yardım edebilir misiniz?

[ooctober]

forumunuza şimdi üye oldum. gerçekten ne yapacağımı artık bilmiyorum. delirmek üzereyim. kendimden nefet ediyorum. 2 yıldır evliyim eşimi de üzüyorum onu üzdüğüm için iki kat kendimden nefret ediyorum. büyük şehirden küçük bir ilçeye daha önce hiç görmeden ve araştırma yapmadan gelin geldim. insanları çok değişik kimseyi kendime arkadaş edinemedim şehirli olduğum için beni büyük görüyorlar. ben kimseyi küçük görmüyorum . eşimin ailesi sürekli tarla hayvan uğraşan insanlar. onlarla saman taşıyorum tarlaya çapaya gidiyorum bundan gocunmuyorum zevk alıyorum komşularıma kocamla tarladaydım dediğimde bana alaycı şaşkın ifadelerle ama sen şehirlisin deyip gülüyorlar. artık evden çıkmıyorum kendimi hizmetçi aşçı vb bişey gibi hissediyorum. eşim bi fabrikada çalışıyor iş yerinde sıkıntısı var. eve gelince iş hakkında konuşmak istemez. ben zaten tüm gün evde olduğum için konuşacak bişey bulamıyorum. o elinde telefon kanepede tüm zamanını geçiriyor. neredeyse hiç konuşmuyoruz. somurttuğum için üzülüyo anlıorum kimse eve geldiğinde somurtan bişeye benzmeyen birini görmek istemez daha da telefonla ilgileniyo. önlisans mezunuyum kpss çalışayım dedim 6 ay boyunca evde kendi yapabildiğim kadar çalışmaya gayret gösterdim. eşim çok destek çıktı hatta temizlik yemek yapmamı bile istemedi. ders çalışırken çok iyiyidim kafam sadece dersle alakalı olduğu için mutluydum. anlatacak bişeylerim vardı eşime. mesela tarihe çok meraklıdır eşim bi konu hakkında soru soruyordum saatlerce bana anlatıyordu.sınav bitti ben yine geriye döndüm. 77 puan aldım bugün yerleştirme sonucu açıklandı bi yere yerleşememişim. katiplik sınavlarına hazırlanayım dedim klavye çalışıyorum. iki gün çalışıp sıkılıyorum çünkü birileriyle konuşmaya ihtiyacım var. ben eski günlerimi çok özledim. 2 senede saçım eşimin saçı beyazlarla doldu. ağlama krizleri sinir krizleri geçiriyorum. eşim ne yapacağını bilemiyor yardım etmeye çalışıyor ama ben artık beni boşamasını kendini mutlu edecek birini bulmasını istiyorum. tv izleyip akşama kadar oturan bi embesil oldum. kendimi işe yaramaz, kimseyle geçinemeyen, eşini mutlu edemeyen, aldığı nefesi bile boşuna harcayan biri olarak görüyorum. ne olacak bunun sonu.

[9 ŞUBAT]

forumunuza şimdi üye oldum. gerçekten ne yapacağımı artık bilmiyorum. delirmek üzereyim. kendimden nefet ediyorum. 2 yıldır evliyim eşimi de üzüyorum onu üzdüğüm için iki kat kendimden nefret ediyorum. büyük şehirden küçük bir ilçeye daha önce hiç görmeden ve araştırma yapmadan gelin geldim. insanları çok değişik kimseyi kendime arkadaş edinemedim şehirli olduğum için beni büyük görüyorlar. ben kimseyi küçük görmüyorum . eşimin ailesi sürekli tarla hayvan uğraşan insanlar. onlarla saman taşıyorum tarlaya çapaya gidiyorum bundan gocunmuyorum zevk alıyorum komşularıma kocamla tarladaydım dediğimde bana alaycı şaşkın ifadelerle ama sen şehirlisin deyip gülüyorlar. artık evden çıkmıyorum kendimi hizmetçi aşçı vb bişey gibi hissediyorum. eşim bi fabrikada çalışıyor iş yerinde sıkıntısı var. eve gelince iş hakkında konuşmak istemez. ben zaten tüm gün evde olduğum için konuşacak bişey bulamıyorum. o elinde telefon kanepede tüm zamanını geçiriyor. neredeyse hiç konuşmuyoruz. somurttuğum için üzülüyo anlıorum kimse eve geldiğinde somurtan bişeye benzmeyen birini görmek istemez daha da telefonla ilgileniyo. önlisans mezunuyum kpss çalışayım dedim 6 ay boyunca evde kendi yapabildiğim kadar çalışmaya gayret gösterdim. eşim çok destek çıktı hatta temizlik yemek yapmamı bile istemedi. ders çalışırken çok iyiyidim kafam sadece dersle alakalı olduğu için mutluydum. anlatacak bişeylerim vardı eşime. mesela tarihe çok meraklıdır eşim bi konu hakkında soru soruyordum saatlerce bana anlatıyordu.sınav bitti ben yine geriye döndüm. 77 puan aldım bugün yerleştirme sonucu açıklandı bi yere yerleşememişim. katiplik sınavlarına hazırlanayım dedim klavye çalışıyorum. iki gün çalışıp sıkılıyorum çünkü birileriyle konuşmaya ihtiyacım var. ben eski günlerimi çok özledim. 2 senede saçım eşimin saçı beyazlarla doldu. ağlama krizleri sinir krizleri geçiriyorum. eşim ne yapacağını bilemiyor yardım etmeye çalışıyor ama ben artık beni boşamasını kendini mutlu edecek birini bulmasını istiyorum. tv izleyip akşama kadar oturan bi embesil oldum. kendimi işe yaramaz, kimseyle geçinemeyen, eşini mutlu edemeyen, aldığı nefesi bile boşuna harcayan biri olarak görüyorum. ne olacak bunun sonu.

