ifeellikeashit
05-03-2015, 02:52 AM
Merhaba dostlar son bir kaç yıldır intihar etme isteği icerisindeyim en bastan baslamak istiyorum.Ailemle cocuklugumdan beri aram pek iyi olmadi kezza babamla babami anlatmak gerekirse biraz,seni pek dusunmeyen ailenin hadi gectim onu arkadaslarinin yaninda azarlayan seni dogru duzgun dinlemeden yargilayan bir insan onun yuzunden cocuklugum zehir oldu annem ise en azindan insanlar arasinda sana iyi davraniyor fakat her firsatta bir ise yaramadigimi dogrudan soylemesede hissettiriyor.ben 18 yasindayim lise terkim (su an boyle olucagini bilsem terk etmezdim) bir isim yok bir kac yerde calismama ragmen tutunamadim cevremde benim yapabilecegim gibi bir is yok ankaranin en boktan yerindeyiz guney dogudan buraya goc etmis daha turkce konusmayi beceremeyen insanlarin icinde e boyle olunca dogru duzgun bir arkadasin olmuyor hadi gel sinemaya gidelim desem 10 lira bilet parasinin hesabini yapiyor e haklida zaten buradaki yasitim olan bir cok insan ailesini gecindirmek icin zar zor calisiyor neyseki benim oyle bir sorunum yok.cok dagitmadan yani zaman gecire bilecegim insan sayisi cok az.18 yasinda olup okumayip okumadin gibi ailene az cok katkidada bulunmayinca cevremde kinaniyormusum akrabalar tarafindan bende bayadir depresyondayim intihar etmek istiyorum gerek ailemin baskisi olsun gerek 8 yasindan buyana sevdigim su an universitede okuyan benden kilometrelerce uzakta kucukken ona her yaklasimimda beni it gibi uzaklastiran o orospu yuzunden.Kendi evimde kendimi sığıntı gibi hissediyorum babamla konusmak istemiyorum cunki kendimden utaniyorum.az once kufretmeme ragmen her gun sosyal medyada hesaplarini duzenli kontrol ediyorum belki yeni resim atmistir diye onunla ilgili hayaller kuruyorum.kendimi zavalli gibi hissediyorum bir amaci olmayan sanki oylece yere birakilmis bir poset gibi her ruzgarda bir yere surukleniyorum cikis kapim yok gibi hissediyorum son zamanlarda kimseyi aslinda hayati pek takmiyorum evden cikmiyorum yanliz kalmayi tercih ediyorum gec uyuyup gec uyaniyorum kimseye anlatacagim bir hayatim yok eve gelen akrabalarin bana igneleyici sozleri var isimin olmadigini bildigim halde isimi soran biraz sosyallesmemi soyleyen benim ruh halimden anlamayan insanlarla ugrasiyorum son zamanlarda takmiyorum onlari gerci.bundan bir kac ay once sozde abim (ÜVEY) beni yanina alacakti bir cafe isletiyor sehir disinda cok gitmek istiyordum degisiklik olur bir sorumlulugum olur kültürlü bir cevrede(aileme göre) yasarim diyordum gitmeme bir kac hafta kala abim dedigim it deyim artik daha agirini hak ediyor ama neyse aramaya bile tenezzul etmedi bir sms le "Babacığım bizimkinin işi olmayacak kusura bakma" dedi.Moruk zaten o gun kendimi yerin dibine girmis hissetmisken annemin laflari beni dahada yaraladi.Diyorduki cok dogal oglum abin geliyordu saat 2 olmus sen hala yatiyordun oda anladi senin bi ise yaramayacagini bak seni bile aramadi babana mesaj atti seni zaten kimse arayip sormuyor seni adam yerine koyan yok gibisinden milyar tane laf sonrada kafana takma diyor nasil bir cahilliktir Allahım.O gece cok cok uzuldum agladim hatta o isin olmamasina degil halime annemin laflarina babamin benimle konusma sekline sonra o kadar cevreye duyurmusken gitmeyecegime ve onlarinda benim tembel oldugumu dusunduklerine felan.bir sosyal medya hesabi acmak istiyorum fakat iyi bir cocukluk gercirmedim ailem kezza babam yuzunden eski arkadaslarimi gormek istemiyorum o abim olucak itin yuzunu.Bu sabah annem yine ustume geldi senin 5 yasindaki cocuktan farkin yok oglene kadar uyuyorsun sonra yemek yeyip oturuyorsun senden utaniyorum deyip durdu ben artik bir sey demek istemiyorum.babamin biraz akilli arkadaslari evlat bu halin ne ben senin yasindayken cok kiz arkadasim vardi kendi bir kiz bul git onunla dertles aslinda super olurdu o aklimdaki kiz olsaydi yanimda.biraz ondanda bahsedeyim acilamadim dedim ya kucukken acildim ona ve beni reddetti evet biliyorum cok cocukca olucak ama o gun bu gundur kizlarla olan iliskim arkadasligi gecmedi evet cok iyi arkadsliklarim oldu belki acilsam sevgili bile olurdum fakat olmadi moruk o kizi unutamiyorum kendi kendime onu zaten 6 yildir gormuyorsun onceden de onun umrunda degildim kendi kendine ne hallere giriyorsun diyorum ama onu uzaktanda olsa bile gormek icin herseyimi ortaya koyarim allah belami versin seviyorum lan ama acilamiyorum sonra onun universitede oldugu aklima geliyor herkes o ortami bilir,her dusundukce ruhum sanki bedenimden cikiyor nefes alamiyorum sonra onun kampusundeki piclerle attigi fotograflari goruyorum o gun sanki dunyayla irtibatim kesiliyor o gun ruh gibi geziyorum kendimi oldurmek istiyorum fakat ne icin diye soruyorum yillardir varligimi bile unutmus bir kiz icinmi yoksa beni her firsatta yerin dibine sokan ailen yada benim ic dunyami bilmeden beni yargilayan cevrem icin mi?Annem sorup sorup duruyor oglum senin psikolojindemi bozulmuyormu evin icinde dura dura hic cevap vermiyorum onlarin yaninda sen sakrak davranmaya calisiyorum fakat icimde fırtınalar kopuyor cocukca bir aşkım ve boktan farki olmayan bir hayatim var. cok dusundum ailene acilayim durmu anlatayim ama beni ciddiye alacaklarini sanmiyorum.Son zamanlarda kendimi filmlere arastirmaya verdim bilgisayar basinda gordugum her yabanci kelimeyi veya bilmedigim herseyi arastiriyorum tam bir uzay meraklisiyim ki zaten bir nevi orada yasiyor gibiyim.Evet bunu sabredip sonuna kadar okuyan kardesim seni tanimasamda seninle bir kelime bile konusmus olmasamda seni seviyorum ve biliyorumki sende su an benim gibi dusunuyorsun bu yapmak istedigin seyi biraz yalniz kalip dusun neden yapiyorum yada kim icin kimin ugruna ölümü tercih ediyorum?