Farklıyım ve yalnızım

[alone34]

Merhaba arkadaşlar
İstanbul'da bir üniversitede mimarlıkta okuyorum. 22 yaşındayım. Akrabamla kalıyorum. Benim sıkıntım hiç arkadaşımın olmaması. Yani okulum dolayısıyla elbette çevremde insanlar var ama onlarla arkadaşlığımız öğle arası beraber yediğimiz yemekler ve ders aralarında içtiğimiz kahvelerden ileri gidemiyor. Zaten gitmesini de çok istemiyorum çünkü bu dediğim zamanlarda samimi olduğum insanlar zaten benim kafa dengim değiller. Onlar dünyevi zevklerden mahrum, birkaç insanlar sadece. Yaşamayı eğlenmeyi bilmezler. Birlikte olmak isteyeceğim insanlarla samimi olamıyorum. Tanışıyorum konuşuyorum 5 dakikalık bir muhabbet ondan sonra merhaba merhaba ile devam ediyoruz ilişkimize hatta gözlerimizi kaçırıyoruz birbirimizden. Daha çok onlar benden kaçırıyorlar galiba gözlerini... Bu kadar arkadaş sıkıntısı yaşayacağımı düşünmezdim ama maalesef üniversite benim için öyle oldu. Çok güzel umutlarım vardı İstanbul'a gelirken ama birden garip ve sevilmeyen bir insan olarak buldum kendimi.
Haliyle düşünmeye çok zaman buluyorum ve bu zamanlarda devamlı kendi karakterimi, mizacımı sorguluyorum. Çok kitap okumuyorum, cahil miyim? Boş mu konuşuyorum? İnsanlar neden benle konuşmak istemiyor? Ben farklı mıyım? Neden herkes bir arkadaş grubuna dahil de değilim? Benle bir kez konuşan çoğu kişi bir daha niye benle konuşmak istemiyor? Bilmiyorum belki de ister ama o samimiyeti göremeyince ben de pes ediyorum. Yani çok zor durumdayım. Okul haricinde bir aktivitem yok tek başıma çıkıp dolanmaktan sıkıldım. Sokak kapısının önünde sigara içip insanları izliyorum başka da bir şey yapamıyorum. Telefonuma gelen mesajlarla mutlu oluyorum ama saçma sapan mesajlardan başka bir şey olmuyorlar genelde. Lise arkadaşlarımdan zaten uzaklaştım. Çoğu zaman mutsuzum. Arada bir neşeli oluyorum o da az önce saydığım okuldaki bir kaç arkadaşla veya akrabalarımla. Biriyle tanışınca konuşacak konu bulamıyorum. Anlamıyorum ben niye böyleyim? Sevdiğim bir kaç insan var ama onların yanına gitmeden "ne konuşacağız", "ne diyeceğim" diye düşünürken gitmekten vazgeçiyorum. Yazmakla bitmez ki benim derdim. Bilmiyorum.. İşin en ilginç yanı da şu: biriyle mesajlaşırken saatlerce konuşabiliyorum, gülüyoruz eğleniyoruz... Ama yüz yüze gelince ise "Günaydın", "Günaydın". Soğuk olduğumu söyleyenler oldu. Galiba insanlarla konuşmaya çok hevesliymişim gibi görünmemeye çalışırken galiba dışarıdan soğuk duruyorum.
Hava burada çok güzel, sağlığım yerinde, param da var. Ben sabahları ayrı, akşamları ayrı severim. Ama tüm gün evdeyim. Çıkıp caddelerde dolanacak, sahile inecek, bir tavla oynayacak, akşam bir yerde bir şeyler içecek bir arkadaşım yok. Her gün bir sürü konser var konsere gitmeyi de çok severim ama bir tane arkadaşım yok ki "gelin konsere" gidelim diyeyim. Okulun çoğu itü festivaline gidecek ve ben yine evde oturacağım. Hem de o konserleri katılmayı çok isterken.. Öyle kötü bir duygu ki pencereden gelen güneş ışığı gözüme girerken bilgisayarın başında olmak veya elinde telefonla boş boş şeylerle uğraşmak... Tüm yaz burdayım. Şu güzel havaları ve konserleri daha fazla kaçırmak istemiyorum. Bana ne önerirsiniz? Ben niye böyleyim? Ne yapayım?