Oncelikle aramıza hoş geldin ,geçmiş olsun .

Gereksiz yere başklarınınn yüzünden mutsuz olmuşsun hem kendin hem eşin mutsuz .Ancak bu kaderiniz değil ,bunu değiştirmek sizin elinizde .Oncelikle her şeyi boş ver kim ne derse desin içinden nasıl geliyorsa oyle davran .

Canın istiyorsa eşinin ailesiyle tarla bahçe işleriyle uğraş ,hayvanlarla ilgilen böylece hem sıkıntılarını unutur hem de onların seni daha çok sevmesini sağlarsın .Bundan asla gocunma (zaten gördüğüm kadarıyla gocunduğunda yok ).

Çevrendekiler ne yazik ki seni kıskanıyorlar,sen şehirli olduğun için sana için için öfke duyuyorlar onların sahip olamadıkları bir yaşantıya sahip olduğundan sana kötü davranarak ,akıllarınca alay ederek bir yerde içlerindeki kini ,öfkeyi kusuyorlar .

Eger sen onları dikkate alırsan onlar daha çok mutluluk duyuyorlar ,oysa onlara hiç aldırma boş ver gitsin .Ne halleri varsa görsünler .

Eşinle ilişkine gelince ,bir ailede en önemli nokta sık sık konuşmak ortak noktalarınızı daha çok ortaya çıkarmak .Eşinle illa iş konuşman şart değil mutlaka bir çok ortak noktanız vardır ,onları bulmaya çalış .

Zamanla konuşacak ne kadar çok konu varmış diye sende şaşıracaksın .

Klavye kullanmaya gelince;sana bir tavsiyem var bir kâğıt üzerine klavyeyi bire bir çiz ve nerde hangi harf var iyice ezberle ,sonrada biligisayar başına geçip klavyeye hiç bakmadan yazmaya çalış .

Zamanla 10 parmakla çok kolay yazdığını göreceksin .

Ben bilgisayar kursuna gittiğimde on parmak yazmak için yazılım vardı ancak bendeki bilgisayarda bu yazılım olmadığından zorunlu olarak sana tavsiye ettiğim yöntemi kullandım ve kısa zamanda on parmak yazmaya başladım .Çok zevkli oluyor yeter ki biraz çaba göster .

Çevrenle iletişim konusuna gelince kendini kısıtlama oncelikle asgari düzeyde anlaşabildiğin bir iki kişiyle goruşmeye başla onları çok iyi incele nelerden hoşlanıyorlar nelere ilgi duyuyorlar farkettirmeden araştır .

Zaman içinde mutlaka onlar hakkında bilgi sahibi olacaksın ,ondan sonrada onların ilgi duydukları konuları araştırıp zevk aldıkları konuları konuştuğunda göreceksin ki artık senden kolay kolay vaz geçemiyecekler .

En soğuk dediğin insanın bile bir puf noktası mutlaka vardır ,yeterki sabır ve çabayla onu keşfet .Bunu yaptıktan sonra gerisi çorap söküğü gibir gelicektir .

[ooctober]

çok teşekkür ederim tavsiyeniz için birazdan kağıda çizip çalışmaya başlayacağım. sizinle şu kadarcık konuşma bile bana yetebiliyor aslında. bu sabah eşim kendiliğinden sana bugün telefondan haber okuyacağım dedi 2 saat boyunca günlük haberler konusunda konuştuk şakalaştık. bugün daha iyiyim. burdaki insanları da tanımayı denerim tabi ki ama yine ters bir davranışla karşılaşırsam kendimi şu konumdan daha kötü hissedeceğim. insanları takmamayı öğrenemedim. eşim bu konuda muhteşem imreniyorum ona kimseyi umursamaz ama ben öyle olamıyorum. yardımınız için minnettarım.

[9 ŞUBAT]

çok teşekkür ederim tavsiyeniz için birazdan kağıda çizip çalışmaya başlayacağım. sizinle şu kadarcık konuşma bile bana yetebiliyor aslında. bu sabah eşim kendiliğinden sana bugün telefondan haber okuyacağım dedi 2 saat boyunca günlük haberler konusunda konuştuk şakalaştık. bugün daha iyiyim. burdaki insanları da tanımayı denerim tabi ki

ama yine ters bir davranışla karşılaşırsam kendimi şu konumdan daha kötü hissedeceğim. insanları takmamayı öğrenemedim.

eşim bu konuda muhteşem imreniyorum ona kimseyi umursamaz ama ben öyle olamıyorum. yardımınız için minnettarım.

Ne olursa olsun insanları asla kafaya takmamaya çalışın ,tabi bu hemen olmayacak bir şey biraz zamana ve sabra ihtiyacınız var .Ama şunu asla unutmayın "asla başkları için mutsuz olmaya gerek yok ",hayatı başkaları için değil kendiniz için yaşayın .

Eninde sonunda kazanan siz olucaksınız .