ZeusunVarisi
01-06-2015, 10:25 PM
Arkadaşlar ilk defa kendimi ifade edebileceğim, içimi rahatça dökebileceğim bir yer. Lütfen yazdıklarımı objektif olarak okuyun.
Arkadaşlar ben 17 yaşında bir erkek çocuğuyum. Lisede okuyorum. Fakat kendimi diğer insanlardan farklı hissediyorum. Sanki onlara ait değilmişim gibi. Okulda çok başarılı olmasam da insanlardan daha zeki oluğumu düşünüyorum. "Ne yönden yani ?" derseniz; ben insanların içini görebiliyorum. Şöyle ki yalan söyleyen bir insanı şıp diye anlarım. O an yaşadığı duyguyu veya aklından geçenleri anlayabilirim ve bu konuda çok ciddiyim. Fakat ne kadar insanları anlasamda kendimi onlar gibi hissedemiyorum. Sınıfımdaki veya çevremdeki çoğu insanlar. Kibirli, yalancı, ağzı bozuk, kaba insanlar. Çevremi değiştirmemin bir faydası yok. Bir ortama girdiğimde o ortamda kendini zeki sanan 3-5 ahmak benim sinirimi acaip bozuyor. Bu yüzden arkadaş çevrem çok GENİŞ değil. Kız arkadaş konusuna gelirsek. Hayatımda hiç kız arkadaşım olmadı. Hiçbir cinsel ilişkimde olmadı. Fakat nedendir bilmem arada bir aklımdan kız arkadaşımın olduğunu onla yaptığım türlü eğlenceleri hayal ederim. Fakat düşündüğüm kız taş gibi sarışın bir afet değil. Benim hayata bakış açım karpuz gibi dışarıdan çıkan ses önemli değil içinin kelek olup olmadığı önemli. Neyse yani anlayacağını yanlız bir gencim. E cinsel açıdan da hayli günahım oluyor. Ve bunu yaparken istek duyuyorum fakat 2-3 gün sonra kendimden iğreniyorum af diliyorum. Bilgisayara çok büyük bir ilgim var. O kadar ki kendi yapımım uygulama ve oyunlar yapıyorum. Hayatımda her zaman herkese kibar ve güzel sözlü olmuşumdur. Fakat bende garip birşey var sanki Hulk gibi :D. Mesela 1 kaç ay önce ilk ciddi kavgamı ettim. Normalde sinirlerime hakim olurum ve sakin olurum ama karşıdakinden dayak yerim diye değil. Kavga etmek istemediğimden. Hem kavga etmeden önce karşıdakinin benim tarafımdan döverek öldüğünü düşünerek kendimi sakinleştirebiliyorum. Fakat bu sefer olmadı beni kendi aralarından dışlayan birkaç kişi var. O gün gerçekten çok kaba davrandılar. Bende hayatımda sinirlenmediğim kadar sinirlenip var gücümle ortalığı dağatıp o çocuğu dövdüm. Fakat sonra fark ettim ki benm sinirim o çocuğa değildi içime atıp biriktirdiklerimdi. Çünkü ailem arkadaşlarım yani herkes beni küçümseyip dalga geçiyor. Beni umursayan yok günün genelinde yanlızım. Yaz tatilinde gittiğim spor hariç dışarı çıkmamayı düşünüyorum. İnsanlarla konuşma isteğim yok bir ara intihar yollarına bile bakmıştım. Tabi can tatlı yer mi ? Tabi ki yemez :D. Kısacası hayat beni bu yaşta çok yordu çok sıktı hayattan zevk aldığım bir kaç şey var onlarıda yapmam herkesi rahatsız ediyor. Mesela İngilizcem aşırı derecede çok iyidir. Çeviriler yaparım. Dediğim gibi programlar yazarım. Yabancı diziler izlerim. Yüzmeye ve vücut geliştirmeye gidiyorum. Fakat ailem bunu zaman kaybı olarak değerlendiriyor. Onların ne derse desin benim başarıp ileride bir progamcı olacağıma inanıyorum ama kimse tarafından ilgi çekmiyorum. Ne yapabilirim ? İnsanlara rol yaparak onlar gibi mi olayım ? Yoksa böyle devam mı edeyim ? Teşekkürler...
