Çok sorunluyum çok :(

[Sempatik_Laz]

Evet forum sakinleri. Çok sorunum var, tam olarak da aslında isimlerini koyamıyorum. Ben 25 yaşındayım. Üniv. bitirdim. Çalışıyorum şimdi. Ailemle yaşıyorum. Ancak, bu yaşıma kadar hiç kız arkadaşım olmadı, zaten bu mevzuları konuşmaktan da oldukça utanan biriyim. Toplum önünde pek bir eylem yapamam. Örneğin, herkes horon oynarken ben kalkıp oynayamam, çünkü herkes bana bakacak, ve oynayamadığımı düşünüp içlerinden gülecekler diye düşünüyorum. Ne kadar yenmeye çalışsam da olmuyor. Yeni şeyleri denemekten hep korktum. Yeni derken, yeni tarz bir kıyafet almakta zorlanırım. Hep aynı olsun isterim. Yeni yemek tadamam. Foruma yeni üye oldum ama bu kategorideki bir mesajda bir ifade gözüme çarptı: "beni etkileyen neler yaşadım diye". Ben biri çocukluğumda biri gençliğimde iki olay yaşadım. Çocukluğumda (8-9 yaşımda idim) bi kızı sevdiğimi benim yaşta olan arkadaşıma söyledim. Ondan söz aldım ama o hemen kızın ailesine söyledi. Aileler ne kadar çocukluk işi olsa da olayı büyüttüler. Tabi o an kimseye güvenmemeliyim dedim. Sonra lisede oldu. Sınıf öğretmenimiz anket yaptı. Sonuçları ailelerinize demeyeceğiz, içinizden geldiği gibi doldurun diye. Bende doldurdum, ama anketten 10 gün sonra veli toplantısı oldu.Ailelere anlatmışlar anketi, babamın anketime üzüldüğünü anlayınca anladım. Normalde babam okul konusunda çok baskı yapmazdı. O yüzden verdiğim cevaplara kırılmıştı. Ama ben ankette abimi kastetmiştim, tabi babam üzülünce ben bir kez daha insanlara güvenmemeliyim dedim. O günden sonra, kim bana bir şey teklif ettiyse hep art niyet aradım. Hani içi pis derler ya öyle birşey gibi oldum. Ailemde sağolsun, benim kişiliğimden ziyade okul başarımla ilgilendi (genelde başarılı seyirde olduğumdan babam pek notlara bakmazdı), oğlumuzun ruh durumu nasıl diyen hiç olmadı. Her genç gibi diğer gençlerle kıyaslandım. Ben de zaten öylece "ben" olduğumu unuttum. Şimdi bile o şunu yaptı, bu bunu yaptı diye günlerim geçiyor (çok şükür işim var. yoksa cinnet veya intihar olurdu sonum :( )
Gençliğim hep bastırılmış duygularla ve olaylarla dolu. Aman top oynama, bir yerini kırarsan uğraşamayız diyen ailem, olgun ol biraz deyip gençliğimi yaşayamadım. Saçma gelecek belki ama saçımı bile genç işi yapamıyordum, kıyafetleri de orta yaş gibi seçiyordum :( Şimdi de zaten ne zaman özgür takılan bir genç görsem imreniyorum ve kıskanıyorum. Ne biçim geziyor diye de kendimi aklamaya çalışıyorum :(
Burdan aranızda anne baba olanlar varsa onlara sesleniyorum, lütfen çocuklarınızı dinleyin. Benim gibi psikolojik sorunlu yetiştirmeyin. Ben utangaç olduğumdan ve çevremde öyle insanlar olmadığından ya da vardı isede bana bulaşmadılar, uyuşturucu gibi kötü yollara düşmedim. Belki o yolda olan bi arkadaşım olsa bende kötü yolda olurdum. O yüzden anne babalar, çocuklarınızı muhakkak dinleyin hem de arkadaş gibi. Herşeyini size anlatsın. Ben bunu göremedim ailemde, şimdi böyle sorunluyum. Abimle ablamla bile resmi ilişkilerimiz var :(
Sizin de başınızı ağrıttım. Çözümle ilgili bir fikri olan varsa ve yazarsa sevinirim. İlk kez sorunlarımı bu kadar açık açık yazdım. Biraz olsun gevşedim açıkçası. Bu saatten sonra belki çözüm olmaz zaten, dünyaya ot geldim ot gideceğim. Bu hayatta zaten tek istediğim şu an; evlenip çocuk sahibi olmak ve onu iyi bir şekilde yetiştirmek.

