Şizoid ' olabilirim

[b3mb4m]

Herşeyi okudum o kadar ilginçtirki benim yapımdan bahsetmiş...Yani ne biliyim tam uydugunuda soylemem, ama çok fazla yalnız kalıyorum 19 yaşındayım dışarıya çıkmaya ilgi gostermiyorum bilgisayarın içini dışını günde 5-6 saat hiç durmadan ogreniyorum tek başıma tek olmaktan gram derece şikayetim yok elimden gelen birşey degil yapamıyorum ilgim istesemde gelmiyo profesyonel yardım almalımıyım :confused:

[antepli]

depresyon yoksa bir şey yapmana gerek yok. bu kişiliği değiştiremezsin. ben de yalnızlığa tapıyorum.

[b3mb4m]

depresyon yok gram derece hiç kimseyle konusma istegi duymuyorum demiyorum arada tabiki konusmak istiyorum ama o kadar nadirdir ki ... tek başıma kalmaktan zevk almaya bile başladım sanırım.

[shafak]

Şizoid ' olabilirim

Çok mu cazip bişey bu..?

[antepli]

şizoid güzeldir. hiçkimseye ihtiyaç duymazsın. başkalarından hiç bir şey beklemezsin.

[b3mb4m]

benim agır oldugu bi donem vardı hiç kimse olmasın hiç bir zaman birşey soylemezdim artık hafiften degişmeye başladıgımı hissediyorum bu iyiye gitmek degilmi ? ama 'mutlu ' grubunda oldugumuz dogru :D

[gloxinia]

boşluğa düşmüyor musunuz ya?şizoidler nasıl mutlu olabilir?
şizoid olduğuma %100 emin değilim.bir pdr nin yaptığı sınavda şizoidlik çıkmamış bende, halbu ki o kadar emindim ki.bilmiyorum acaba ben mi sınavda dürüst olamamışım yoksa gerçekten değil miyim.ama özellikleri bana çok uyuyordu ta ki "birilerine" ihtiyaç duymaya başlayana kadar."birileri" olmadığı içinde yerini sürekli başkalarıyla doldurmaya çalışıyorum.tamam hasret acıymış ama şizoidkenki o boşluktansa acı çekmeyi tercih ederim.hiç değilse içimde bir insanın yeri var

[elmaelma]

Bu durumun hayatını olumsuz etkilediğini düşünüyorsan ve mutsuzsan, öğrenmek için bir uzmana başvurman lazım. Mutsuz değilsen normal bir kişilik özelliği olsa gerek.

[gloxinia]

nasıl diyebilirim ki sen kendini normal görebilirsin ama sosyalliği bilen birisi için sen asosyalsin ve normal değilsin.normal olmayışını vurgularken bunun sanki kötü birşey olduğunu söylüyorum gibi düşünme, sadece yakın bi insana ihtiyaç duymazsın bu kötü birşey değil.ama bakış açımı anlamaya çalış lütfen, durumu "vay nasılsa zararsız, sosyal olmak istemiyorum ki ben" diye hemen kabullenme tedavi görmeye çalış.
insanlarla neden bişeyler paylaşmayasın, anlamlı ilişkiler kurmayasın? paylaşım hayatın bir parçasıdır, insanın doğasıdır.sen bir sebeple bu davranışı 0-3 yaş arası dönemde -muhtemelen 0-3 - geliştirmişsin.insanlara fazla bağımlı olmana da gerek yok ama duygusal bağ geliştirmeyi öğrenmelisin bence.

[John92]

nasıl diyebilirim ki sen kendini normal görebilirsin ama sosyalliği bilen birisi için sen asosyalsin ve normal değilsin.normal olmayışını vurgularken bunun sanki kötü birşey olduğunu söylüyorum gibi düşünme, sadece yakın bi insana ihtiyaç duymazsın bu kötü birşey değil.ama bakış açımı anlamaya çalış lütfen, durumu "vay nasılsa zararsız, sosyal olmak istemiyorum ki ben" diye hemen kabullenme tedavi görmeye çalış.
insanlarla neden bişeyler paylaşmayasın, anlamlı ilişkiler kurmayasın? paylaşım hayatın bir parçasıdır, insanın doğasıdır.sen bir sebeple bu davranışı 0-3 yaş arası dönemde -muhtemelen 0-3 - geliştirmişsin.insanlara fazla bağımlı olmana da gerek yok ama duygusal bağ geliştirmeyi öğrenmelisin bence.
Normal ya da anormal olmanın kıstası sence nedir? Bir toplumda çoğunlugun yaptığı iş normal azınlığın yaptığı iş anormal midir?
100 tane beyaz çizgi arasında 1 siyah çizgi anormal midir?

