achilles
19-12-2017, 11:38 AM
Arkadaşlar merhaba,yardımınıza ihtiyacim var. 5 yıllık bir ilişkim var-vardı. Üniversitenin ilk yılı tanıştık. Tüm üniversite hayatı birlikte geçti birbirimizi gerçekten çok seviyoruz. Kendimden emin olduğum kadar ondan da eminim. Ona sonsuz güveniyorum. Ama malesef sevdiğim kişi bipolar bozukluk hastası. Bunu uzun zamandır biliyorum ve bununla birlikte mücadele ettik. Hastalığı öğrendiğim andan itibaren okumadığım makale kalmadı. İnternet ortamındaki yorumlara kadar hepsini belki ezbere biliyorum. Birçok yerde bipolar bozukluğu olan biriyle ilişki kurmayın uzak durun ayrılın gibi yorumlar gördüm. Fakat ben öğrendiğim andan itibaren bir an bile bunu aklımdan geçirmedim. Aksine onunla birlikte mücadele ettim. Doktora beraber gittik ilaçlarını aldık zor dönemlerinde hep destek oldum. Nitekim 1 ay sonra 5.yılı dolacaktı ilişkimizin ve ben ona evlenme teklifi edecektim yıl dönümümüzde. Bu arada haziran ayında birlikte mezun olduk.
Bu arada sevdiğim kız daha önce abilify ve concerta isimli ilaçları kullanıyordu. Fakat bu ilaçları kullandığı için çok mutsuzdu, ilaçların duygularını körelttiğini birşey hissedemediğini söylüyordu hep. Bu yıl başlarında farklı bir klinik ve doktora başvurduk. Bu doktor hastalığının düzeldiğini ilaçları bırakabileceğini söyledi. Ve çok kısa bir sürede ilaçları bıraktı. İlk başlar tabi ki çok zordu. Zamanla alıştı ve alıştıktan sonra bir süre gerçekten iyi gitti. Fakat çok uzun sürmedi bu süre. Çok net biçimde davranışlarındaki değişiklikleri, tutarsızlıkları farkedebiliyordum. Fakat tabi ki hastalıkla ilgili birşey söyleyemedim. Çünkü hasta olduğunu duymak dahi istemiyor. Bunu hakaret olarak algılıyor. Hele ki benim söylemem büyük hakaret. Tecrübeyle sabit. Çok net biçimde anlaşılıyordu bir şeylerin ters gittiği ama ilişkimiz iyiydi. Bazen ani sinirleniyordu, sebepsiz yere bir anda ateş topuna dönüşüyordu adeta ama biliyordum ki sebebi hastalıktı. Bu tarz durumlarda hep alttan aldım destek oldum. Konu çoğu zaman ben olmasam bile küçücük şeyler bile onu sinirlendirebiliyordu. Her neyse bugüne dönecek olursam. Yaklaşık 10 gün önce dıışarda yemekteyken birden konu döndü dolaştı evliliğe geldi. Bu arada sosyal hizmet mezunuyum haziranda mezun oldum fakat kendi işimi bulamıyorum Kpss'den yüksek almama rağmen atama yok (aspb ve bakan sağolsun) ve özel sektör maaşlar asgari ücret. başka bir işte çalışıyorum ve maaşım yine çok yüksek değil. Mezun olduğumuz günden beri evlilik için üzerime geliyordu. Fakat elimde olmayan sebeplerle ertelemek durumundaydım. Şartlarımı inanılmaz zorluyorum şu an. Ev almak için ailemle beraber para biriktiriyoruz. Yazın alacağız plana göre. Bunun için kendime nerdeyse kuruş harcayamıyorum. Atama için önceki yıllarda aldığım puanlar yanacak. 2018 kpss hazırlanıyorum. Aynı zamanda asdep mülakatı var 2018 ona da hazırlanıyorum. Ve tüm bunların yanında eğitim danışmanlığı işime devam ediyorum. Bir saniye bile yorulmadan pes etmeden mücadele ediyorum. Mücadelemin tek sebebi ise "O". Bu arada hepinizin malumu bir de askerlik belası var. İş durumlarından dolayı gidemiyorum gidersem atama mülakat sınav herşey kaçıyor. Ayarlama ypaıp gideyim desem istediğin tarihte almıyorlar. Bedelli de çıkmıyor çıksa da bana vurmaz yaş 24. Sonuç olarak yaptığım planlara göre iş askerlik durumlarını halledip 2019 a hayatımı düzene koyabiliyorum. 2019 yaza evlenebilecektik. Kısaca size hayatımı da özetlledim. Evet 10 gün önceki tartışma evlilikti yine. Onu oyaladığımı zaman geçirdiğimi söylemeye başladı. Çocuk sahibi olmak istediğini hastalığı olduğunu ve ilerde nüksedebileceğini tekrar ilaca başlayabileceğini, ilaca başlarsa da çocuk sahibi olamayacağını söylemeye başladı. Ben bu konuda ona güven verdim herşeyin iyi olacağını söyledim. Fakat malesef etki etmedi. Saydı sövdü. Her zamanki gibi alttan aldım. Kıracak bir şey söylememeye dikkat ettim. Ertesi gün beni terk etti. Sebebi ise beni artik sevmediği, birşey hissetmediği aşık olmadığı, benimle olmak istemediğiydi. Daha önce de yaptı bunu ortada hiçbir şey yokken. Ama bu sefer hiç hiç birşey yok. Anlam veremiyorum. 