[aragorna88]

Bilmediğin sulara açıl:)Utanma.Rezil olmaktan korkma.Yeni arkadaslar edinmeye calis.Bara git.Kütüphaneye git.İnternet cafeye git........ Alternatif çok... Muhakak birçok arkadaş bul...Gerisi gelir...(BU TÜR SORUNLAR ÜZERİNE GİDİLDİKÇE AZALIR)

Bendede sosyalfobi ,utangaçlık..... vardı.Rezil ola ola ,Küçük düşe düşe bunları yendim.

[Sempatik_Laz]

kütüphaneye arada bir gidiyorum ama bara hiç gitmedim. utanırım o tarz yerlerden.bir-iki kere teşebbüs etmeye çalıştım ama girişte vuuu bu da bara diskoya giriyo diyecekler diye utandım caydım :(

[aragorna88]

Dostum İlk önce samimi arkadaslar edin.Onlarla, özgüveni kazandıgında bunları düşünmeden direk bara girersin.

[Sempatik_Laz]

o zaman bende özgüven eksikliği de var. cevabından anladığım :(

[aragorna88]

Meslek neydi?

[Sempatik_Laz]

memurum şu an. iktisat mezunuyum.

[sevdadandır]

bu saatten sonra ot geldim ot gideceğim de ne demek.. ben destur edindim her şey değişebilir... değişir de adım adım yavaş yavaş.. her şeyden önce neyi nasıl yaparsan ne hissedeceğin duygusudur eğer o duyguyu baştan hissedersen istediklerin olacaktır:) örneğin birini sevince kendini nasıl hissedeceksin güvende mi mutlu mu sevilebilir biri mi? aslında denklem tersten işliyor kendini seversen kendinle anlaşırsan ve kendini mutlu etmeyi başarırsan bu elinde olacak yani sevileceksin.. değişmez deme değişir. ben kırk altı yaşındaki annemi değiştirmeye çalışıyroum ve dğeiştiryoruz yavaş yavaş anlatarak sabırla.. 25 yaşındasın daha çok gençsin ve genciz önce farkına varman güzel sorgulamak güzel , ama bir eyrde hissettiğin duyguların azabından kurtulmak için ne yapamn gerekiyorsa adım at.. bence kişiliğin konusunda sorgulamadasın.. ne olmak nasıl olamk istiyorsun , hissetmek istediğin gibi davranmalısın .. zordur sanma ki başarıyoruz tamamen ama çabalıyoruz

[plüton]

Dediğin gibi çok sorunlu biri görmedim ben:)
Benim de sosyal fobili olma sebebim ailemin aşırı koruyucu olmasıydı. Senin anlattığın gibi biriydim. Sonra aşık olduğum kız sevgilim oldu sonra terketti sonra da hayatım kaydı. 25 yaşına kadar duyguların dokunulmamış kaldıysa kendini üzmeye hakkın yok. daha ne istiyorsun:) Aceleye gerek yok, 25 yıldır sakladığın duyguların heba edilmesine sebep olma. Hayatın karşına çıkartacağı sürprizi bekle. Yaşın çok fazla da sayılmaz. Hem sempatin yeter :P karamsar olma:)

[elmaelma]

Bende biraz toplum içinde çekinik kalıyorum gençken yaşadığın olaylar seni etkilemiş bence durumunda ailenden çok bu iki durmun etkisi büyük. Naber abi desen biraz sıcak yaklaşsan belki onları da değiştirirsin.Kız için zamanın var kızlar senden kaçmıyor bir kıza bir kaç saniye bakışından o kız etkilenebilir bir kelimenden etkilenebilir hoşlandığın biri varsa yakınlarında olmaya gayret et.