Arkadaşlar ben 17 yaşında bir erkek çocuğuyum. Lisede okuyorum. Fakat kendimi diğer insanlardan farklı hissediyorum. Sanki onlara ait değilmişim gibi. Okulda çok başarılı olmasam da insanlardan daha zeki oluğumu düşünüyorum. "Ne yönden yani ?" derseniz; ben insanların içini görebiliyorum. Şöyle ki yalan söyleyen bir insanı şıp diye anlarım. O an yaşadığı duyguyu veya aklından geçenleri anlayabilirim ve bu konuda çok ciddiyim. Fakat ne kadar insanları anlasamda kendimi onlar gibi hissedemiyorum. Sınıfımdaki veya çevremdeki çoğu insanlar. Kibirli, yalancı, ağzı bozuk, kaba insanlar. Çevremi değiştirmemin bir faydası yok. Bir ortama girdiğimde o ortamda kendini zeki sanan 3-5 ahmak benim sinirimi acaip bozuyor. Bu yüzden arkadaş çevrem çok GENİŞ değil. Kız arkadaş konusuna gelirsek. Hayatımda hiç kız arkadaşım olmadı. Hiçbir cinsel ilişkimde olmadı. Fakat nedendir bilmem arada bir aklımdan kız arkadaşımın olduğunu onla yaptığım türlü eğlenceleri hayal ederim. Fakat düşündüğüm kız taş gibi sarışın bir afet değil. Benim hayata bakış açım karpuz gibi dışarıdan çıkan ses önemli değil içinin kelek olup olmadığı önemli. Neyse yani anlayacağını yanlız bir gencim. E cinsel açıdan da hayli günahım oluyor. Ve bunu yaparken istek duyuyorum fakat 2-3 gün sonra kendimden iğreniyorum af diliyorum. Bilgisayara çok büyük bir ilgim var. O kadar ki kendi yapımım uygulama ve oyunlar yapıyorum. Hayatımda her zaman herkese kibar ve güzel sözlü olmuşumdur. Fakat bende garip birşey var sanki Hulk gibi :D. Mesela 1 kaç ay önce ilk ciddi kavgamı ettim. Normalde sinirlerime hakim olurum ve sakin olurum ama karşıdakinden dayak yerim diye değil. Kavga etmek istemediğimden. Hem kavga etmeden önce karşıdakinin benim tarafımdan döverek öldüğünü düşünerek kendimi sakinleştirebiliyorum. Fakat bu sefer olmadı beni kendi aralarından dışlayan birkaç kişi var. O gün gerçekten çok kaba davrandılar. Bende hayatımda sinirlenmediğim kadar sinirlenip var gücümle ortalığı dağatıp o çocuğu dövdüm. Fakat sonra fark ettim ki benm sinirim o çocuğa değildi içime atıp biriktirdiklerimdi. Çünkü ailem arkadaşlarım yani herkes beni küçümseyip dalga geçiyor. Beni umursayan yok günün genelinde yanlızım. Yaz tatilinde gittiğim spor hariç dışarı çıkmamayı düşünüyorum. İnsanlarla konuşma isteğim yok bir ara intihar yollarına bile bakmıştım. Tabi can tatlı yer mi ? Tabi ki yemez :D. Kısacası hayat beni bu yaşta çok yordu çok sıktı hayattan zevk aldığım bir kaç şey var onlarıda yapmam herkesi rahatsız ediyor. Mesela İngilizcem aşırı derecede çok iyidir. Çeviriler yaparım. Dediğim gibi programlar yazarım. Yabancı diziler izlerim. Yüzmeye ve vücut geliştirmeye gidiyorum. Fakat ailem bunu zaman kaybı olarak değerlendiriyor. Onların ne derse desin benim başarıp ileride bir progamcı olacağıma inanıyorum ama kimse tarafından ilgi çekmiyorum. Ne yapabilirim ? İnsanlara rol yaparak onlar gibi mi olayım ? Yoksa böyle devam mı edeyim ? Teşekkürler...