2 gün önce birbirimize aşkla sevgiyle bakıp evlilik hayali kuruyorduk. Bakın 5 yıldır böyleyiz ve bir an bile sevgisinden şüphe duymadım. Adım kadar eminim beni sevdiğine. Ama bu durum çok kötü. Çok canımı acıtıyor. Sebebi hastalık evet ama söyledikleri çok acı verici. Aranızda aynı şeyleri yaşayanlar var ve anılarınız canlanıyor değil mi ? Herkesin gıptayla baktığı bir çifttik herşey çok güzeldi. 1 ay sonra yıl dönümümüz 21 ocak ona evlenme teklifi edecektim. Ama şimdi iğrenç bir haldeyim. Ona ulaşamıyorum beni engellemediği hiçbir yer kalmadı. 10 gün oldu. Sanki sapıkmışım gibi davranıyor bana ve kendimden şüphe edeceğim nerdeyse. Yanlış anlamasın üstüne gittiğimi düşünmesin diye iş yerine de gitmiyorum. Sadece bir kere gittim belki görünce düzelir diye kapıya geldi. Gülerek elini sıkayım öyle vedalaşalım kötü ayrılmayalım dedi. Ben önünde ağlarken karşımda gülüyordu. Ve beni sevmediğini istemediğini söyledi. Karşımdaki kişi sanki o değildi. Beni tanımıyordu resmen. Döndü arkasını gitti. Beni öylece bıraktı orda. Dönüp bakmadı bile. Şimdi ulaşamıyorum konuşmuyor bile. Her yerden engelledi. Manyak gibi mailleşiyoruz. Bir ordan engellemeyi bilmiyor. Ama artık ona da cevap vermiyor. Bakın sapık değilim gerçekten kendimi böyle düşündürmeye başladı ama değilim. Rahatsız olmasın diye iş saatinde bile yazmıyorum. Ulaşamıyorum günlerdir ve çıldırmak üzereyim artık. Ne yapacağımı bilmiyorum. Gidip kapısına evlenme teklif edeyim diyorum. Hayır diyecek daha kötü olacak. Ayrıca hayal ettiğim teklif de bu değil. Ne yapayım gerçekten bilmiyorum. Bu durum beni de çökertti. Psikolojim yerle bir oldu artık. Onu tüm ailem sosyal çevrem tanıyor fakat o istemediği için hastalığını söylemedim. Bir sorun olduğu her halimden belli fakat insanlara da birşey diyemiyorum. Dertleşebileceğim kimsem yok. Zaten çok arkadaşı olan biri de değilim. Evden işe işten ev. İş dışında konuştuğum hiç bir konu yok. Konuşacak kimsem yok. Yardım alabileceğim kimsem yok. İlacı bıraktıran doktora mail attım cevap bile vermedi adam. Bu arada istanbul en bilindik ilçelerinden birinde özel bir poliklinik. Adını vermeyeceğim. Ne yapacağımı şaşırdım. Onsuz bir hayat düşünemiyorum bile. Şu an ne yapıyor iyi mi değil mi bilmiyorum. Yanlış bir şeyler yapmasından korkuyorum. Kendine zarar vermesinden çok korkuyorum. Bu arada manik dönemde olduğunu tahmin ediyorum. Hastalıkla ilgili herşeyi reddediyor. Bunu ima edecek birşey bile söylemediğim halde ben hasta değilim iyileştim diyordu. Karşımda gülerek elini uzattı döndü arkasını gitti. Ya 2 gün önce gözlerime aşkla bakarken artık beni sevmediğini söylüyordu. Hatta daha da ilerisi beni hiç sevmediğini ben üzülmeyeyim diye öyle davrandığını söyledi. Komediye bakar mısınız. Onu da geçtim ilk gün terkettim derken durumunu düzelt öyle konuşuruz bakarız diyordu. 2.gün beni sevmediğini söylüyordu. Her şeyi her sözü tutarsız. İnsan sevmediği biriyle 5 yıl evlilik hayali kurar mı arkadaşlar ? Sevmediği biriyle evlilik için sürekli baskı yapar mı ? Gerçekten berbat haldeyim. Önceliğim onun iyi olması. Kendine bir zarar vermesi beni çok korkutuyor. Fakat ben de artık çok kötü haldeyim. Hayatım yeterince zor zaten. Az önce anlattım. Birçok şeyle birden mücadelle etmeye çalışıyorum. Şimdi bir de bu. Dayanacak gücüm kalmadı. Ne yapmalıyım ? Hastalık herkeste farklı seyrediyor biliyorum ama genel kanılar da yok değil. Yardımınıza ihtiyacim var arkadaşlar. Şimdiden teşekkür ederim. Biraz uzun oldu farkındayım ama zaman ayırdığınız için teşekkür ederim.