[capablanca]

bende benzer durumları yaşadım. hatta daha sonra farkttim ki özgüvenim sıfırın altındaymış. ne mi yaptım? ; önce yargılarımı kurcaladım. kendime dışardan 2. bir kişi olarak bakmaya çalıştım. sık sık kendimle konuşmaya başladım. sıkıcı da olsa bolca kişisel gelişim kitabı okudum daha sonra kitap okumak alışkanlık haline geldi. akabinde okuma ile lisanım daha bir güzelleşti ve diyaloglarım verimli olmaya başladı. (güzel konuştugumu hissettim ve kısa vadede mutlu oldum) sonra asıl sorunumun ne oldugunu farkettim. sorunum şuydu " ne derler" "nasıl görünürüm" " ne düşünürler" baktım ki ben başkalarının düşünceleri ve kabul görmüş kalıplara sığmaya çalışan bir "başkası" olmuşum. (nasıl oluyorsa daha ben olmadan başkası olmuşum) sonra bütün kuralları yıktım , önyargıları elimden geldikçe parçaladım. plan ve önceden hazırlık yapmayı geçiçi olarak devre dışı bıraktım. plansız hareket edip plansız konuşmaya başladım. hafifledim :) ardından da bir özgürleşme duygusu hissettim ki bu kırılma anı olarak adlandırılabilir. ayrıca bu değişikliğin iş hayatımda da çok büyük getirileri oldu.

[devhis]

kendi kendinize çocukluğunuza inmişsiniz.Hayatınızı bu kadar dramatize etmeyin.Bir gün yapamam dediğiniz herşeyi bir cesaretle yaparsınız.

[goffee]

yeni bir goffee geliyor gibi :)
sanki benden söz ediyorsun..
sana sadece şunu söyleyecegim.
imzamdaki yazıları oku.

[Sempatik_Laz]

Sevgili capablanca, bende biraz kişisel gelişim okumaya başladım sayılır ama pek bir ilerleme kaydedemedim gibi. Önyargılarımı kırmayı çok ama çok istiyorum ama onları kırmak biraz zor gibi. İş hayatı konusuna gelince, daha önce staj yaparken bana aynen şunu demişti şefim; işi biliyorsun, iyi yapıyorsun ama biraz daha sosyal ol. Konuş demişti. Yoksa işini kaybedebilirsin.
Goffee imzandaki yazıları okudum :)
sayın plüton inşallah bende düzelirim ya ;)
Diğer arkadaşlar da yorumlarınızdan faydalanacağım ;)

[yalnızlık]

çok da sorunlu değilsin bence.
ben çok sosyalim.ailem beni hep destekledi hep demokratik bi ortamdı.sevgiye doydum patladım sevgiden kardeşlerimle anne babamla iletişimim süper.hayat boyu hiç bir eksiklik yaşamadım herşey tastamam ve en güzel şekilde ilerledi.sadece aşk hayatımda o da zaman açısından biraz beklediğimin dışında gelişti ama o da yoluna girdi.şimdi memurum,evlenmek üzereyim şimdiki ve gelecekte -göründüğü o ki- hayatım maddi manevi çok rahat olacak...
ama bunların hiç bir etkisi yok.mutsuzum nasıl içinden çıkacağımı bile bilmiyorum..
bunlar sebep olabilir ama bence görmezden gelebilirsin;)bence ailenden ayrı bir hayat yaşamayı dene.ayrı dediysem sil at anlamında değil tabiki sadece biraz uzaklaşmanı tavsiye ederim.ve sadece ve sadece sadece kendin için yaşadığını ve hayatta her zaman en önemlisinin sen olduğunu hatırla...
tabi ele verir talkını kendi yutar salkımı hesabı:):)kelin ilacı olsa başına sürer de denebilir...aaayyy çok karıştırdım ama laz kardeşim kendini bunaltma..karadeniz insanının en büyük özelliği kendine güvenidir aslında.biraz açılsan önünde kimse duramaz diye düşünüyorum;)

[Sempatik_Laz]

çok da sorunlu değilsin bence.
ben çok sosyalim.ailem beni hep destekledi hep demokratik bi ortamdı.sevgiye doydum patladım sevgiden kardeşlerimle anne babamla iletişimim süper.hayat boyu hiç bir eksiklik yaşamadım herşey tastamam ve en güzel şekilde ilerledi.sadece aşk hayatımda o da zaman açısından biraz beklediğimin dışında gelişti ama o da yoluna girdi.şimdi memurum,evlenmek üzereyim şimdiki ve gelecekte -göründüğü o ki- hayatım maddi manevi çok rahat olacak...
ama bunların hiç bir etkisi yok.mutsuzum nasıl içinden çıkacağımı bile bilmiyorum..
bunlar sebep olabilir ama bence görmezden gelebilirsin bence ailenden ayrı bir hayat yaşamayı dene.ayrı dediysem sil at anlamında değil tabiki sadece biraz uzaklaşmanı tavsiye ederim.ve sadece ve sadece sadece kendin için yaşadığını ve hayatta her zaman en önemlisinin sen olduğunu hatırla...
tabi ele verir talkını kendi yutar salkımı hesabı kelin ilacı olsa başına sürer de denebilir...aaayyy çok karıştırdım ama laz kardeşim kendini bunaltma..karadeniz insanının en büyük özelliği kendine güvenidir aslında.biraz açılsan önünde kimse duramaz diye düşünüyorum;)