[maatmazeel]

Kendi içinizde kendinize karşı savaş veriyorsunuz belli ki.. Bu iç savaşı aşmadan dışarıya dönmeniz mümkün olmayacaktır gibi, zannımca. İlk önce 'ben' kavramının ne denli önemli olduğunu idrak etmek gerekir. Sen kendine yeterli değeri vermezken dışarıdan bunu bekleyemezsin ki.

[veli dayı]

boşver bazen yalnız olmak iyidir.....
insanlardan çok darbe ve kazık yemiş birisi olarak söylüyorum bunu tecrübeyle sabit arkadaş dediğin akraba dediğin insanlara fazla güvenme .!!!

[dreamer8]

Sorun kesinlikle senden kaynaklanıyor. Normal bir insan zaten hiç hissettirmeden, efor harcamadan üniversite ve arkadaş ortamına adapte olur. ama sen ekstra çaba sarfettiğin, kafanda sorguladığın halde yalnızsın. Zorlamayla da olmuyor. Bazı bireyler sürüye adapte olamıyor. Ben de onlardan biriyim. Hiçbir ortamın kendime hitap etmediği kanaatindeyim ama bedeli yalnızlık olarak ödetiliyor insana. Kalabalıklara uyacaksın ya da onlara ihtiyaç duymaktan vazgeçeceksin.

[alone34]

boşver bazen yalnız olmak iyidir.....
insanlardan çok darbe ve kazık yemiş birisi olarak söylüyorum bunu tecrübeyle sabit arkadaş dediğin akraba dediğin insanlara fazla güvenme .!!!

Anlıyorum, ama ben yalnız yapabilecek bir inan değilim şu ana kadar çok yalnız kalmadım ve bu şekilde hiç mutlu olamıyorum.

[alone34]

Sorun kesinlikle senden kaynaklanıyor. Normal bir insan zaten hiç hissettirmeden, efor harcamadan üniversite ve arkadaş ortamına adapte olur. ama sen ekstra çaba sarfettiğin, kafanda sorguladığın halde yalnızsın. Zorlamayla da olmuyor. Bazı bireyler sürüye adapte olamıyor. Ben de onlardan biriyim. Hiçbir ortamın kendime hitap etmediği kanaatindeyim ama bedeli yalnızlık olarak ödetiliyor insana. Kalabalıklara uyacaksın ya da onlara ihtiyaç duymaktan vazgeçeceksin.

Cevap için teşekkür ederim ama o dediğin "kalabalıklara uyma" olayını beceremiyorum işte ben.

[alone34]

Kendi içinizde kendinize karşı savaş veriyorsunuz belli ki.. Bu iç savaşı aşmadan dışarıya dönmeniz mümkün olmayacaktır gibi, zannımca. İlk önce 'ben' kavramının ne denli önemli olduğunu idrak etmek gerekir. Sen kendine yeterli değeri vermezken dışarıdan bunu bekleyemezsin ki.

Öneriniz için çok teşekkürler. Ne olursa olsun bu sorunu çözmek için denemeye hazırım. Nasıl idrak edilir bu "ben" kavramı? Nasıl kendime değer vericem? Tavsiyelerinizi bekliyorum.

[sessizsakin]

Benimde pek arkadaşım yok. İş arkadaşları mecburi arkadaşlıklar dışında sayılı bir kaç arkadaşım vardır. Samimiyetsiz arkadaşlıklardansa arkadaşsız olmayı tercih ediyorum :) Böyle daha iyi.

[alone34]

Benimde pek arkadaşım yok. İş arkadaşları mecburi arkadaşlıklar dışında sayılı bir kaç arkadaşım vardır. Samimiyetsiz arkadaşlıklardansa arkadaşsız olmayı tercih ediyorum :) Böyle daha iyi.

Ben samimi arkadaşlıklar kurmada sıkıntının bende olduğunu düşünüyorum. Samimiyetsiz arkadaşlık ben de istemem. Ben lisede de arkadaşlarımla zor kaynaşmıştım ama sonra çok çok samimi olmuştum acaba yine öyle mi olur diye düşünüyorum. Daha doğrusu öyle umut ediyorum. Ama ne yapmam lazım? Tek yapabileceğim şey beklemek mi?

