bıkkın
07-03-2012, 10:25 PM
,konuyu nereye açacağımı bilemedim
merhaba artık içimdekileri dökmem lazım o yüzden bu foruma kayıt oldum. çevremde tanıdığım çok kişi var ama mesela bu tanıdıklarım hep beraber takılıyor beni çağırmıyor, hiç kimsede iyi bir izlenim bırakamıyorum benden hoşlanmıyolar ne bir arayanım var ne soranım çok yalnızım bi arkadaşımla 1 gün takılsak oda şans eseri rast geliyor bidaha çağırmıyolar gittiğim hiç bi yerde sevilmiyorum. iyice asosyal oldum bilgisayar başında haftasonu tatillerinde eve tıkılıyorum bakıyorum facebooktan herkes beraber takılıyor şurada burada diyor kendimi yakın sandığım insanlar fotoğraf yüklüyolar ben üzülüyorm. ben kötü bir insanda değilim vicdanlıyım dürüstüm karıncayı bile incitemem belgesellerde ölen hayvanlara bile üzülür acırım. kimsenin arkasından konuşmam. tanıdığım bir tane bile kız yok. gittikleri bi yerde 5 günde kanka olan insanlar var ben 3 yıldır gördüğüm tanıdığım insanlarla bu kadar yakın olamıyorum. gel .... gezelim şuraya gidelim falan diyen hiç olmadı. tanıdığım arkadaşlarım hep beraberler samimiler hatta benden çok sonra aralarına katılanlarla bile daha samimiler. çirkin biride değilim aksine yakışıklıyım kendimi beğenmişliğim yok sadece belirtiyorum. hiç bi yerde sözümü geçiremiyorum. söylediklerimi kimse dinlemiyor. internet üzerindeki oyunlarda bile kimseyle anlaşamıyorum görmediğim tanışmadığım insanlar daha konuşmadan benden hoşlanmıyorlar sanki kötü bir enerji yayıyorum etrafa. 4-5 kişi bi yere gittiğimizde oldu bi kaç kere o zamanda kendimi çok dışlanmış hissediyorum kimse benle muhabbete girmiyor anca ben konuşursam falan. kendilerine sorsam diyorum etrafımdakilerin çekiniyorum utanıyorum. buraya çok iyi yazmadığımıda biliyorum kusura bakmayın
merhaba artık içimdekileri dökmem lazım o yüzden bu foruma kayıt oldum. çevremde tanıdığım çok kişi var ama mesela bu tanıdıklarım hep beraber takılıyor beni çağırmıyor, hiç kimsede iyi bir izlenim bırakamıyorum benden hoşlanmıyolar ne bir arayanım var ne soranım çok yalnızım bi arkadaşımla 1 gün takılsak oda şans eseri rast geliyor bidaha çağırmıyolar gittiğim hiç bi yerde sevilmiyorum. iyice asosyal oldum bilgisayar başında haftasonu tatillerinde eve tıkılıyorum bakıyorum facebooktan herkes beraber takılıyor şurada burada diyor kendimi yakın sandığım insanlar fotoğraf yüklüyolar ben üzülüyorm. ben kötü bir insanda değilim vicdanlıyım dürüstüm karıncayı bile incitemem belgesellerde ölen hayvanlara bile üzülür acırım. kimsenin arkasından konuşmam. tanıdığım bir tane bile kız yok. gittikleri bi yerde 5 günde kanka olan insanlar var ben 3 yıldır gördüğüm tanıdığım insanlarla bu kadar yakın olamıyorum. gel .... gezelim şuraya gidelim falan diyen hiç olmadı. tanıdığım arkadaşlarım hep beraberler samimiler hatta benden çok sonra aralarına katılanlarla bile daha samimiler. çirkin biride değilim aksine yakışıklıyım kendimi beğenmişliğim yok sadece belirtiyorum. hiç bi yerde sözümü geçiremiyorum. söylediklerimi kimse dinlemiyor. internet üzerindeki oyunlarda bile kimseyle anlaşamıyorum görmediğim tanışmadığım insanlar daha konuşmadan benden hoşlanmıyorlar sanki kötü bir enerji yayıyorum etrafa. 4-5 kişi bi yere gittiğimizde oldu bi kaç kere o zamanda kendimi çok dışlanmış hissediyorum kimse benle muhabbete girmiyor anca ben konuşursam falan. kendilerine sorsam diyorum etrafımdakilerin çekiniyorum utanıyorum. buraya çok iyi yazmadığımıda biliyorum kusura bakmayın