[gloxinia]

öyle bi düşünceye asla kapılmam ama her insanın yalnız kalma ihtiyacı duyduğu dönemler vardır, kimi insanlarda fazla sosyal değildir, fazla eğlenmeyi ve gülmeyi de sevmezler.ama şizoidlik bunun aşırısı ve insanlarla hiçbir bağ kuramamakla alakalı birşey.sen ne yaparsan yap karşındaki kişi nasıl olursa olsun kimseyle kolay kolay duygusal ilişkiye girmezsin.
normalin üstünde bir seviyede olmasaydı, sonradan geliştirilen bir özellik olmasaydı buna kişilik bozukluğu denir miydi?
kendim şizoid olduğumu düşünüyorum şahsen, belki çok ileri seviyede değildir.kimsenin samimiyetine arkadaşlığına güler yüzlülüğüne tepki vermiyordum hiçkimse samimi gelmiyordu.ki zaten öyleydi birçok ilişki sonradan anlamlılaşacaksa bile başında çıkarlılıktan başka bişey değildi.çevremdeki hiç bir insana ihtiyaç duymadım, çok yalnız kalmama rağmen kimseden birşey beklemedim, bana yardımcı olmaya çalışıyomuşumsu gibi insanlara da nezaketen gülümsedim konuştum vs.
sonra bi zaman geldi ki gerçekten samimi arkadaşlarım oldu, beni gerçekten çok candan seven kişiler oldu, bana ve fikirlerime değer veren kişiler oldu.bana gelirsen onların bana karşı duyduğu ilgiye karşı içimde tık yoktu.o zaman anladım anormal bi durum olduğunu.ama bunu bi zaman sonra olduğu gibi kabullendim kimseye muhtaç değildim ne güzel kendi halimle kimseyi aldırmadan cool bi şekilde takılıyodum ve kimseye bir zararım olmadıkça bunu dert etmeye de gerek yoktu.ama gerçek bi samimiyete karşı vs. de bu kadar tepkisiz kalmam hep anormal geldi bana.

sonra bi zaman geldi nihayet sevgisine, anlayışına ihtiyaç duyabildiğim birisi oldu.sonra dedim ki demek ki ne kadar şimdiye kadar yalnızlığımdan memnun olduğumu sansam da --belki %100 memnun değildim ama o kadar memnun olmasam ailem dahil kimse olmadan, telefonda ayda yılda bir arayıp hal hatır soracak bir kişi bile olmadan, okula bir gün gelmediğimde "dün ne yaptınız, sınav vs. varmıydı" diye sorabileceğim bir kişi bile olmadan bu kadar sene yaşayamazdım herhalde çıldırmadan-- demek ki ben de birilerine ihtiyaç duyabiliyormuşum, demek ki benimde birileriyle birşeyler paylaşmaya ihtiyacım olabiliyormuş.o kişi ile nasıldır bilmem ama bir şekilde samimi bir ilişki kurabildim, ama beni gerçekten seven, kendine yakın gören, anlayan vs vs birçok kişi oldu onlarla neden samimi bi ilişki kuramadım? fikirlerim derindir ve onlara değer veririm ve onları anlayan, üstüne dahasını katan insanlar oldu, beni annemmiş gibi karşılıksız seven oldu, abim gibi sahiplenen oldu, benden kendisine bir zarar gelmeyeceğini anladığı için beni canım sıkıldığımda gevezelik edip eğleneyim diye değil gerçekten arkadaş olarak seven benimseyen oldu ama ben onlara neden hiç bi tepki veremedim?

birkaç sene önce pdr'min bana yaptığı testte nasıl şizoid çıkmamışım buna gerçekten hayret ettim.o zamanlar şizoidlik nedir bilmiyordum, sebepleri neler olabilir bilmiyordum ve benim gibi kimse yoktu, bu yüzden çekiniyordum.o zamanları, o testi hiç hatırlamıyorum ama dürüst olmamış olma ihtimalim de var.ve ben şizoid olduğuma nerdeyse tamamen inanıyorum ancak şu an bunu aşma safasındayım.

umarım anlatabilmişimdir.senin ve benim eğer problemlerimiz aynı ise sıkıntımız bizim algılayışımızla alakalı olabilir.kendimi biraz zorladım insanlarla duygusal ilişkiye giriyim diye, öyle olmadığım halde sanki sevgi ilgi manyağıymış gibi davrandım, duygularımı abartılı şekilde yansıttım, zerre umrumda olmadığı halde çok kalbi kırılgan biriymiş gibi davrandım ve sonuç; olunca oluyormuş.başkasının sana karşı ilgisini anlamaya çalış, kendinde kabuğuna gizlenme ve olmayan ilgi anlayış ihtiyacını çıkarmaya çalış.sonunda bunu başardığında gerçekten anormalliğin bizde olduğunu anlayacaksın. -tabi bu davranışları herkeze değil uygun kişisine yaptım, yoksa iyice hasta ederler adamı aman-
internette biraz araştırdığımda 0-5 veya 0-3 yaş arası dönemde anneyle ilişkisi yakın olmayan kişilerde gözlemlendiğini okuduğumu hatırlıyorum.eskiden okuduğum için biraz tam hatırlayamıyorum.bana başkasına güvenmeyi duygularını aktarmayı ve paylaşmayı öğrenememekle alakalı gibi geliyor bu şizoidlik bayağı.ve tedavisiyle ilgili olarak da şunu okudum;
Bu hastalığa sahip kişiler çok ender olarak tedaviye gelirler. Her hangi bir insan ile iletişim kurmayı istemedikleri için terapi oldukça problemli olabilir. Bu nedenle bir psikolog yada psikiyatrist ile yapılan bireysel terapinin pek başarılı olmadığı ortaya konmuştur. Zorlayıcı olmayan bir destek grubunun yalnızlık duygularını iyileştirmede ve insanlar ile ilişkiye girme korkusunun aşılmasında daha faydalı olduğu görülmüştür.