[sessizsakin]

Ben samimi arkadaşlıklar kurmada sıkıntının bende olduğunu düşünüyorum. Samimiyetsiz arkadaşlık ben de istemem. Ben lisede de arkadaşlarımla zor kaynaşmıştım ama sonra çok çok samimi olmuştum acaba yine öyle mi olur diye düşünüyorum. Daha doğrusu öyle umut ediyorum. Ama ne yapmam lazım? Tek yapabileceğim şey beklemek mi?
Demek istediğim şu orası da üniversite ortamı olduğu için çoğunun ki zaman geçirmek içindir. Sen öyle etrafındakilere bakıp da bunlar niye böyle de ben değilim deme :) Hiç de gözün kalmasın. Kendin gibi bir kaç arkadaşın olsun yeter. İlla ki vardır sana benzeyen birilerini zamanla insanları daha çok tanırsın bulursun bir kaç arkadaş :)

[alone34]

Demek istediğim şu orası da üniversite ortamı olduğu için çoğunun ki zaman geçirmek içindir. Sen öyle etrafındakilere bakıp da bunlar niye böyle de ben değilim deme :) Hiç de gözün kalmasın. Kendin gibi bir kaç arkadaşın olsun yeter. İlla ki vardır sana benzeyen birilerini zamanla insanları daha çok tanırsın bulursun bir kaç arkadaş :)

İnan ne güzel olurdu bir kaç arkadaş bile.. Umarım öyle olur. Ama bu işi tümden zamana bırakmamaya kararlıyım. Türkiye'nin en güzel şehrinde, yılın en güzel mevsiminde, gezmeyi eğlenmeyi seven biri olarak daha fazla evde oturacak takatim kalmadı :(

[sessizsakin]

Birazda yapı meselesi yapın neyse odur bence. Kimileri hiç çaba sarfetmez ama konuşkan sevilen olurlar kimileri ise hep sakin pek konuşmayan biri olarak kalırlar. İlk izlenim çok önemlidir. Nasıl tanınırsan öyle kalıyorsun :) Sen kendini sev gerisini boşver :)

[maatmazeel]

Bireyin kendini sevebilmesi kendini tanımasıyla mümkün olabilir.Kendini tanıyan,kendi ilkeleri çerçevesinde kendisini geliştirebilen birey, kendi karakterini inşa edebilecektir.Kendi karakterlerinin ortaya koyamadığı ve geliştiremediği zaman*birey ne kendisiyle ne de çevresiyle sağlıklı ilişkiler kuramaz.İnsan,nasıl bir insanı sevebilmek için onu tanımak ve gerçek ihtiyaçlarının ne*olduğunu bilmek zorundaysa,aynı şekilde kendi benliğinin ihtiyaçlarını kavramak ve*bu ihtiyaçlarını* nasıl* karşılayabileceğini* öğrenmek için* de kendi* benliğini tanımak zorundadır.

[sessizsakin]

İnan ne güzel olurdu bir kaç arkadaş bile.. Umarım öyle olur. Ama bu işi tümden zamana bırakmamaya kararlıyım. Türkiye'nin en güzel şehrinde, yılın en güzel mevsiminde, gezmeyi eğlenmeyi seven biri olarak daha fazla evde oturacak takatim kalmadı :(
Sen bilirsin biraz çabala bakalım. Ortamlara girmeye çalış.

[alone34]

Bireyin kendini sevebilmesi kendini tanımasıyla mümkün olabilir.Kendini tanıyan,kendi ilkeleri çerçevesinde kendisini geliştirebilen birey, kendi karakterini inşa edebilecektir.Kendi karakterlerinin ortaya koyamadığı ve geliştiremediği zaman*birey ne kendisiyle ne de çevresiyle sağlıklı ilişkiler kuramaz.İnsan,nasıl bir insanı sevebilmek için onu tanımak ve gerçek ihtiyaçlarının ne*olduğunu bilmek zorundaysa,aynı şekilde kendi benliğinin ihtiyaçlarını kavramak ve*bu ihtiyaçlarını* nasıl* karşılayabileceğini* öğrenmek için* de kendi* benliğini tanımak zorundadır.

Ben galiba kendi karakterimi inşa edemedim. Kendimi beğenmemem ve bu kadar sorgulamamın nedeni bu olabilir. Neden karakterimi inşa edip kendimi tanıyamadım acaba? Ergenlikten kalma bir etki mi yoksa bu? Hala kişiliğim oturmadı mı? Nasıl tanıycam benliğimi? Önerilerini bekliyorum.

