Ben kimim ???

[pinokya]

Muhtemelen bu yazdıklarımdan sonra pişmanlık duyacağım. İçimi açıp etrafa kasvet saldığım için ama öyle geçiyor ki zaman. Anlatamıyorum. Hep verdiğim sözlerle insanların dertlerini dinliyorum ve her zaman şöyle diyorum "onların benden fazla derdi var benim üzülmeye hakkım yok" ve daha sonra seslendiğimde ise kimse dönüp benim için arkasına bakmıyor veya bakamıyor sanırım sadece... hayalet gibi hissediyorum. Daha sonra insanların yüzlerine gülerek iyiyim diyorum ve daha sonra yolda yürürken kendimi yere bakarak sırıtırken buluyorum.Evde ise kapı ardında sebebsizce ağlarken neden ağladığımı bile bilmiyorum ? Biliyorum çare Allah tan gelir . Bu yüzden de hiçbir derdimi anlatmak istemiyorum. Sonra derste sanki bir gölge karşımda bana gülüyormuş gibi hissediyorum ve daha sonra bir hayal alemi sonunda kendimi panik ataktan durdurmaya çalışırken buluyorum. Geçen sene ailem böyle olmasaydı değişik istediğim aile olsalardı daha çok üzülürdüm diye düşünür ve onları oldukları gibi seviyordum ve onlara nicelik gösteriyordum.Ama artıkyaptıkları davranışlar mı ben mi değişiyorum anlayamıyorum. Daha çok gülümsüyor az konuşuyordum. Şimdi ya gülüp konuşuyor ya da gülmeyip suskun geziyorum. Geçmişe dönmeye çalışırken kendimi aptal bir karmaşanın içinde buluyorum. Aaa hiç sevgilin olmadı mı dediklerinde uyduruyorum birilerini sevdiğimi ama kalbim ne birini sevebilecek ne de kendini sevebilecek kapasitedeymiş gibi hissediyorum. Bana değiştiğimi söylüyorlar. EEE bende bunu görebiliyorum geçen sene çok sakin iyi bir kız iken bu sene ailemin söylediği şöyle etme böyle etme salak mısın sen kızım gibi laflar yüzünden yavaş yavaş vicdanımı erittiğimi hissediyorum. Günden güne sadece konuşan yemek yiyip üzülen sevinen bir pelteymiş gibi hissediyorum. Sanki bir kötü tarafım hayır bunu yapma bunu neden sen yapacakmısın derken iyi tarafımın sen yapmassan kim yapacak lafyla çelişkiye düşüyorum. Arkadaşlarım var ama neden onlara bir türlü dost diyemiyorum. İki yüzlü insanın tekiymiş gibi hissediyorum kendi içimde kendimle çelişkiye düşünüyorum. Ve bunları ve dertlerimi düşündüklerim kimselere anlatamıyorum. bU yüzden kapana kısılmış çaresiz hissediyorum. Her kese iyi davranırken gölgem bana fısıldıyor. Ya peki peki onlar senin hep yanındalarmıydı. Küçük çocuklara bakıp mutlu oluyorum ve fısıldıyor peki ya sen hiç doya doya nefes aldın mı . Allah ' ım kim bu gölge hiç bilmiyorum ve bu ergenliktenmidir yoksa nedir bilemiyorum sadece senden başkasıda eminim böyle hissediyordur diyorum. De mi hissediyorlardır. Ben kimim hiç bilmiyorum üşenmeden okuyanlar için çok teşekkürler lütfen yorumlarınızdan çekinmeyin.

[Dvrmchrkt]

Şu zamana kadar ki tecrübelerimle sana 2 şeyi naçizane önerebilirim.

1-Öz saygını kazanmaya başlamalısın(Öz güven demiyorum)
2-Yeri geldiğinde de bencilleşmelisin. (İnsanlığını yitirmeden)

[yorum]

Niye bu kadar kendinizi kasıyor haksızlık yapıyorsun.burası psikoloji forumu niye kasvet salasın.sen insansın derdini anlatacaksın bulamadın 50 kere 100 kere yazacaksın birileri görene anlayana yardimci olana kadar.rahat ol bizler burdayız dinlerız her zaman.

[yorum]

Niye bu kadar kendinizi kasıyor haksızlık yapıyorsun.burası psikoloji forumu niye kasvet salasın.sen insansın derdini anlatacaksın bulamadın 50 kere 100 kere yazacaksın birileri görene anlayana yardimci olana kadar.rahat ol bizler burdayız dinlerız her zaman.


Yorum Haklısınız. Yorumunuz için teşekkürler. İçim rahatladı resmen

Ne mutlu öyle bir fayda sağlayabildiysem.Bunu gerçekten söylüyorum.Biz burdayız, belki yaşadıklarını yaşamayıp birabir anlamasak da benzer sorunları hepimiz yaşıyoruz yaşayanları görüyoruz.Bir birimize elimizden geldiği kadar destek olduğumuz kadar insanız.Belki sen daha iyi olup bir yıl sonra sen bu söylediklerimi düşünüp daha kötü olan birine yardımcı olacaksın.sevgi ilgi paylaştıkça çoğalır.Bunu keşke herkes benimsese hayatına aktarsa.Neyse Umarım çok daha iyi olursunuz.Bide siz demişsiniz ya, çare allahtan gelir anlatmak istemiyorsunuz.Herşey allahtan gelir.Bizim sana yardımcı oluşumuz herşey allahın bizi yönlendirmesi ve takdiridir.Bu yüzden sakın içine kapanıp hayatını kendin zindana sokma, Bırak biraz insanlar kahrını sorunlarını çeksin, bırak biraz kasvet sal kısıtlama kendini.

[pinokya]

Yorumunuz için teşekkürler ve haklısınız. Resmen içim rahatladı.

[pinokya]

Evet çünkü sanki geçmişte ki ben şimdi ki benden daha iyiymiş gibi geliyor. Daha vicdanlı, söylediklerinde daha haklı ve doğrucu. Şimdi ise nedense kötü biriymişim gibi geliyor .

[dreamer8]

Etrafıma baktığımda benden daha kötü durumda olan bir insanı görmem yarım saniye sürmüyor. Bu sebepten, anında kendimi o insanın yerine koyuyorum ve avucumda bana kalanlara şükrediyorum. Dertlerimle bu şekilde başettim, böyle bir teslimiyet gösterdim. Hem isyanı, haddi aşmayı, kibri engelliyor; hem de sorunlar ve kayıplar karşısında yıkılmayı önlüyor. Ben, kaybettiklerime değil, elimde kalanlara bakarım her zaman.

[E Life]

................

[bipolarım_tepemde]

Öncelikle senin derdin de başkalarının derdi kadar önemli. Sen herkesi dinle, konuşma sırası sana gelince herkes kaçsın, yok böyle bir şey. Dertlerini paylaşabileceğin birisini bulabilirsen iyi olabilir. Hiç bulamazsan terapistler bu yüzden var.

Bir de kan emen vampirlerden uzak dur. "Aaa hiç sevgilin olmadı mı?" diyenlere "Asıl sana yazık. Biri için beklemenin ne demek olduğunu bilmiyorsun." diyebilmelisin. Diyemiyorsan da en azından ordan uzaklaşmalısın.

[pinokya]

Tavsiyeniz için teşekkür ederim.Zaten şiir yazıyorum.