanlari bilirim. Sonra uykuya yenilir caresizce yatagima giderdim.. yine kabus görürdüm.. yine korkardim.. korktukca panik yapardim.. nefes alamazdim.. basim dönderdi.. durduramayincada yine oturur aglardim. Yasadiklarimdan ötürü mahvolan sadece gecelerimmiydi peki? hayir elbette.. gündüzleride budefa baska korkular sardi beni.. abuk subuk olmadik seylerden..bilirdim sacma sapan seyler oldugunu ama engelleyemiyordum iste.. mantigim baska aklim baska konusuyor sanki.. birbiriyle catisiyor.. bu catismadanda bedenimde nasibini aliyordu tabi. kendince tepkiler veriyor.. isin tuhafida hicbiri bana sormuyor.. dinlemiyorlar..
evimde mesela günü gecicek hicbirsey bulundurmaz herseyi günlük alirdim. Olurda bozulursa filan yiyip zehirlenmiyim bide.. nezaman aldigimi unuttugum seyleride düsünmeden cöpe atardim zaten. Bu normal mi? degildi elbette ama hislerim ele gecirmisti beni birdefa.. yasadigim korkular okadar büyüktüki mantikli yada degil bununla hic ilgilenmiyordum. Buna sebep olan seyin ölüm korkusu oldugununda farkindaydim.. zaten zamanla kendini dahada belli etti.. herseyden aklima ilk gelen ölüm oldu. Basim agirirdi? Neden agirdi kötü birsey mi var acaba? Kabus görürdüm bu bir msj mi acaba kötü birsey mi olacak? Migdem bulanirdi zehirlendimmi acaba? Böcek isirigindan insan ölür mü acaba? Salgin bir hastalik beni bulur mu acaba?
Arabadaysam kaza yaparmiyiz acaba? Sabah ucaga binicem ucak düser mi acaba? ve tüm bunlari düsünerek insan kendini verem edebilir mi acaba? diye uzun bir liste olusturacak kadar yazabilirim daha..
Tv`de "ölüm" konusunun gectigi hicbirseyi izleyemez oldum artik.. haber.. film.. hatta dizilerde gecen siradan bir ölüm biule beni okadar etkiliyorduki. Aldigim ölüm haberleri.. filanci köyde filanci kimse.. tanimam etmem.. ama önemli olan o degilki.. dün vardi bugün yok.. simdi yok. Bir yanim kendini hala birakma diyor.. diger yanim artik gücüm kalmadi diyor.. herbuluttan nem kaparak nasil yasar insan? Yemek yerken korkan.. hastalandiginda korkan.. yada sadece rahatsizlandiginda bile.. yada uyurken korkan.. TV izlerken korkan.. arabaya,otobüse,ucaga binerken korkan.. yada hicbirsey yapmadan sadece düsünürken bile korkan.. tüm bunlarla bir insan nasil yasar?
Biliyorum.. yardima ihtiyacim var hissediyorum.

[BETÜLL]

hoşgeldiniz,geçmiş olsun...

[eliftetik]

neversoft hoşgeldiniz sorununuza şifalar dilerim

[negatif]

psikiyatra hemen git ve ilaç almaya başla..sadece hayatı çözüyoruz..hani insanların gözünde bir perde var derler..işte bu hastalıkta o perde kalkıyor..algılıyorsun hayatı..çözüyorsun ne kadar aciz olduğunu ve korkuyorsun deli gibi..bu aslında mantıksızca değil.aksine çok mantıklı birgün başına mutlaka kötü şeyler gelecek aslında bunu engellemek için çırpınıyorsun hepsi bu..ben sevgilimden birgün ayrı kalamazdım.onsuz dünya dönmez sanırdım..ödüm kopardı bir başkasına aşık olur ve ayrılırız diye..sonra bir trafik kazası ve öldü ve ben yaşıyorum çok mutsuzum ama yaşıyorum gerçek bu..sandığım kadar dayanılmaz değilmiş demekki ayrılık..şuna inan birşeyler gelsede başına dayanabiliyorsun..kendin bile inanamıyorsun gücüne..o yüzden takıntıları takmayalım dünyanın keyfini çıkaralım derim ben