[alone34]

Sen bilirsin biraz çabala bakalım. Ortamlara girmeye çalış.

Ortamlarda çok fazla gözüm yok, bir kaç dostum olsun istanbul'da yeter :)

[sessizsakin]

Ortamlarda çok fazla gözüm yok, bir kaç dostum olsun istanbul'da yeter :)
Olur olur :) Sabırsız olma :)

[maatmazeel]

Konu başlığında, farklıyım demişsin. Kendini farklı görüyorsun? Neden? Ne açıdan mesela?

[kafanet.]

Harekete geçmek gerek öyle filmlerde romanlarda olduğu gibi kimse gelipte seni sakladığım kuytu köşemden almayacak kendini sevmeli ve sevdirmelisin.
Güzel olur yani birkaç dost biletler paylaşmak hep güzeldir ve bu güzellikleri elde etmek içinde çaba sarfetmeli bazen üzülebilirsin ama pes etmeden devam etmeli
Ünide sosyalleşmenin en iyi yollarından biride topluluklara guruplar sevdiğim ilgi duyduğun birine katıl ordaki aktivitelerle elbet sende birilerini bulursun fikirlerini beyandan sohbetlere katılmaktan kaçınma beğenmezsen konuşmazsın ama tanımadan da yok ya boşver deyip geçme derim :)

[alone34]

Konu başlığında, farklıyım demişsin. Kendini farklı görüyorsun? Neden? Ne açıdan mesela?

Tam olarak açıklayamam ki... Düşünüyorum gelmiyor aklıma bir şey. Ama sonuç olarak insanlarla sağlıklı ilişkiler kuramıyorum. Samimi olamıyorum. Konuşmak istediğim halde "ne konuşacağız ki" deyip gözlerimi kaçırıyor görmezden geliyorum. Bilmiyorum yani neden böyle oluyor.. Birşey bilmiyorum ki ben zaten bilsem galiba bu halde olmazdım :/

[alone34]

Harekete geçmek gerek öyle filmlerde romanlarda olduğu gibi kimse gelipte seni sakladığım kuytu köşemden almayacak kendini sevmeli ve sevdirmelisin.
Güzel olur yani birkaç dost biletler paylaşmak hep güzeldir ve bu güzellikleri elde etmek içinde çaba sarfetmeli bazen üzülebilirsin ama pes etmeden devam etmeli
Ünide sosyalleşmenin en iyi yollarından biride topluluklara guruplar sevdiğim ilgi duyduğun birine katıl ordaki aktivitelerle elbet sende birilerini bulursun fikirlerini beyandan sohbetlere katılmaktan kaçınma beğenmezsen konuşmazsın ama tanımadan da yok ya boşver deyip geçme derim :)

Yapıcı yorumun için teşekkürler :) Aktivitelere olabildiğine katılmaya çalışıyorum. Fakat fikirlerini beyan etme derecesine getiremiyorum arkadaşlıkları. Tanışma, hocalarla veya derslerle ilgili bir kısa muhabbet ve "görüşürüz", "görüşürüz". Ben böyle bir insan değildim ama böyle olmuşum yeni yüzleşiyorum bununla. Fitness, futbol veya siyasetle ilgili klişe muhabbetleri bile yapamıyorum sanki :S Saçmalıyor muyum ne yapıyorum anlamış değilim niye böyle oluyor? İnsanlar olgunlaşıyor da ben yerimde mi sayıyorum acaba? Onun için mi kabul görmüyorum?

[kafanet.]

Peki görüşürüslerden sonra ne oluyor yani tekrar karşılaştığınızda ne yapıyorsun
Birde aktivitelere katılıp sadece izleyen mi oluyorsun topluluklarda sorumluluk almak ni katkı sağlamak istemekte önemli böyle gelişir samimiyetler
Eğer sadece katılıp izleyen oluyorsan olmaz yani sana sığ yüzeysel konuşmalar gibi gelsede bunları yapmalı bi şeyler sormalı bazı önerilerde bulunmalısın ki muhabbet gelişsin ilk konuşmada derin fikirsel muhabbetlere giremezsin dimi :)

[sonsun]

çocukluğumdan beri herkes bana kendilerinden farklı bir ucubeymişim davrandı. sonuç şu oldu: artık hiç kimseyle merhaba ve güle güle dışında diyalog kurmuyorum ve oldukça huzurluyum. gerçek bir şizoid oldum. ya da hep şizoiddim.

