PDA

Orijinalini görmek için tıklayınız : Karakterim bu



muphem
27-02-2008, 03:17 PM
İnsanları anlamıyorum... Genel anlamda insan ilişkilerinde başarılı olduğumu düşünsemde son günlerde bir şüphe içindeyim.

Bana yapılan haksızlıklara anında tepki veremiyorum. Başkalarını kırmaya hakkım olmadığını düşünüyorum. Başkalarınında beni... Bu yüzden ilişkilerimi belli bir denge içinde yürütmeye çalışıyorum.

Kırgınlıklarımı sürekli biriktiriyorum.Hiç bir şeyi unutmuyorum. Ta ki son noktaya gelinceye kadar...Anlık tepki vermediğim için karşımdakini uyaramıyorum. Aslında anlatmaya çalışıyorum fakat insanlar normal tonda duyduklarını önemsemiyorlar.

Bazen kırıldıkça daha fedakarlaşıyorum. Böylece son noktayı koyduğumda haklı durumda olacağımı düşünüyorum sanırım.

En sonundada hep Allah gönlünüze göre versin diyorum..

Sürekli kontrol halindeyim bana şunu neden dedi.. Nasıl benle böyle konuşur. Nasıl bu imkanı ona verdim diye kendimi suçlayıp duruyorum.

Birinin bir sıkıntısı olsa kendi sıkıntımmış gibi bir türlü aklımdan çıkartamıyorum. O konuda araştırmalar yapıyorum.Gece uyuyamıyorum. Yardım için sürekli çabalıyorum.

Sürekli isteyenlerden hiç hoşlanmıyorum. Aslında vermeyi sevsemde mecbur edenlerle bir şeyler paylaşmak bana ölüm geliyor..

Yapılan iyilikler saklı kalsın istiyorum. Ben şuna şunu yaptım diyenleri hiç sevmiyorum. Bunuda belli ediyorum.

Yaşam tarzımla ilgili kurallar koyuyorum. Karşımdakileri kaybetme pahasına bunlardan vazgeçemiyorum.

Son çizgiye geldiğimde ise kafamda o güne kadar biriken herşeyi döküyorum. Sonrada uzaklaşıyorum...

Üniversite dahil uzun yıllar ailemden uzak yalnız yaşadım. Bunun etkisi çok diye düşünüyorum karakterimde... Kendimden başka kimseye koşulsuz teslim olmuyorum.. Kontrolü yitirmekten korkuyorum. Fakat bu kontrol sadece kendi hayatımla ilgili...

Bir ara ben bu dünyalı değilim diye düşündüm. Şimdi ise kişisel bir bozukluğum mu var diye düşünüyorum... Bunu düşündürecek şeyler yaşadım 1 ay önce ve ben toparlanamıyorum...

merdivenler
05-03-2008, 04:46 AM
merhaba, bahsettigin bir cok seyi ben de yasiyorum. eger bu dunyali degilsen ben de senin gezegenden olabilirim :)

bence bunlar yasadigin tatsiz anilar sonucu kendine kurdugun koruyucu bir zırh tanimi. Bir zırh gibi seni kirilmaktan koruyorlar. Haksizliklara tepki vermektense, icime atarim, unuturum, tatsizlik cikmasindan iyidir diyorsun. Insanlari uzmemek, kendin de uzulmemek icin.
Ama unutma ki zırh darbeleri engellerken, senin de hareketini kısıtlar. Ve her savasin bitiminde zırhını cikarip bir kenara koymalisin ki, gucunu toplayip ertesi gune hazir olasin.

Demek istedigim is yasaminda, ya da az tanidigin insanlara karsi zırhını giy; ama yakınlarınlayken ya da yalnızken kendine biraz dinlenme fırsatı ver.
Her zaman mukemmel olamazsın, her kuralını tam uygulayamazsın, sen de bir insansın sonucta.
Zaten gun boyunca kuralcı, savasci kisiligin seni yoruyor, bırak gunun sonunda bir nefes alsin.
Aksam nasil en rahat pijamalarini giyip tv izlemek istiyorsan, ruhunu da, zihnini de rahat birak. kafanı kızdıran kisiler karsindaymis gibi bagir, cagir, icini dok. Boylece icinde biriktirip sonra patlamaktan kurtulabilirsin.

Evde sinirini atamazsan, karsilastiginda laf arasında, sakayla karisik, hosuna gitmeyen insanlara tepki ver. Bak bakalim sana nasil cevap verecekler? Dogru bir elestiri yaptigin icin karsinda bocalayacaklardir. Sen affedici kisiliginle daha fazla ustelemezsin ama artik karsindaki nasil hissettigini biliyor olacak.

Bazen yapabilecegin bir sey olmamasini kabullenmek gerekiyor, sana ters gelen davranislari insanlar hep yapacak. ama sen tepki verirsen, senin karsinda daha dikkatli olurlar. tepki vermezsen birikir, birikir sonra seni sinir küpüne dönüştürürler.

benzer bir kisilikten tavsiye bunlar tabi. 1 ay once yasadiklarini anlatmayi istersen, daha detayli fikir belirtebilirim.

9 ŞUBAT
05-03-2008, 12:10 PM
benzer olayları hemen hemen hepimiz yaşıyoruz , yanlızlıgın getirdigi bir sonuç bence , ama aslında kendi içlerimize kapanacagımıza tam tersi destek isteyip kendimizi degiştirebiliriz yeterki paylaşmak isteyelim , insan ne kadar paylaşırsa o kadar rahatlıyor o kadar kendini iyi hissediyor,
bazen oyle paylaşımlar oluyorki yıllarca sizi acıtan uzen olayların sırf kendi içinize gomdugunuz için ne kadar buyuk bir yuk oldugunu farkediyorsunuz ve boşuna acı çektiginizi anlıyorsunuz ve boşa geçen giden gunlerinize yanıyorsunuz ,
o gunleri boşa harcamamak için cesur olun ve paylaşın , o zaman hayat hem daha guzel olacak hem acılar azalacak .

muphem
09-03-2008, 10:38 AM
Benim problemlerimi paylaşmakla ilgili bir özürüm var. Her şeyi ayrıntılı düşündüğüm için ve bir çok yönden baktığım için yazıyla ifadem zor. Kendimi ifade etmem zorlaştığında yada kötü niyet hissettiğimde krize giriyorum. Kendime zarar verme isteği duyuyorum. Canımı acıttığımda sen bunları hak ettin demek istiyorum kendime.. Akılsızlığının cezası bu diye düşünüyorum. Ve sonra bu yaptığımdan çok utanıyorum. Mantıksız geliyor. Gereksiz bir sinir krizi olduğunu düşünüyorum. Fakat engelleyemiyorum. (1 ay önce koluma 10 dikiş atıldı, 2 de iç dikiş herkese kaza dedim. Nerdeyse kendim bile inanacağım buna..Şimdi kolumdaki izden sadece utanç duyuyorum)

9 ŞUBAT
09-03-2008, 10:48 AM
hepimizde olan şeyler , duyguları duşunceleri ifade etmede zorlanabiliyoruz , bazen aklımızdan geçenlerle soylediklerimiz ters duşebiliyor sonrada niye boyle soyledik diye uzuluyoruz ,
hiç canını sıkma başla bir yerden anlatmaya gerisi nasıl olsa kendiliginden gelir sen anlattıkça rahatlarsın , rahatladıkça kendi benligini bulursun
her şey bir anda duzelicek diye bir şart yok , acele etme her şey yavaş yavaş otursun yerine ,