Bu arada sevdiğim kız daha önce abilify ve concerta isimli ilaçları kullanıyordu. Fakat bu ilaçları kullandığı için çok mutsuzdu, ilaçların duygularını körelttiğini birşey hissedemediğini söylüyordu hep. Bu yıl başlarında farklı bir klinik ve doktora başvurduk. Bu doktor hastalığının düzeldiğini ilaçları bırakabileceğini söyledi. Ve çok kısa bir sürede ilaçları bıraktı. İlk başlar tabi ki çok zordu. Zamanla alıştı ve alıştıktan sonra bir süre gerçekten iyi gitti. Fakat çok uzun sürmedi bu süre. Çok net biçimde davranışlarındaki değişiklikleri, tutarsızlıkları farkedebiliyordum. Fakat tabi ki hastalıkla ilgili birşey söyleyemedim. Çünkü hasta olduğunu duymak dahi istemiyor. Bunu hakaret olarak algılıyor. Hele ki benim söylemem büyük hakaret. Tecrübeyle sabit. Çok net biçimde anlaşılıyordu bir şeylerin ters gittiği ama ilişkimiz iyiydi. Bazen ani sinirleniyordu, sebepsiz yere bir anda ateş topuna dönüşüyordu adeta ama biliyordum ki sebebi hastalıktı. Bu tarz durumlarda hep alttan aldım destek oldum. Konu çoğu zaman ben olmasam bile küçücük şeyler bile onu sinirlendirebiliyordu. Her neyse bugüne dönecek olursam. Yaklaşık 10 gün önce dıışarda yemekteyken birden konu döndü dolaştı evliliğe geldi. Bu arada sosyal hizmet mezunuyum haziranda mezun oldum fakat kendi işimi bulamıyorum Kpss'den yüksek almama rağmen atama yok (aspb ve bakan sağolsun) ve özel sektör maaşlar asgari ücret. başka bir işte çalışıyorum ve maaşım yine çok yüksek değil. Mezun olduğumuz günden beri evlilik için üzerime geliyordu. Fakat elimde olmayan sebeplerle ertelemek durumundaydım. Şartlarımı inanılmaz zorluyorum şu an. Ev almak için ailemle beraber para biriktiriyoruz. Yazın alacağız plana göre. Bunun için kendime nerdeyse kuruş harcayamıyorum. Atama için önceki yıllarda aldığım puanlar yanacak. 2018 kpss hazırlanıyorum. Aynı zamanda asdep mülakatı var 2018 ona da hazırlanıyorum. Ve tüm bunların yanında eğitim danışmanlığı işime devam ediyorum. Bir saniye bile yorulmadan pes etmeden mücadele ediyorum. Mücadelemin tek sebebi ise "O". Bu arada hepinizin malumu bir de askerlik belası var. İş durumlarından dolayı gidemiyorum gidersem atama mülakat sınav herşey kaçıyor. Ayarlama ypaıp gideyim desem istediğin tarihte almıyorlar. Bedelli de çıkmıyor çıksa da bana vurmaz yaş 24. Sonuç olarak yaptığım planlara göre iş askerlik durumlarını halledip 2019 a hayatımı düzene koyabiliyorum. 2019 yaza evlenebilecektik. Kısaca size hayatımı da özetlledim. Evet 10 gün önceki tartışma evlilikti yine. Onu oyaladığımı zaman geçirdiğimi söylemeye başladı. Çocuk sahibi olmak istediğini hastalığı olduğunu ve ilerde nüksedebileceğini tekrar ilaca başlayabileceğini, ilaca başlarsa da çocuk sahibi olamayacağını söylemeye başladı. Ben bu konuda ona güven verdim herşeyin iyi olacağını söyledim. Fakat malesef etki etmedi. Saydı sövdü. Her zamanki gibi alttan aldım. Kıracak bir şey söylememeye dikkat ettim. Ertesi gün beni terk etti. Sebebi ise beni artik sevmediği, birşey hissetmediği aşık olmadığı, benimle olmak istemediğiydi. Daha önce de yaptı bunu ortada hiçbir şey yokken. Ama bu sefer hiç hiç birşey yok. Anlam veremiyorum. 