[alone34]

Peki görüşürüslerden sonra ne oluyor yani tekrar karşılaştığınızda ne yapıyorsun
Birde aktivitelere katılıp sadece izleyen mi oluyorsun topluluklarda sorumluluk almak ni katkı sağlamak istemekte önemli böyle gelişir samimiyetler
Eğer sadece katılıp izleyen oluyorsan olmaz yani sana sığ yüzeysel konuşmalar gibi gelsede bunları yapmalı bi şeyler sormalı bazı önerilerde bulunmalısın ki muhabbet gelişsin ilk konuşmada derin fikirsel muhabbetlere giremezsin dimi :)

Samimi olamıyorum ki. Sanki hiç tanışmamışım önceden 5 dakka da olsa bir muhabbet etmemişim gibi anca merhaba merhaba diyoruz başka bir şey yok.

[alone34]

çocukluğumdan beri herkes bana kendilerinden farklı bir ucubeymişim davrandı. sonuç şu oldu: artık hiç kimseyle merhaba ve güle güle dışında diyalog kurmuyorum ve oldukça huzurluyum. gerçek bir şizoid oldum. ya da hep şizoiddim.

Ben o durumda huzurlu olamıyorum işte. Sosyalliğe açım resmen. Sana niye öyle davranıldı ki? Yanılıyorsun muhtemelen..

[sonsun]

bilmiyorum niye öyle davranıldı. dönem dönem gençlik yıllarında arkadaş gruplarının içinde yer aldım. mutlu günlerim de oldu. her ortam, her zihniyet kabul etmiyor insanı. alay etmeyi seven, burjuva salak tiplerin içine düşersen böyle oluyor. sorun bu da değil ilkokul yıllarından beri dışlandım nedense. o yaşta insanın ne irriteliği olacak ki.

kader yani... sen bunu deneyimle de gör demiş...

zaten sonra ergenlikten itibaren psk. sorunlar hastane yatışları bu seferde hasta diye dışlandım.

şimdi de kimseye benim tahammülüm yok. 40 yaşına gelince sen de sıkılacaksın monoton konuşmalar aynı sözler, konular cafeler de harcanan aptal zamanlar.....

bir iki seni iyi anlayan seven güven veren arkadaşın olsun o yeter. napacaksın yüzeysel kalabalık ortamlarda bulunmayı. boşver arkadaş...

[alpha]

Ben vaktiyle ortamdan ortama aktımda noldu ? tahsilime mal oldu. oku adam ol :) benden sana bu konuda iyi bi tavsiye. önce iyi bir dinleyici olmayı öğren. herkes konuşmak ister çok azı iyi bi dinleyici yerine göre yorumcu olur. yazdıklarını okurken kusura bakma ama sıkıcı gevezeler geldi aklıma. insanların yüzünü iyi okuman gerek. kimi zaman ağzınla kuş tutsan faydasız zamanına denk gelirsin. doğru zamanda doğru kişilerin yanında konuşmadan yüzlerine bakmayı dene. öyle aval aval değil ne ilgili ne ilgisiz. gülümsemeyide ihmal etme ..

[alone34]

bilmiyorum niye öyle davranıldı. dönem dönem gençlik yıllarında arkadaş gruplarının içinde yer aldım. mutlu günlerim de oldu. her ortam, her zihniyet kabul etmiyor insanı. alay etmeyi seven, burjuva salak tiplerin içine düşersen böyle oluyor. sorun bu da değil ilkokul yıllarından beri dışlandım nedense. o yaşta insanın ne irriteliği olacak ki.

kader yani... sen bunu deneyimle de gör demiş...

zaten sonra ergenlikten itibaren psk. sorunlar hastane yatışları bu seferde hasta diye dışlandım.

şimdi de kimseye benim tahammülüm yok. 40 yaşına gelince sen de sıkılacaksın monoton konuşmalar aynı sözler, konular cafeler de harcanan aptal zamanlar.....

bir iki seni iyi anlayan seven güven veren arkadaşın olsun o yeter. napacaksın yüzeysel kalabalık ortamlarda bulunmayı. boşver arkadaş...

