karmasik
09-04-2011, 09:37 AM
Arkadaşlar benim çok önemli sorunlarımdan bitanesi de nostalji takıntım. Askerden geldikten sonra kendi kendime çok düşündüm bu konuları. Askere gidene kadar başkaları gipi gezmek, tozmak, hergün yeni ortamlara girmek yerine ben tek bir ortamı tercih ettim. Nerde bir koleksiyoncu görsem onunla tanıştım arkadaş oldum. Eski yeşilçam filmlerini, nostalji plakları, kasetleri biriktirdim. Bu filmleri izledikçe, bu plaklardaki şarkıları dinledikçe sanki eski zamanlarda yaşamış olan insanların hüzünlerini sevinçlerini paylaştım kendi içimde. Yani ben neden bilmiyorum hep eskiyi aradım. Yaşadığım zamanı pek fazla sevemedim. Dostlukları, arkadaşlıkları pek samimi göremedim. Şuanda odamı görseniz eski film afişleriyle, 2000 den fazla yeşilçam filmiyle, nostalji plaklarla, kasetlerle, lobikartlar ve fotokartlarla doldu.
Ben yapı olarak da hani hiçbir derdi tasası yokmuş gibi gülüp eğlenen insanlarla değil de, hep nerde bir derdi hastalığı olan insanlar varsa onlarla arkadaş olmuş, onlara yol göstermeye çalışmışımdır. Yani öyle ki şuanda oturduğum mahallenin aile hekimi gibiyim desem yalan olmaz. Hastanede çalıştığım için yardımcı olmadığım eşim dostum kalmadı diyebilirim.
Acaba diyorum bu nostalji takıntım da kişisel yapımın bir sonucu mu oldu benim için.
Şimdi düşünüyorum pişman oluyorum. Yani acaba böyle yapmak yerine sosyalleşmek, daha değişik insanlar tanımak, gezmek mi gerekirdi. Bazı insanlar senin yaptığın çok güzel şeyler dese de nedense içimi bir pişmanlık sardı askerden geldikten sonra. 25 yaşını bitirdim şuan bundan sonra neyapmalıyım.
Siz olsanız neyapardınız, bundan sonraki yaşantınıza nasıl yön verirdiniz?
Ben yapı olarak da hani hiçbir derdi tasası yokmuş gibi gülüp eğlenen insanlarla değil de, hep nerde bir derdi hastalığı olan insanlar varsa onlarla arkadaş olmuş, onlara yol göstermeye çalışmışımdır. Yani öyle ki şuanda oturduğum mahallenin aile hekimi gibiyim desem yalan olmaz. Hastanede çalıştığım için yardımcı olmadığım eşim dostum kalmadı diyebilirim.
Acaba diyorum bu nostalji takıntım da kişisel yapımın bir sonucu mu oldu benim için.
Şimdi düşünüyorum pişman oluyorum. Yani acaba böyle yapmak yerine sosyalleşmek, daha değişik insanlar tanımak, gezmek mi gerekirdi. Bazı insanlar senin yaptığın çok güzel şeyler dese de nedense içimi bir pişmanlık sardı askerden geldikten sonra. 25 yaşını bitirdim şuan bundan sonra neyapmalıyım.
Siz olsanız neyapardınız, bundan sonraki yaşantınıza nasıl yön verirdiniz?