sevgili yalnızlık aileden ayrı yaşama tavsiyen iyi de ailem beni bırakmaz ki.Bir de hayatta kendimin önemli olduğunu düşününce kendimi bencil bir insan gibi davranmış gibi hissediyorum ama. Her an yanlarımda olayım istiyorlar. Üniversiteyi Trabzonda okudum, memlekte yakındı, haftasonları muhakkak gel diye baskı yapıyorlardı. Anlayacağın, hep göz önünde olmamı istiyorlar, çocuklukta alıştırdım ya her dediklerini yaptım.şimdi de yaptırmaya devam ediyorlar ve dediğin gibi önüm biraz açılsa önümde kimse duramaz Allah'ın izni ile ama ailem beni korkak yetiştirdi. Bir iş yapmaya kalkışsam aman şöyle kötü sonuçlar doğar diye işin hep kötü yanına baktılar. Şimdi bende bir şey yaparken hep kötü düşünmeye başlıyorum.
Biraz sosyal olmayı o kadar çok istiyorum ki. Hep birşeyler yapacakken acaba o ne de aileme der mi, ya da yaptığım işin haysiyetine aykırı mı,ya da biri beni şikayet eder mi falan diye düşünüyorum. Belki size saçma gelecek ama aklıma hep bu düşünceler geliyor. Bazen bu düşünceler o kadar üstüme geliyor ki kendimi kötü kalpli bir insan olarak bile görmeye başlıyorum. Ve bu durum o kadar ızdırap veriyor ki bana.Lise yıllarımda intihar bile düşünüyordum ama malum dini inancım müsaade etmedi. Şimdi de (demin itiraf köşesinde de yazdım), böyle rahat gezen aileleri ile arkadaş gibi konuşan gençleri ve çocukları görünce kıskanıyorum, ve o çocuklar şöyle kötü böyle kötü diye başlıyorum ithamlara :( . Halbuki belki benden de iyi kalpliler ama bir kere ben ailemde bu arkadaşlık ortamını görmeyince ister istemez kıskanıyorum. (Not: Bu kadar şeyi niye yazdın diyenler olabilir, buraya yazarak kendimi biraz olsun hafiflemiş hissediyorum ve belki aranızda bana yol gösterenler olur diye umut ediyorum ki yukarıdaki yorumlardan yararlandığım arkadaşlar var ;)

[yalnızlık]

ailen seni bırakacak sevgili laz kardeşim..ya da sen onları bırakacaksın.çünkü sen de bir aile kuracaksın ve ailenin gölgesinde devam edemezsin sen belki idare ediyorsun böyle ama hep onların gözetiminde kalmak hayat arkadaşını senden daha fazla yoracak.bunları şimdiden düşün.
önce kendini düşünmen bencillik değildir.kötü bir insan olduğunu bile göstermez.dinde bile önce sen önemlisin senin vücut ve kafa sağlığın önemli.gerisini boşver sadece kendini düşün;)
gerçi dediğim gibi kelin ilacı olsa ama:D:D:Dneyse inşallah burda birbirimizi iyileştiririz.bence senin sorunun çok büyük değil yapacağın en önemli şey ailenden baımsız yaşamayı denemek.bazen ben bile anneme karışma diyorum bu benim hayatım.ki çok da karışmaz.ama bunca zaman sonra iyi biliyorum ki demesem, izin versem hayatıma öyle bir karışır ki..kim olsa karışır ben de ona karışırım belki.o yüzden kimsenin böyle bir şeye hakkı olmadığını bilmesi bilmiyorsa öğrenmesi lazım..şunu demelisin belki de:BU BENİM HAYATIM BENDEN BAŞKA KİMSEYİ İLGİLENDİRMEZ.
tabiki bunu yaparken insanları kır demiyorum ailemiz çok önemli ama sen daha önemlisin..herşeyin yolu yordamı var uydurup kırmadan söylemenin yollarını arayabilirsin..