[neversoft]

psikiyatra hemen git ve ilaç almaya başla..sadece hayatı çözüyoruz..hani insanların gözünde bir perde var derler..işte bu hastalıkta o perde kalkıyor..algılıyorsun hayatı..çözüyorsun ne kadar aciz olduğunu ve korkuyorsun deli gibi..bu aslında mantıksızca değil.aksine çok mantıklı birgün başına mutlaka kötü şeyler gelecek aslında bunu engellemek için çırpınıyorsun hepsi bu..ben sevgilimden birgün ayrı kalamazdım.onsuz dünya dönmez sanırdım..ödüm kopardı bir başkasına aşık olur ve ayrılırız diye..sonra bir trafik kazası ve öldü ve ben yaşıyorum çok mutsuzum ama yaşıyorum gerçek bu..sandığım kadar dayanılmaz değilmiş demekki ayrılık..şuna inan birşeyler gelsede başına dayanabiliyorsun..kendin bile inanamıyorsun gücüne..o yüzden takıntıları takmayalım dünyanın keyfini çıkaralım derim ben

Tsk ederim önerin icin.. ve hosgeldin diyen herkezede tessekkür etmekle birlikte bende hosbulduk diyorum. negatif söylediklerinde kismen haklisin tabi.. yani bizdeki sanirim fazlasiyla kontrol manyakligi. Ama tuhaf olan önceden böyle degildim ben.. evet kötü seyler yasamaktan hepimiz korkariz.. birseyleri yada birilerini kaybetmekten.. ama kendimi güclü sanirdim ben. Basima gelse bile birgün dayanabilirim saniyordum. Sanmak degil ya öyleydi.. bu bir gercek birgün herkez yasayacak kabul etmelisin derdim ki ederdimde.. en azindna hergünümü böyle korkarak aptal gibi gecirmezdim. Hayattan tad alirdim.. bunlarin bilincinde olarak sevdiklerimin degerini bilirdim.. gülerdim eglenirdim.. yanlis seylerden uzak dururdum. Kendimi cabuk toparlardim.. umutlarim vardi ümitlerim.. iyi bir konusmaciydim.. ikna gücüm cok iyidi.. simdi benim aksime o zamanlar insanlar gelirdi bana.. okul yillarimda bile her sinif seviyesinden tanidiklarim vardi.. her tenefüs mutlaka birini dinliyor bulurdum kendimi. Hatta sira arkadasimla kabgasini bile okadar cok yapmisizdirki.. "Ben her tenefüs seni aramak zorundamiyim ya hic degilse gittigini haber ver" derdi.. oysa sadece sinif önüne cikardim ve biri yakalayiverirdi beni.. cekilir bir kenarda konusurduk.. kac kisiy cesaret verdim bugüne kadar.. rahatlattim.. kendine güvenmesi icin konustum durdum.. ama simdi hicbiri kalmadi bende. Üstelik birzamanlar oldugumun aksine simdi benim bunlara ihtiyacim var.. benim motivasyona.. birilerinin su yasadigim isimlendiremedigim seyleri yok etmesine.. benden almasina.. kendime tekrar güvenmemi saglamasina ihtiyacim var. Birseylerden tekrar keyif almak istiyorum.. ya ben rahat uyumayi unuttum ya. Nefes nefese uyanmadan..kabuslar görmeden.. devamli kendimi biryerlerden düserken göüp irkilmeden uyumak.. karanlik.. bulanik.. karisik rüyalar görmeden uyumak nasil unuttum. Ya ben galiba gülmeyide unuttum. Kendimi son derece suratsiz.. ice dönük.. gerizekali.. asabi.. kompleksli biriymisim gibi görmeye basladim. Bide bunlari elimde olmadan yasamama ragmen bir okadarda kendime bu sebeplerden kizdigimi düsünürsek bay abir arada kalmis görüyorum kendimi. Kendimle bir savas icindeyim sanki.. hangi taraf galip gelecek bakalim bende merak ediyorum

[strikerman]