O bir iki arkadaş nerde :(

[alone34]

Ben vaktiyle ortamdan ortama aktımda noldu ? tahsilime mal oldu. oku adam ol :) benden sana bu konuda iyi bi tavsiye. önce iyi bir dinleyici olmayı öğren. herkes konuşmak ister çok azı iyi bi dinleyici yerine göre yorumcu olur. yazdıklarını okurken kusura bakma ama sıkıcı gevezeler geldi aklıma. insanların yüzünü iyi okuman gerek. kimi zaman ağzınla kuş tutsan faydasız zamanına denk gelirsin. doğru zamanda doğru kişilerin yanında konuşmadan yüzlerine bakmayı dene. öyle aval aval değil ne ilgili ne ilgisiz. gülümsemeyide ihmal etme ..

Sosyal bir insan olmadığım sürece okuyup adam olmak yetmez ki :) Mutlu olamadıktan sonra ne önemi var tahsilin hele bir de hayat boyu sosyal ilişkilerimin bu düzeyde olacağını düşünmek en ağırı.. tavsyelerin için sağol..

[alpha]

Aslında okuyup iyi bir mimar olduğunda zaten bir çevren olacağını düşünüyorum. Diğer taraftan asosyallikten kötü bişey varsa oda işsiz güçsüz asosyal olmaktır bunuda yaz bi kenara.

[sessizsakin]

Aslında okuyup iyi bir mimar olduğunda zaten bir çevren olacağını düşünüyorum. Diğer taraftan asosyallikten kötü bişey varsa oda işsiz güçsüz asosyal olmaktır bunuda yaz bi kenara.

Kesinlikle katılıyorum. Önce işini gücünü eline al gerisi gelir sonra #alone34.

[marmite]

her ne olursa olsun yalnız olmak, yanında seni sen olduğun için seven birkaç kişinin olması bir insan için en önemli ihtiyaçlardandır onlar olmadan insan neden diye soruyor kendine ben ne için çabalıyorum yanımda bana değer veren biri bile olmayınca neden uğraşıyorum ki? diye
yeni ortamlarda uyum sorunların var gibi görünüyor bu senin geçmişte yaşadığın bir olay, eğitim veya ailene bağlı bir sorun olabilir onu düşünebilirsin, istanbula gelirken demişsin istanbulada yeni geldiysen burda uyum sorunlarının olması normal, ihtiyacın olan seni motive edebilecek birkaç kişi ve onunda olacağını sanmıyorum bende senin gibiyim, telefonda, internette insanlarla rahatça konuşabilirken yanına gelince ya aptalca bişey yaparsam, tamda yanımda ya yanlış bi hareket yaparsamda beni istemez diye düşünceler seni yiyip bitiryo olmalı en azından benim öyle tek başına bunu yenmen oldukça zor mümkün mü bile bilmiyorum psikoloğa gidip tedavi olabilirsin belki

[alone34]

Kesinlikle katılıyorum. Önce işini gücünü eline al gerisi gelir sonra #alone34.

Derslerimde sıkıntı yok ki arkadaşlar. Sıkıntı hayatımın belki de en güzel geçmesi gereken, hala öğrenci ve özgür olduğum son bir kaç yılı evde geçirmem :(

[alone34]

her ne olursa olsun yalnız olmak, yanında seni sen olduğun için seven birkaç kişinin olması bir insan için en önemli ihtiyaçlardandır onlar olmadan insan neden diye soruyor kendine ben ne için çabalıyorum yanımda bana değer veren biri bile olmayınca neden uğraşıyorum ki? diye
yeni ortamlarda uyum sorunların var gibi görünüyor bu senin geçmişte yaşadığın bir olay, eğitim veya ailene bağlı bir sorun olabilir onu düşünebilirsin, istanbula gelirken demişsin istanbulada yeni geldiysen burda uyum sorunlarının olması normal, ihtiyacın olan seni motive edebilecek birkaç kişi ve onunda olacağını sanmıyorum bende senin gibiyim, telefonda, internette insanlarla rahatça konuşabilirken yanına gelince ya aptalca bişey yaparsam, tamda yanımda ya yanlış bi hareket yaparsamda beni istemez diye düşünceler seni yiyip bitiryo olmalı en azından benim öyle tek başına bunu yenmen oldukça zor mümkün mü bile bilmiyorum psikoloğa gidip tedavi olabilirsin belki

Psikolağa gidemem.. Öğrenciyim karşılayamam aileme de başvuramam çünkü onlara sıkıntılarımdan bahsetmiyorum. Bir şekilde çözmem lazım bunu.. Yardım edin :/

[dreamer8]

Cevap için teşekkür ederim ama o dediğin "kalabalıklara uyma" olayını beceremiyorum işte ben.