2 gün önce birbirimize aşkla sevgiyle bakıp evlilik hayali kuruyorduk. Bakın 5 yıldır böyleyiz ve bir an bile sevgisinden şüphe duymadım. Adım kadar eminim beni sevdiğine. Ama bu durum çok kötü. Çok canımı acıtıyor. Sebebi hastalık evet ama söyledikleri çok acı verici. Aranızda aynı şeyleri yaşayanlar var ve anılarınız canlanıyor değil mi ? Herkesin gıptayla baktığı bir çifttik herşey çok güzeldi. 1 ay sonra yıl dönümümüz 21 ocak ona evlenme teklifi edecektim. Ama şimdi iğrenç bir haldeyim. Ona ulaşamıyorum beni engellemediği hiçbir yer kalmadı. 10 gün oldu. Sanki sapıkmışım gibi davranıyor bana ve kendimden şüphe edeceğim nerdeyse. Yanlış anlamasın üstüne gittiğimi düşünmesin diye iş yerine de gitmiyorum. Sadece bir kere gittim belki görünce düzelir diye kapıya geldi. Gülerek elini sıkayım öyle vedalaşalım kötü ayrılmayalım dedi. Ben önünde ağlarken karşımda gülüyordu. Ve beni sevmediğini istemediğini söyledi. Karşımdaki kişi sanki o değildi. Beni tanımıyordu resmen. Döndü arkasını gitti. Beni öylece bıraktı orda. Dönüp bakmadı bile. Şimdi ulaşamıyorum konuşmuyor bile. Her yerden engelledi. Manyak gibi mailleşiyoruz. Bir ordan engellemeyi bilmiyor. Ama artık ona da cevap vermiyor. Bakın sapık değilim gerçekten kendimi böyle düşündürmeye başladı ama değilim. Rahatsız olmasın diye iş saatinde bile yazmıyorum. Ulaşamıyorum günlerdir ve çıldırmak üzereyim artık. Ne yapacağımı bilmiyorum. Gidip kapısına evlenme teklif edeyim diyorum. Hayır diyecek daha kötü olacak. Ayrıca hayal ettiğim teklif de bu değil. Ne yapayım gerçekten bilmiyorum. Bu durum beni de çökertti. Psikolojim yerle bir oldu artık. Onu tüm ailem sosyal çevrem tanıyor fakat o istemediği için hastalığını söylemedim. Bir sorun olduğu her halimden belli fakat insanlara da birşey diyemiyorum. Dertleşebileceğim kimsem yok. Zaten çok arkadaşı olan biri de değilim. Evden işe işten ev. İş dışında konuştuğum hiç bir konu yok. Konuşacak kimsem yok. Yardım alabileceğim kimsem yok. İlacı bıraktıran doktora mail attım cevap bile vermedi adam. Bu arada istanbul en bilindik ilçelerinden birinde özel bir poliklinik. Adını vermeyeceğim. Ne yapacağımı şaşırdım. Onsuz bir hayat düşünemiyorum bile. Şu an ne yapıyor iyi mi değil mi bilmiyorum. Yanlış bir şeyler yapmasından korkuyorum. Kendine zarar vermesinden çok korkuyorum. Bu arada manik dönemde olduğunu tahmin ediyorum. Hastalıkla ilgili herşeyi reddediyor. Bunu ima edecek birşey bile söylemediğim halde ben hasta değilim iyileştim diyordu. Karşımda gülerek elini uzattı döndü arkasını gitti. Ya 2 gün önce gözlerime aşkla bakarken artık beni sevmediğini söylüyordu. Hatta daha da ilerisi beni hiç sevmediğini ben üzülmeyeyim diye öyle davrandığını söyledi. Komediye bakar mısınız. Onu da geçtim ilk gün terkettim derken durumunu düzelt öyle konuşuruz bakarız diyordu. 2.gün beni sevmediğini söylüyordu. Her şeyi her sözü tutarsız. İnsan sevmediği biriyle 5 yıl evlilik hayali kurar mı arkadaşlar ? Sevmediği biriyle evlilik için sürekli baskı yapar mı ? Gerçekten berbat haldeyim. Önceliğim onun iyi olması. Kendine bir zarar vermesi beni çok korkutuyor. Fakat ben de artık çok kötü haldeyim. Hayatım yeterince zor zaten. Az önce anlattım. Birçok şeyle birden mücadelle etmeye çalışıyorum. Şimdi bir de bu. Dayanacak gücüm kalmadı. Ne yapmalıyım ? Hastalık herkeste farklı seyrediyor biliyorum ama genel kanılar da yok değil. Yardımınıza ihtiyacim var arkadaşlar. Şimdiden teşekkür ederim. Biraz uzun oldu farkındayım ama zaman ayırdığınız için teşekkür ederim.