Sizce Ne Yapmalıyım ? ( İletişim vs. )

[mustycx]

Merhaba,
öncelikle 18 yaşındayım,ReyhanLı / Hatay 'da yaşıyorum ve lise sondayım üniversiteye hazırlanıyorum.Benim sorunum konuşamamam.Orta okuldan beri bilgisayar ile uğraşıyorum ve bunu yaparken eve kapanık kalıyorum.Şu ana kadar zamanımın büyük bir çoğunluğunu evde geçirdim.Arada sırada arkadaşlar ile dışarıda dolaşıyorum.Kendime diyorum ki neden evde oturuyorum,ama yaşadığım şehirde hiçbir sosyal aktivite yok.Kimse bana birşey sormadıkça cevap veremiyorum.Psikolog'larada gidemiyorum yeterli bütçem yok.Okulumuz sadece erkekLerden oluştuğu için, okulda rahatım ama yine de kimse birşey sormadıkça birşey yapamıyorum ve bu beni çok rahatsız ediyor.Ve arkadaşlarımın yaptığı en küçük şakaya bile alınıyorum.Kendimi aşırı derecede yalnız hissediyorum.Birçok kez intihara kalkıştım ama beceremedim.Elbet bir çözümü vardır dedim ve yine sustum.Arkadaşlarıma baktığımda eğleniyorlar,gülüyorlar,vakit geçiriyorlar.Onlara baktıkça benim içim kararıyor.Hiçbir şekilde utangaçlığım yok kimseden utanmıyorum ama konuşamamam beni deli ediyor.Arkadaşlarımla en fazla birkaç kelime konuşuyorum,sonrasını getiremiyorum çünkü konuşacak birşey bulamıyorum.Biri beni desteklemedikçe hiçbirşey yapamıyorum ve başarısız oluyorum.Bu zamana kadar hep arkadaşlarımın tavsiyesi ile şöyle yaparsan,böyle yaparsan diye geldim.Ve gerçekten şu anda ne yapacağımı bilmiyorum.
Sizce ne yapmalıyım ?
TeşekkürLer...

[balık]

Öncelikle hoş geldiniz.
Sanırım sosyal çevre eksikliğinden doğan sorunlar yaşıyorsunuz. Önceden beri genel olarak ev ortamında geçmiş bir yaşam ve şuanda da bulunduğunuz yerde çok fazla sosyal etkinlik imkanı yok sanırım.
Ben psikolojik bir sorununuz olduğunu düşünmüyorum, tabi uzman değilim sadece fikirlerimi söylüyorum. Daha çok, önceden beri sosyal ortamlardan uzak olmanın yarattığı bazı sıkıntılar yaşıyorsunuz diye düşünüyorum. Aynı şekilde bu sıkıntılarınızın sosyal ortamlara girdikçe azalacağını düşünüyorum.
Sosyal ortamlara girmek için illa ki sosyal etkinlikler şart değildir aslında.
Yakın arkadaşlarınız var mı, arada konuşup dertleşebileceğiniz? Varsa onların yanında nasıl hissediyorsunuz?
Arkadaşlarınızla aynı ortamda olmaktan ve onlarla vakit geçirmekten sıkılıyor veya zevk almıyor musunuz?
Yani burada sosyallikten sıkılmaktan çok, sosyalliğe duyulan bir eksiklik var gibi geliyor bana, tabi bu sorulara verdiğiniz cevaplar da önemli.
Arkadaş edinmek dışında, okuldaki sosyal etkinlikler ve kulüp gibi uygulamalar varsa onları araştırabilirsiniz, katılabilirsiniz. Okul rehberlik servisinden yardım alabilirsiniz.
Ya da psikolojik yardımın sizi rahatlatacağını düşünüyorsanız, devlet hastanelerinde ücretsiz olarak psikolog veya psikiyatri yardımı alabilirsiniz.
Yaşadığınız yerdeki sosyal etkinlikleri araştırabilirsiniz ek olarak..
Verdiğiniz yanıtlara göre gene yardımcı olmaya çalışırız, geçmiş olsun :)

[goffee]

Arkadaşlarınla ne yapmak istiyorsunda yapamıyorsun?
Onlara ne anlatmak istiyorsunda konuşamıyorsun?