İşte en büyük imtihanlardan biri. O kalabalıklara ihtiyaç duyuyor ama onlara uyamayacağını da biliyorsun. Tam bir çıkmaz. Sınırlarını zorla bence. Dayanabileceklerini, ne kadar cesaretin olduğunu keşfet. Korkularını inadına zorla. Sanal platformları, feceyi, arkadaşlık sitelerini kullan. Varsa bi kursa yazıl.

[psimert]

selam, yeni üyeyim ve bu benim ilk mesajım...
günümüzün iletişim ortamı kanlı canlı insan yerine sanal ortamı daha kolay ve cazip kılıyor. int. ve whatsapp vs iyice yabancılaştırıyor. okul ortamındakilere bağlanmanı engelleyen diğer şey de akrabalarınla kalman, okuldakilerin yaşadıklarından bir ölçüde uzaksın, kader birliği (birlikte gülmek birlikte üzülmek) vs yapamıyorsun. o evde kalma konusunu tekrar bir düşünmeni öneriyorum, çoğunluğun tercih ettiği yurt ortamı ya da onlarla eve çıkma arayışı fayda sağlayabilir... içe dönmüşsün kendini çok gözlemliyor oluyorsun sonuçta. daha fazla etkinlik içine girerek, spor-kurs vs, işe yarayacaktır. modern pek çok insanın yaşadığı sancıyı ortaya koyuyorsun aslında. çok insan böyle, bu saatte burada bu yanıtı yazdığıma göre ben de biraz sen gibiyim. hoşça kal

[isyankar]

bak sana nacizane bir tavsiye bugünlerin kıymetini bil biraz sosyalleş kız arkdaşların olsun ilerde bugünlerini çok ararsın insanın hayatta unutamayacağı 2 ortamı vardır 1 -askerli ortamı 2- üniversite ortamı o yüzden bu günlerin kıymetini bil ilerde çok ararsın....

[alone34]

Psikolağa gidemem.. Öğrenciyim karşılayamam aileme de başvuramam çünkü onlara sıkıntılarımdan bahsetmiyorum. Bir şekilde çözmem lazım bunu.. Yardım edin :/


selam, yeni üyeyim ve bu benim ilk mesajım...
günümüzün iletişim ortamı kanlı canlı insan yerine sanal ortamı daha kolay ve cazip kılıyor. int. ve whatsapp vs iyice yabancılaştırıyor. okul ortamındakilere bağlanmanı engelleyen diğer şey de akrabalarınla kalman, okuldakilerin yaşadıklarından bir ölçüde uzaksın, kader birliği (birlikte gülmek birlikte üzülmek) vs yapamıyorsun. o evde kalma konusunu tekrar bir düşünmeni öneriyorum, çoğunluğun tercih ettiği yurt ortamı ya da onlarla eve çıkma arayışı fayda sağlayabilir... içe dönmüşsün kendini çok gözlemliyor oluyorsun sonuçta. daha fazla etkinlik içine girerek, spor-kurs vs, işe yarayacaktır. modern pek çok insanın yaşadığı sancıyı ortaya koyuyorsun aslında. çok insan böyle, bu saatte burada bu yanıtı yazdığıma göre ben de biraz sen gibiyim. hoşça kal

teşekkür ederim önerilerin için, dediklerini yapmaya çalışıyorum, çabalıyorum. seneye yurda çıkmak için elimden geleni yapıcam.

[alone34]

bak sana nacizane bir tavsiye bugünlerin kıymetini bil biraz sosyalleş kız arkdaşların olsun ilerde bugünlerini çok ararsın insanın hayatta unutamayacağı 2 ortamı vardır 1 -askerli ortamı 2- üniversite ortamı o yüzden bu günlerin kıymetini bil ilerde çok ararsın....

Çok istiyorum ama kolay olmuyor maalesef. ben de farkındayım bu zamanların hayatımın en güzel zamanları olması gerektiğinin :( ot gibi yaşamamak için uğraşıyorum.