Bireysel terapinin başarılı olabilmesi için uzun zamanlı güven ilişkisinin oluşturulması gerekir ve ancak bu şekilde terapist hastanın ilişkiler konusunda ki gerçekçi olmayan inançlarını değiştirmesine yardımcı olabilir. Terapist ile iletişim geliştikçe kişi başkaları ile olan ilişkilerine yeni bir bakış getirmeye başlayabilir.

ayrıca tedavi görmek için daha bi neden isterseniz bunu da yazıcam evet istemeseniz de yazıcam birdahaki sefere vakit bulduğumda...

[yorum]

Yalnızlık güzeldir eğer gerçekten yalnız değilsen.
Belkide yanlızlıktan ve insanlara ihtiyaç duymadığını düşünüp iyi olduğunuzu hissediyor olabilirsiniz ama bence siz halen yalnız olmadığınız için bu durum söz konusu en basitinden ailen çevrende ve sevilen birisiniz ve benzeri ama eğer gerçekten yanlız kalırsanız böyle hissetmeyebilirsiniz diye düşünüyorum.

[sivrice23]

Intovert kisilik ile extrovert kisilik yapisini bir arastirabilir misin?yanliz introvert kisilik yapisi ile asosyal kisilik bozuklugunu bir birbirine karistirmamak gerekiyor.introvert ice kapanik degil ice yonelik demek.burada guzel bir izah yapilmis.
http://www.eksisozluk.com/show.asp?t=i%C3%A7ed%C3%B6n%C3%BCkl%C3%BCk
eger introvert yapida isen bu baska alanlarda ciddi yetenegin oldugunu gosterir.sadece su yazida ismi gecenler yeterli.
http://www.forbes.com/sites/karlmoore/2012/08/22/introverts-no-longer-the-quiet-followers-of-extroverts/
bunlari okuduktan sonra birde bu kavramlar ile kendini incele.
unutmadan bir de bu konuda cok onemli bir kitap yeni turkceye cevrildi
intovert kisilik yapisini derinlemesine anlatiyor
http://www.kitapyurdu.com/kitap/default.asp?id=632399

[mare_aa]

Araştırdığım kadarı ile bende Şizoid'im yardım almayı düşünüyorum hatta düşünmüyorum kesinlikle alacağım. Yalnızlık beni çok mutlu ediyor yada ettiğini sanıyorum. galiba "mutluluk paylaşıldıkça güzeldir" umarım düzelebilirim

[2941994]

Merhaba arkadaşlar.
Hayatınızın bir döneminde herhangi bir kişilik bozukluğunuzun olduğunu düşünmeniz normalin çok da dışında bir durum belirtisi değildir.
Fakat gerçekten kişilik bozukluğunuz varsa bunun teşhisini bir psikolog ya da psikiyatrist koyabilir.

Kişilik bozukluklarının bazı türlerinde bu bozukluk o kişinin kişiliğini oluşturduğu için kendilerinde bir anormallik görmezler. Genelde farklı nedenlerden psikologa başvurup kişilik bozukluğu tanısı alırlar.

Şizoid kişilik bozukluğu Otizm, Asperger Sendromu gibi farklı rahatsızlıklarla karıştırılabilir. Ya da sadece çevrenizdeki sosyal ortam size uymuyorsa kendinizi onlardan çekmiş de olabilirsiniz.

[2941994]

Neden Şizoid kişilik bozukluğuna sahip olduğunuzu düşündüğünüzü yazarsanız size bir miktar faydam dokunabilir.


"... bile başında çıkarlılıktan başka bişey değildi..." gloxinia arkadaşımız yorumunda bunu yazmış.
Şizoid insanların bu tür düşünceleri yoktur. İnsanlarla ilişki kurmaktan zevk almadıkları için sosyal değillerdir. Karşılarındakilerin çıkarcı olup olmamalarıyla ilgisi yoktur bu durumun.

[b3mb4m]

arkadaşlar ilgi için teşekkürler ama kafada herşeyin bittigini düsünyorum galiba ben farklyım kabul ettim degişik olmak benim suçum degil :)