Depresyon mu değil mi bilmiyorum

[limoni123]

Merhaba arkadaşlar.

Ben psikoloğa gitmekten gerçekten çekiniyorum. Normalde çekingen bi yapım var. Gidip birine bi şey anlatmakda zorlanıyorum. Böyle bi şeyi nasıl anlatırım bilmiyorum ama artık kendi kendimi yemekden sıkıldım.

Öncelikle üniversite birinci sınıf öğrencisiyim. Bundan 3 sene önce bi birlikteliğim oldu. Çocukluk aklı işte (hala büyümüş sayılmam). O an herşey tozpembe geliyor tabi. Bir sene kadar sürdü bu birlikteliğim. Aynı şehirde değildik ama bir araya gelince Birbirimize çok yakındık. Nasıl söylemem gerek bilmiyorum ama baya bi yakındık. Ve o benim güven problemi nedeni ile hayatımda güvendiğim ilk kişiydi. Sanırım bu yüzden fazla yakındım. Ondan ve benden kaynaklanan nedenlerden dolayı ayrıldık. İki sene geçti aradan, çok şey oldu. Haklıyım diyemiyorum ama onun benimle olup benden ayrılmasını kendim hazmedemediğim için ters davrandım. Şimdi baska bi birlikteliği var ve ben bunu gerçekten kaldıramıyorum. Konuşmaya calışsam bile telefonu yüzüme kapatıyor. Napmam gerek bilmiyorum. En önemlisi bu bende takıntı haline mi geldi bilmiyorum. Ama tüm bunları olan yakınlıklardan sonra gerçekten kaldıramıyorum. Yaptığınız hataları farkediyosunuz ama cok zaman geçtikten sonra. Ne yapmam gerektiği konusuda cevapsız tabi ..

[montevo]

Merhaba arkadaşlar.

Ben psikoloğa gitmekten gerçekten çekiniyorum. Normalde çekingen bi yapım var. Gidip birine bi şey anlatmakda zorlanıyorum. Böyle bi şeyi nasıl anlatırım bilmiyorum ama artık kendi kendimi yemekden sıkıldım.

Öncelikle üniversite birinci sınıf öğrencisiyim. Bundan 3 sene önce bi birlikteliğim oldu. Çocukluk aklı işte (hala büyümüş sayılmam). O an herşey tozpembe geliyor tabi. Bir sene kadar sürdü bu birlikteliğim. Aynı şehirde değildik ama bir araya gelince Birbirimize çok yakındık. Nasıl söylemem gerek bilmiyorum ama baya bi yakındık. Ve o benim güven problemi nedeni ile hayatımda güvendiğim ilk kişiydi. Sanırım bu yüzden fazla yakındım. Ondan ve benden kaynaklanan nedenlerden dolayı ayrıldık. İki sene geçti aradan, çok şey oldu. Haklıyım diyemiyorum ama onun benimle olup benden ayrılmasını kendim hazmedemediğim için ters davrandım. Şimdi baska bi birlikteliği var ve ben bunu gerçekten kaldıramıyorum. Konuşmaya calışsam bile telefonu yüzüme kapatıyor. Napmam gerek bilmiyorum. En önemlisi bu bende takıntı haline mi geldi bilmiyorum. Ama tüm bunları olan yakınlıklardan sonra gerçekten kaldıramıyorum. Yaptığınız hataları farkediyosunuz ama cok zaman geçtikten sonra. Ne yapmam gerektiği konusuda cevapsız tabi ..

kızlar ilk aşklarını unutmaz derlerdi galiba bunun bir örneğisin,kzısn ayda erkeisn diyemiyorum henüz.takıntyı olması noprmal ancak bunu kendin aşaiblirsin.doktora gitmekten çekinme.ben çekingenin imamesiyim resmen ama ameliyat sırasında 6 kişiye resmen her yerimi gösterdim.üstelik yüüzm bile kızarmadan.o yüzden doktora raht rahat açılaiblirisn.kalkıpda sana bu ne aln zibidi diyecek hali yok.benimde platonik dneilen bi aşkım vardı.hoş kzıda binane yoktu ama kafamda çok büyütmüştüm.yıllarc akafamda kaldı bi ara açıldım ama açık şemsiye gibi ortada kaldım.sonra sonra insan farke diyorki aradığın şey kişilerde değil kafandaki yapıda.bi çok kızda benzer özellikler gömrüyorum hepsini de beğeniyorum.ama harem dizayn bi hayat maalesef yok. :) kafa yapın ,ilişkinin durumu sana özel olduğu için 5 adım at takla at geçer gibi reçete veremeyeceğim ancak onu unutmak senin elinde.gerekirse bir kaç kötü yanını düşün ve soğut kendini kafanda.ayrıca diğer kişilerde ondan bir parça değil yepyeni birey oalrak algıla ve tanımaya çalış.sürekli onu düşünme ,ben düşündüm bi nane olmadı.

ergenlik olduğu için herkes çok değişik algılıyor.bazuı duygular ilk defa tadıldığındna sanki bir daha böyle olmayacakmış gibi hissediliyor.bunları mantığını kullanrak seni ezmesini önleyebilirsin.