sevgili arkadaşlar nerden başlayayım bilemiyorum.anlatacağım o kadar şey varki. lise yıllarında çok karizmatik ve sempatik biriydim. sonra ne olduysa kendi kendime ya herkes beni çok seviyor. ailem tarafı biraz cahil kesimdir. bende onların kültüründen de aldım tabi doğal olarak. neyse onlar gibi olayıım dedim bakalım böylede seviliyormuyum diye kendi kendimi oyun oynadım. nerden bilebilirdimki bu oyunun beni çok derinden yaralayacağını. bu davranışlarımın ardından baktım insanlar benden uzaklaşıyor. ya dedim kendi kendime neden ben öyleyken beni seviyorlardı şimdi sevmiyorlar diye düşüncelerimde bölünmeler başladı. daha sonra daha da ilerledi ya dedim konuşmamda birşey mi var. hareketlerim anormalmi diye hep kendime şüpheyle bakmaya başladım. anlayacagınız kendi oyunumun kurbanı oldum. şimdi bu hastalığım sayesinde cevremde yururken gozlerın sureklı ustumde oldugu dusuncesıne kapılarak endıseler yasıyorum. ve lıse son sınıfta(bu olay lıse hazırlıkta oldu aradan 4 sene gectı) kendı kendıme bır dusunce olusturdum ınsanlara kucukmus gıbı baktım bır cocukmus gıbı. sonra ozguvenım gelmeye basladı. rahat konusmaya basladım. ama tabı ne kadar rahat olsam eskısı gıbı olamıyordum. beynım dusuncelerım degısmıstı bır kere. hayallerım kayboldu. duyamıyorum. goremıyorum.yanı hıssedemıyorum artık. su an 24 yasındayım. hala yolda gıderken aynı dusunceler olusuyor. insanları eskıden takmazdım yolda yururken sımdı ne oldu hareketlerımde bırsey mı oldu nıye bakıyorlar dusuncelerıyle bogusuyorum karmakarısık dusunceler ıcındeyım. ıste boyle arkadaslar bılemedım dusuncelerın bu kadar etkılı oldugunu. kendını kendımı oldurdum. aman arkadaslar dusuncelerle oyun olmaz beyınle. sureklı ıyı seyler dusunelım. mutlu seyler hayal edelım.

[9 ŞUBAT]

sevgili arkadaşlar nerden başlayayım bilemiyorum.anlatacağım o kadar şey varki. lise yıllarında çok karizmatik ve sempatik biriydim. sonra ne olduysa kendi kendime ya herkes beni çok seviyor. ailem tarafı biraz cahil kesimdir. bende onların kültüründen de aldım tabi doğal olarak. neyse onlar gibi olayıım dedim bakalım böylede seviliyormuyum diye kendi kendimi oyun oynadım. nerden bilebilirdimki bu oyunun beni çok derinden yaralayacağını. bu davranışlarımın ardından baktım insanlar benden uzaklaşıyor. ya dedim kendi kendime neden ben öyleyken beni seviyorlardı şimdi sevmiyorlar diye düşüncelerimde bölünmeler başladı. daha sonra daha da ilerledi ya dedim konuşmamda birşey mi var. hareketlerim anormalmi diye hep kendime şüpheyle bakmaya başladım. anlayacagınız kendi oyunumun kurbanı oldum. şimdi bu hastalığım sayesinde cevremde yururken gozlerın sureklı ustumde oldugu dusuncesıne kapılarak endıseler yasıyorum. ve lıse son sınıfta(bu olay lıse hazırlıkta oldu aradan 4 sene gectı) kendı kendıme bır dusunce olusturdum ınsanlara kucukmus gıbı baktım bır cocukmus gıbı. sonra ozguvenım gelmeye basladı. rahat konusmaya basladım. ama tabı ne kadar rahat olsam eskısı gıbı olamıyordum. beynım dusuncelerım degısmıstı bır kere. hayallerım kayboldu. duyamıyorum. goremıyorum.yanı hıssedemıyorum artık. su an 24 yasındayım. hala yolda gıderken aynı dusunceler olusuyor. insanları eskıden takmazdım yolda yururken sımdı ne oldu hareketlerımde bırsey mı oldu nıye bakıyorlar dusuncelerıyle bogusuyorum karmakarısık dusunceler ıcındeyım. ıste boyle arkadaslar bılemedım dusuncelerın bu kadar etkılı oldugunu. kendını kendımı oldurdum. aman arkadaslar dusuncelerle oyun olmaz beyınle. sureklı ıyı seyler dusunelım. mutlu seyler hayal edelım.

aramıza hoş geldiniz, geçmiş olsun .
sizinde dediginiz gibi bir çok psikolojik rahatsızlık sorunları kafaya takıp devamlı onlara takılı kalıp ,onları bir yaşam biçimi haline donuşturmemiz sonucu ortaya çıkıyor,oysa fazla uzerinde duşunmesek aman inceldigi yerden kopar deyip kestirip atsak ,belkide hayatı bu denli kendimize zehir etmeyecegiz .

[negatif]

bunun yaptığın oyunla bir ilgisi yok bence hastasın ve bunu taşımaya çalışıyorsun..tedavi oldun mu hoş o da hiçbir işe yaramıyor ya..