Fabrikadan çıkmış gibi...

[dreamcatcher_]

Bende yaygın anksiyete bozukluğu var. Uzun zamandır pençesindeyim. Bunu hep aşmaya, yenmeye çalıştım. Sanırım sadece azaltılabiliyor fakat asla yok olmuyor. Terapiler, ilaç tedavileri de derseniz; ilaç kullandım ama o zaman YGS - LYS maratonunda olduğum için mecburen bıraktım. Sonra da kullanmak istemedim. Çünkü mantıklı şeyler düşündüğümde kendimi kontrol edebiliyorum, sanıyordum. Terapilere ise gitmedim, zaten hiçbir doktor da bunu söylemedi bana.

Konuma geldiğimde ise, oldum olası kendimi sevemedim. Fiziksel, fikirsel, zihinsel olarak. Kısacası 'fabrikadan çıkmış gibi' yeni biri olmayı diliyorum. Yaşım ilerledikçe kendimden daha çok nefret ediyorum. Yaşıtlarım ve arkadaş çevrem sanki benden hiç hoşlanmıyor gibi geliyor bana. Konuşuyorlar ama sırf bana acıdıkları için. En yakın arkadaşımı ise dertlerimle boğuyorum, o ise çok dert yaşasa da benden daha rahat, canlı ve enerjik. Çevrede adım depresife çıktı. Artık ergenlik çağında da değilim ki, bunları konuşsam da biriyle belki bana ergen der. İnsanlardan da çok korkuyorum. Yani ben ya bir söz söylersem alınır,küser diye ya da başıma bela alırım bana bir şey yaparsa diye.


Bunları tetikleyen yine anksiyete olabilir veya bu düşüncelerim de anksiyeteyi tetikleyebilir. Sonuç olarak bir insan hem fiziksel, fikirsel ve hem de zihinsel olarak tamamen değişebilir mi?

[Fearless]

Keşke fabrikadan çıkmış gibi hem bedensel hemde ruhsal açıdan tamamen farklı bir kişi olsak artık hayata alışırız normal bir insan gibi olabiliriz gibimize geliyo belkide yanlış düşünüyoruzdur .çare aslında biziz ama yapamıyoruz öyle illet birşey ki bazen kendini kapana sıkışmış fare gibi hissediyosun özellikle misafir geldiğinde .keşke herkes bu hastalıktan kurtulabilse .Allah sevdiği kullarını sınarmış bizde bu hastalıkla sınanıyoruz . Bu illet yüzünden 17 yaşımda kendimi 30 yaşında gibi hissediyorum seneye ehliyet almayı çok istiyorum ama kendi kendime diyorum hadi ehliyeti aldım arabayıda aldım ben bir yere gidecek olursam yolu nasıl bulucam hayattan zerre haberim yok bilgisayar başında büyüdüm resmen sadece vakit öldürdüm ben zamanın kıymetini bilemedim ve halada bilemiyorum . Bunun üstüne yetmezmiş gibi birde kişilik bölünmeside var bende önceden çok belli ediyodu kendini şimdilerde azaldı . Eğer tamamen yok olmak bir hiç olmak gibi bir seçeneğimiz olsaydı yok olmayı tercih ederdim varlığım zaten bi bka yaramıyo elalemi geçtim artık kendim için bile yaşayamıyacak hale geldim psikoloji filmi gibi hayatım var çoğu zaman boşluktayım erken yaşta depresyonu öğrendim hep öbür taraf mevzusu var ya acaba orda da psikolojik problemlerimiz devam edicek mi acaba ordada mı yalnız kalıcam . Bütün dertleri ben çekiyomuşum gibime geliyo . İntiharlar hep bu yüzden işte kendimi köprüdende atamam bıçakla bi yerlerimide kesemem çünkü bende o cesaret yok intihar edersem anca hap içerim miss o noktaya daha gelmedim ama gelicem gibi gözüküyo belki dünyada insan olmasa daha rahat yaşarım . Bazen diyorum neden rabbim bizim içimize böyle şeyler veriyo diye ya başkalarının günahını çekiyoruz ya da işlemediğimiz günahların şimdiye kadar işlediğim en büyük günah oyun hesabı çalmak onuda hatamı anlayıp geri vermiştim . İnşallah en kısa sürede hayatımız düzene girerde bugünlerinize bakıp güleriz

[dreamcatcher_]

PC başında büyümek veya sonrası... Hayat ister istemez öğretiyor sana yeri yolu bence. Sorun özgüvensizlik, kendini beğenememe

[miskin oğlan]

Video oyunları,tv bağımlılığı ve pc başında vakit geçirmek. evet bendede bunlar psikolojik rahatsızlıklarımın temel taşını oluşturan etmenlerdi
son cümlene katılıyorum, özgüvensiz olduğum için kendimi beğenmiyorum.Benim fabrika ayarlarım tam 10 yıl öncesine dönmeli.enson 2005te mutluydum.2002 ye dönsemde olur yanlış lise tercihi yapmıştım.back to the future keşke gerçek olsaydı değilmi

[dreamer8]

Cümlelerine bakılırsa hassas ve duygusal birisin. Umursamaz değilsin, böyle insanlar bencil olmazlar ve zekidirler de aslında. Fiziksel ve ruhsal olarak neyinden hoşlanmıyorsun? Bu arada ilaç kullanman da gerekebilir.

[dreamcatcher_]

Cümlelerine bakılırsa hassas ve duygusal birisin. Umursamaz değilsin, böyle insanlar bencil olmazlar ve zekidirler de aslında. Fiziksel ve ruhsal olarak neyinden hoşlanmıyorsun? Bu arada ilaç kullanman da gerekebilir.

Fiziksel olarak artik belli seyleri astim ve insanlara da cogu zaman rahatsizlik duymadigimi gostermek icin kendimle bile alay ederim ama bu asagilik kompleksine donmeye basladi. Kendimi yeriyorum artik. Fiziksel olarak mesela boyum kisa bir bayan için. Onun disinda bir problemim yok ama kisa boy ozguvensizlikte cok etki ediyor. Sonra psikolojik olarak hemen hemen her dusuncemden ve fikrimden nefret ederim. Kendime kizar dururum ne zaman normal olacaksın sen, diye.

[sosyalfobiyehayır]

eve hapsolmak , internet bağımlısı olmak ve ardından gelen yabancılaşma...kırlara çıkmak,temiz havayı solumak,kuşların börtü böceğin sesini dinlemek,rüzgarın ninnisiyle kendinden geçmek..bunlar ise ruhumuza ne şe katar.özümüze yani fabrika ayarlarımıza dönmemizie yardımcı olur.kentleşmek insanları tabiattan kopardı.fabrika ayarlarımızın bozulması gayet doğal.çünkü tabiattan uzaklaştık...