Jon snow
21-08-2015, 11:03 PM
görebileceğiniz en asosyal insanım
ama yanlış anlamayın,mutsuz ve depresif değil aksine hayatımdan memnunum.
buraya yazma nedenimde hayatıma burnunu sokan insanların olması.en başından başlayacağım.ilk okul yıllarımda gayet girişken
biriyken ergenliğe girmemle beraber tamamen değiştim.insanlara karşı soğuk,fazla duygusal olmayan birine dönüştüm.şu an 18 yaşındayım
ve neden farklı olduğumuda merak ediyorum.yakın arkadaşım 1 tane var.aynı sınıftayız.yakın derkende sadece okulda görüşürüz
okul dışında yaştlarımla kesinlikle bağlantı kurmam.yaz tatillerinde kendimi hayattan soyutlarım.asla dışarı çıkmam nefret ederim.
babamın sigarasını almak ve çöp dökmek dışında.insanları anlamıyorum.neden karşı cinsten biriyle vakit geçireyim ki?ne geçecek elime.
deliriyorum şu kız arkadaşı olmayıp üzülen insanlara yani kızla gezince ne oluyor arkadaş açıklayın şunu.sevişse neyse bir nebze
gerçi sevişmeninde abartılan bir şey olduğunu düşünüyorum.ne olur dışarı çıksam o çayı içsem elime ne geçer.evimde kitap okuyup
nescafe içmek varken bu sıcakta cafeye gidip ''macchiato''ya 20 lira vermek enayilik değilde ne.insanların başka insanlara muhtaç olmasını anlamıyorum
ne olur arkadaşım olsa konuşsam,neye yara yalnızlık gibisi varmı aç bir tane efes oh mis.
cep telefonum var evdekilerin zoruyla yine.sadece clash of clans oynuyorum.sosyal medyayı kesinlikle kullanmam.sadece facebook var oda fake isimli
komik sayfaları beğendim her gün girip gülüyorum.
buraya yazmanın nedenine geliyorum şimdi.2 faktör var.
çekingende bir insanım.evde yabancı biri gelsin robot gibi oluyorum.ailem o kadar çok bulaşıyor ki.babamın laflarından bıktım zaten
''genç olacak evde iyi salak oldu'' annem yine iyi birisi arada söyleniyor bi yaşıtlarına bak bi kendine bak diye.
diğeride yazları akrabalarım ve onların kuzenleri geliyor.mecbur olarak dışarı çıkmak zorunda kalıyoruz.
hadi haziranda gelen anne tarafını yalanla atlatıyorum ama geri kalanı berbat geçiyor benim için.fransadan kuzenlerim geliyor.bir cafeye,
bara gitmek benim için işkence ama hayır diyemiyorum.adım yoksa deliye çıkacak ve bunu inanın hiç istemiyorum.sosyal fobide yok sessiz biriyim sadece.
şizoid kişilik bozukluğuda yok bence haberleri falan takip ederim.sorunun ne olduğunu bana söyleyebilirmisiniz.
ama yanlış anlamayın,mutsuz ve depresif değil aksine hayatımdan memnunum.
buraya yazma nedenimde hayatıma burnunu sokan insanların olması.en başından başlayacağım.ilk okul yıllarımda gayet girişken
biriyken ergenliğe girmemle beraber tamamen değiştim.insanlara karşı soğuk,fazla duygusal olmayan birine dönüştüm.şu an 18 yaşındayım
ve neden farklı olduğumuda merak ediyorum.yakın arkadaşım 1 tane var.aynı sınıftayız.yakın derkende sadece okulda görüşürüz
okul dışında yaştlarımla kesinlikle bağlantı kurmam.yaz tatillerinde kendimi hayattan soyutlarım.asla dışarı çıkmam nefret ederim.
babamın sigarasını almak ve çöp dökmek dışında.insanları anlamıyorum.neden karşı cinsten biriyle vakit geçireyim ki?ne geçecek elime.
deliriyorum şu kız arkadaşı olmayıp üzülen insanlara yani kızla gezince ne oluyor arkadaş açıklayın şunu.sevişse neyse bir nebze
gerçi sevişmeninde abartılan bir şey olduğunu düşünüyorum.ne olur dışarı çıksam o çayı içsem elime ne geçer.evimde kitap okuyup
nescafe içmek varken bu sıcakta cafeye gidip ''macchiato''ya 20 lira vermek enayilik değilde ne.insanların başka insanlara muhtaç olmasını anlamıyorum
ne olur arkadaşım olsa konuşsam,neye yara yalnızlık gibisi varmı aç bir tane efes oh mis.
cep telefonum var evdekilerin zoruyla yine.sadece clash of clans oynuyorum.sosyal medyayı kesinlikle kullanmam.sadece facebook var oda fake isimli
komik sayfaları beğendim her gün girip gülüyorum.
buraya yazmanın nedenine geliyorum şimdi.2 faktör var.
çekingende bir insanım.evde yabancı biri gelsin robot gibi oluyorum.ailem o kadar çok bulaşıyor ki.babamın laflarından bıktım zaten
''genç olacak evde iyi salak oldu'' annem yine iyi birisi arada söyleniyor bi yaşıtlarına bak bi kendine bak diye.
diğeride yazları akrabalarım ve onların kuzenleri geliyor.mecbur olarak dışarı çıkmak zorunda kalıyoruz.
hadi haziranda gelen anne tarafını yalanla atlatıyorum ama geri kalanı berbat geçiyor benim için.fransadan kuzenlerim geliyor.bir cafeye,
bara gitmek benim için işkence ama hayır diyemiyorum.adım yoksa deliye çıkacak ve bunu inanın hiç istemiyorum.sosyal fobide yok sessiz biriyim sadece.
şizoid kişilik bozukluğuda yok bence haberleri falan takip ederim.sorunun ne olduğunu bana söyleyebilirmisiniz.