tugiacar
17-03-2015, 04:35 PM
Konuyu doğru yeremi açtım bilmiyorum , buradan bir fayda görür müyüm onu da bilmiyorum ama patlamak üzereyim biraz dertlerimi anlatmak da beni rahatlatacak.
Yaklaşık 8 ay öncesine kadar bir firmada orta düzey yönetici olarak çalışmaktaydım.Gelirim iyi değildi ama borçlarımı ödeyebilecek kadar kazanıyordum ayrıca işimi de sevdiğim için çok fazla problem yaşamıyordum.8 ay önce 4 yıl yönetici olarak çalıştığım firma performansından memnun değiliz diyerek bir günde işten çıkardı.Benim çıkış işlemlerim daha tamamlanmadan genel müdürün akrabası yerime başladı.Burada daha başka konularda var ama o hukuk konusu...
Bundan sonra günler gitgide daha kötü olmaya başladı.Aldığım tazminatla borçlarımın bir kısmını ödedim bir kısmını batırdım ama üzerimde halen büyük bir borç yükü var ve nasıl ödeyeceğimi bilmiyorum.Her gün internet iş ilanı sitelerine giriyorum ama bana uygun ilan sayısı yok yada çok az ( üniversite mezunuyum ama çalıştığım ve tecrübeli olduğum sektör çok alternatifli değil)bu süre içerisinde bir tane bile dönüş olmadı .Bunda muhtemelen yaşımın 37 olmasının da etkisi var.İşçi olarak bile girmeye razıyım ama yine dönüş yok.Önemli yerlerde tanıdığım akrabam yok , ailem geçimini zor sağlıyor , borçlar bir tarafta iş yok .Yurtdışına gideyim diyorum artık kimse işçi olarak kabul etmiyor sadece dil okulları var onlarda paralı.Yaşım bu kadar olmasına rağmen evlilik konusunu da halledemedim.Zaten bu yaştan sonra da beklentim kalmadı.
Bütün bu sebeplerden dolayı son zamanlarda psikolojim çok bozuldu.Abartısız neredeyse her dakika aklıma intihar düşüncesi geliyor ne şekilde intihar edeyim diye düşünüyorum hatta internette bile araştırdım.Yanlız olduğumda ağlıyorum , hep kendimi sorgulayıp ne kadar beceriksiz ne kadar işe yaramaz biri olduğumu düşünüyorum.Hayatımda aldığım tüm kararların yanlış olduğunu ve bu kadar yanlış kararları nasıl alabildin diye kendime soruyorum.Aklımda hep uyuma düşüncesi var keşke diyorum hep uyusam hiç uyanmasam uykudaki hayat ne güzel ne tasasız diyorum ve bu nedenle iş başvurusu dışındaki zamanımın büyük çoğunu yorgan altında geçirmeye başladım.Bu süre içerisinde ayrıca bıçakla bir kolumu baştan aşağı çizdim , kendi suratımı deldim , saçlarımdan yoldum, son model telefonumu paramparça ettim.
Beni hayata bağlayan sadece anne babam kardeşlerim yeğenlerim ve dini inancım.Bunlar da olmasa herhalde yaşamak için bu kadar israr etmezdim.Ama yine de hayatımın geri kalanı için çok karamsarım.Bu karamsarlıktan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum
Yaklaşık 8 ay öncesine kadar bir firmada orta düzey yönetici olarak çalışmaktaydım.Gelirim iyi değildi ama borçlarımı ödeyebilecek kadar kazanıyordum ayrıca işimi de sevdiğim için çok fazla problem yaşamıyordum.8 ay önce 4 yıl yönetici olarak çalıştığım firma performansından memnun değiliz diyerek bir günde işten çıkardı.Benim çıkış işlemlerim daha tamamlanmadan genel müdürün akrabası yerime başladı.Burada daha başka konularda var ama o hukuk konusu...
Bundan sonra günler gitgide daha kötü olmaya başladı.Aldığım tazminatla borçlarımın bir kısmını ödedim bir kısmını batırdım ama üzerimde halen büyük bir borç yükü var ve nasıl ödeyeceğimi bilmiyorum.Her gün internet iş ilanı sitelerine giriyorum ama bana uygun ilan sayısı yok yada çok az ( üniversite mezunuyum ama çalıştığım ve tecrübeli olduğum sektör çok alternatifli değil)bu süre içerisinde bir tane bile dönüş olmadı .Bunda muhtemelen yaşımın 37 olmasının da etkisi var.İşçi olarak bile girmeye razıyım ama yine dönüş yok.Önemli yerlerde tanıdığım akrabam yok , ailem geçimini zor sağlıyor , borçlar bir tarafta iş yok .Yurtdışına gideyim diyorum artık kimse işçi olarak kabul etmiyor sadece dil okulları var onlarda paralı.Yaşım bu kadar olmasına rağmen evlilik konusunu da halledemedim.Zaten bu yaştan sonra da beklentim kalmadı.
Bütün bu sebeplerden dolayı son zamanlarda psikolojim çok bozuldu.Abartısız neredeyse her dakika aklıma intihar düşüncesi geliyor ne şekilde intihar edeyim diye düşünüyorum hatta internette bile araştırdım.Yanlız olduğumda ağlıyorum , hep kendimi sorgulayıp ne kadar beceriksiz ne kadar işe yaramaz biri olduğumu düşünüyorum.Hayatımda aldığım tüm kararların yanlış olduğunu ve bu kadar yanlış kararları nasıl alabildin diye kendime soruyorum.Aklımda hep uyuma düşüncesi var keşke diyorum hep uyusam hiç uyanmasam uykudaki hayat ne güzel ne tasasız diyorum ve bu nedenle iş başvurusu dışındaki zamanımın büyük çoğunu yorgan altında geçirmeye başladım.Bu süre içerisinde ayrıca bıçakla bir kolumu baştan aşağı çizdim , kendi suratımı deldim , saçlarımdan yoldum, son model telefonumu paramparça ettim.
Beni hayata bağlayan sadece anne babam kardeşlerim yeğenlerim ve dini inancım.Bunlar da olmasa herhalde yaşamak için bu kadar israr etmezdim.Ama yine de hayatımın geri kalanı için çok karamsarım.Bu karamsarlıktan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum