psikolojik sorunlara karşı insanlarımızın bakışı!

[sibel_87]

selam arkadaşlar bi konudaki düşüncelerimi paylaşmak istiyorum,,psikolojik sorunları olan insanlara karşıı halkımızın bakış açışı ve bilinçsizliği,,Türkiye gibi bi ülkede hangi sorununuz olduğu farketmez küçük bi psikolojik sorun bile olsa insanların bakışı hemen degişiyor insanlarımız o kadar bilinçsiz kii halen tv deki dizilerde bilee psikiyatri sözü geçtiğinde ben delimiyim gibi replikler varr ,,insanı diğer canlılardan ayıran en temel özelliği düşünmesi ve duygularının olmasıdır ,günümüzdeki yaşam koşullarını düşününce insanın psikolojisinin bozulmaması mümkün mü ! madem öyle neden insanlarımız halen bu gözle bakıyor biçok kişi kendini kötü hissettiği halde psikolojik yardım almıyor sırf deli gözüyle bakacaklar diye,biçoğumuzz çok ağır hastalıklara yakalanmaktan korkuyoruz şizofren olursam,aklımı kaçırırsam gibi.. şizofren olursak iyileşememekten degil etrafımızdaki insanların bize bakış açısından korkuyoruz hepimiz,insanlar beni dışlar ,evlenemem,iş bulamam..bence insanların bilinçlenmesi için hepimize iş düşüyor en basidi bize destek olmayan veya psikiyatriye gitmemizi istemeyen ailemizi aydınlatmak başlıyabilirz ,ve ne yaşarsak yaşayalım aklımızıda kaybetsek,şizofrende olsak,daha kötü rahatsızlıklarımızda olsa bizler kaderimizde ne varsa onu yaşıcaz benim söylemek istediğim kimseyi umursamamak sadece Allaha teslim olmak ona güvenmek ..gerisi önemli degil kim ne derse desin ne düşünürse düşünsün :)herkeze sağlıklı günler.

[9 ŞUBAT]

Malesef dediklerinde çok haklısın ,toplum psikolojik rahatsızlıkları normal hastalık gibi goremiyor dogal oldugunu kabullenemiyor .

Yaptıgımız iki buyuk hata var ,biri psikolojik sorunlara digeride engelli insanlara bakış açısı ,her ikisindede gereken ilgi gosterilmiyor bu durumdaki insanlar kuçumseniyor .

Oysa hepimiz birer engelli ,birer psikolojik hasta adayıyız ,kim garanti verebilirki bir kaç dakika sonra bir kazaya karışmayacagını veya buyuk bir travma yaşayamayacagını ,hiçbirimiz veremeyiz .

Mademki garanti veremiyoruz öncelikle bu durumdaki insanlara elimizden geldigince yardımcı olmaya çalışmalı daha sonrada gelicegimiz için neler yapabiliriz onları gozden geçirmeliyiz .

Psikolojik sorunlara gelince ,hepimizin mutlaka psikolojik sorunları vardır benim yok diyen birini bulmak çok zordur ,kolay kolay kabullenemiyorlar ,oysa bunda hiçte utanılacak bir şey yok .

Münir Özkul gibi bir usta bile rahatsızlıgını yıllarca bizlerden gizlemiş ,olum doşegine gelmeden hiçbirimiz onun şizofren oldugunu bilmiyorduk ,son bir kaç gununde ogrendik .

Keşke çok daha önce açıklasaydı ,hiç olmazsa bir nebze olsun toplumun şizofrenlere bakış açısını degiştrir,onların yaşamını biraz olsun kolaylaştırırdı ,ama malesef bu cesareti gosteremedi .

Gerek ulkemizde gerekse dünyada psikolojik rahatsızlıgı olan bir çok dahi ,unlu kişiler var bu rahatsızlıklarına ragmen hala yaşamaya devam etmekte bizlere örnek olmaktalar.

Dunya saglık orgutu bile başta depresyon olmak uzere ruhsal rahatsızlıkların ne kadar onemli oldugunu çok iyi farkına vardı ve depresyonu kanserden sonra dunyada başedilmesi gereken ikinci buyuk hastalık olarak gundemine aldı .

Bizlere duşen en buyuk gorev ruhsal rahatsızlıkların çok dogal oldugunu bunda utanılacak bir şey olmadıgını başta kendmizi sonra diger insanları inandırmalıyız .

Şunu unutmamak gerekirki ruhsal sorunlar diger hastalıkların ilerlemesi ve tedaviye cevap vermesinde katkıları çok buyuktur ,ruhsal yonden ne kadar saglıklı olursak bagışıklık sistemimizde o oranda kuvvetli olur buda ,hastalıklarla savaşmakta çok buyuk avantaj saglar .

Kanserden kurtulan hemen hemen tum hastaların soyledigi en önemli şey ,bu hastalıgı kabullendigi onla yaşamayı ogrendigi ve hayata ne kadar çok pozitif olarak bakarlarsa o denli çabuk bu dertten kurtulduklarını ustune basa basa soylemeleri .

Madem durum böyle öncelikle kendimizle barışık olalım ,kendimize guvenelim ve hayata dort elle sarılalım ,başkaları istedikleri kadar bize başka gozle baksınlar ,onemli olan bizim bize nasıl baktıgımız .

Unutmayalımki bir gun belkide o kişiler bizden çok daha kötu duruma duşecek ,kim bilebilirki ?

[9 ŞUBAT]

Malesef dediklerinde çok haklısın ,toplum psikolojik rahatsızlıkları normal hastalık gibi goremiyor dogal oldugunu kabullenemiyor .

Yaptıgımız iki buyuk hata var ,biri psikolojik sorunlara digeride engelli insanlara bakış açısı ,her ikisindede gereken ilgi gosterilmiyor bu durumdaki insanlar kuçumseniyor .

Oysa hepimiz birer engelli ,birer psikolojik hasta adayıyız ,kim garanti verebilirki bir kaç dakika sonra bir kazaya karışmayacagını veya buyuk bir travma yaşayamayacagını ,hiçbirimiz veremeyiz .

Mademki garanti veremiyoruz öncelikle bu durumdaki insanlara elimizden geldigince yardımcı olmaya çalışmalı daha sonrada gelicegimiz için neler yapabiliriz onları gozden geçirmeliyiz .

Psikolojik sorunlara gelince ,hepimizin mutlaka psikolojik sorunları vardır benim yok diyen birini bulmak çok zordur ,kolay kolay kabullenemiyorlar ,oysa bunda hiçte utanılacak bir şey yok .

Münir Özkul gibi bir usta bile rahatsızlıgını yıllarca bizlerden gizlemiş ,olum doşegine gelmeden hiçbirimiz onun şizofren oldugunu bilmiyorduk ,son bir kaç gununde ogrendik .

Keşke çok daha önce açıklasaydı ,hiç olmazsa bir nebze olsun toplumun şizofrenlere bakış açısını degiştrir,onların yaşamını biraz olsun kolaylaştırırdı ,ama malesef bu cesareti gosteremedi .

Gerek ulkemizde gerekse dünyada psikolojik rahatsızlıgı olan bir çok dahi ,unlu kişiler var bu rahatsızlıklarına ragmen hala yaşamaya devam etmekte bizlere örnek olmaktalar.

Dunya saglık orgutu bile başta depresyon olmak uzere ruhsal rahatsızlıkların ne kadar onemli oldugunu çok iyi farkına vardı ve depresyonu kanserden sonra dunyada başedilmesi gereken ikinci buyuk hastalık olarak gundemine aldı .

Bizlere duşen en buyuk gorev ruhsal rahatsızlıkların çok dogal oldugunu bunda utanılacak bir şey olmadıgını başta kendmizi sonra diger insanları inandırmalıyız .

Şunu unutmamak gerekirki ruhsal sorunlar diger hastalıkların ilerlemesi ve tedaviye cevap vermesinde katkıları çok buyuktur ,ruhsal yonden ne kadar saglıklı olursak bagışıklık sistemimizde o oranda kuvvetli olur buda ,hastalıklarla savaşmakta çok buyuk avantaj saglar .

Kanserden kurtulan hemen hemen tum hastaların soyledigi en önemli şey ,bu hastalıgı kabullendigi onla yaşamayı ogrendigi ve hayata ne kadar çok pozitif olarak bakarlarsa o denli çabuk bu dertten kurtulduklarını ustune basa basa soylemeleri .

Madem durum böyle öncelikle kendimizle barışık olalım ,kendimize guvenelim ve hayata dort elle sarılalım ,başkaları istedikleri kadar bize başka gozle baksınlar ,onemli olan bizim bize nasıl baktıgımız .

Unutmayalımki bir gun belkide o kişiler bizden çok daha kötu duruma duşecek ,kim bilebilirki ?