[MysterY]

Kendini tek yanlız hisseden sen değilsin.Bende yanlız hissediyorum.Sanırım sorunlarımız benziyor bende çevreme baktığımda insanların sürekli birbirleriyle vakit geçirmekten mutlu olduğunu görüyorum herkezin yakın arkadaşları olduğunu görüyorum ve kendimi yanlız görüyorum.Bütün tandıklarım lisenin en güzel zamanları olduğunu söylüyorlar.Ama açıkçası benim çok sevdiğim bir yer olamadı lise.Ama aramızda bi fark var ben insanlarla iletişim kurmak konusunda problem yaşamıyorum.Onlarla isteyince en basitinden havadan sudan konuşabiliyorum. Bence senin problemin özgüvenle ilgili.Kendine pek güvenmiyorsun ki biri espri yapınca alınıyorsun yada birinin seni desteklemesi gerekiyor başarılı olman için.Bence insanların dediklerini fazla önemsiyo olmalısın ki bu hale gelmişsin.Eğer iletişimde problem yaşıyorsan kendi kendini motive ederek bu konu üstünde çaba göstermelisin.Yani demek istediğim bu gün şu arkadaşımla konuşucağım deyip konuşmayı denemelisin.Konuşurken konu aklına gelmiyorsa son zamanlarda yaşadığın bi olay bir yenilikten fln bahsedebilirsin.Kendi kendini ilerletmeye çalışmalısın.Ve ilerlemelisin eğer gerçekten denersen kabuğunu kırabilceğini görürsün ;) Eğer onlarla yüz yüze konuşamıyorsan net üstünden konuşmayı deniyebilirsn.Ben insanlarla net üstünden çok daha rahat konuşabiliyorum açıkçası :)

[mustycx]

Öncelikle hoş geldiniz.
Sanırım sosyal çevre eksikliğinden doğan sorunlar yaşıyorsunuz. Önceden beri genel olarak ev ortamında geçmiş bir yaşam ve şuanda da bulunduğunuz yerde çok fazla sosyal etkinlik imkanı yok sanırım.
Ben psikolojik bir sorununuz olduğunu düşünmüyorum, tabi uzman değilim sadece fikirlerimi söylüyorum. Daha çok, önceden beri sosyal ortamlardan uzak olmanın yarattığı bazı sıkıntılar yaşıyorsunuz diye düşünüyorum. Aynı şekilde bu sıkıntılarınızın sosyal ortamlara girdikçe azalacağını düşünüyorum.
Sosyal ortamlara girmek için illa ki sosyal etkinlikler şart değildir aslında.
Yakın arkadaşlarınız var mı, arada konuşup dertleşebileceğiniz? Varsa onların yanında nasıl hissediyorsunuz?
Arkadaşlarınızla aynı ortamda olmaktan ve onlarla vakit geçirmekten sıkılıyor veya zevk almıyor musunuz?
Yani burada sosyallikten sıkılmaktan çok, sosyalliğe duyulan bir eksiklik var gibi geliyor bana, tabi bu sorulara verdiğiniz cevaplar da önemli.
Arkadaş edinmek dışında, okuldaki sosyal etkinlikler ve kulüp gibi uygulamalar varsa onları araştırabilirsiniz, katılabilirsiniz. Okul rehberlik servisinden yardım alabilirsiniz.
Ya da psikolojik yardımın sizi rahatlatacağını düşünüyorsanız, devlet hastanelerinde ücretsiz olarak psikolog veya psikiyatri yardımı alabilirsiniz.
Yaşadığınız yerdeki sosyal etkinlikleri araştırabilirsiniz ek olarak..
Verdiğiniz yanıtlara göre gene yardımcı olmaya çalışırız, geçmiş olsun
Öncelikle cevabın için teşekkürLer...
Yani hiçbir şekilde utangaçlığım yok,açıksözlüyüm ama insanlarla konuşacak birşey bulamıyorum.Arkadaşlarımın yanına gittiğimde sanki dilim yokmuş gibiyim.Onlar konuşurlar ben dinLerim.Birkaç tane samimi arkadaşım var,bu durum okul açıldığından beri böyle.
Bide sosyal aktivite derken yani şehirde yapılacak birşey yok,gezecek biryer yok.Arkadaşlarımla vakit geçirebileceğim yok.Okuldada sadece derse giriyoruz.Extradan hiçbirşey yok.İnsan belirli bir süre sonra yaşamaktan nefret ediyor.Malesef yaşadığım şehirde psikologta yok :'(
TeşekkürLer...


Kendini tek yanlız hisseden sen değilsin.Bende yanlız hissediyorum.Sanırım sorunlarımız benziyor bende çevreme baktığımda insanların sürekli birbirleriyle vakit geçirmekten mutlu olduğunu görüyorum herkezin yakın arkadaşları olduğunu görüyorum ve kendimi yanlız görüyorum.Bütün tandıklarım lisenin en güzel zamanları olduğunu söylüyorlar.Ama açıkçası benim çok sevdiğim bir yer olamadı lise.Ama aramızda bi fark var ben insanlarla iletişim kurmak konusunda problem yaşamıyorum.Onlarla isteyince en basitinden havadan sudan konuşabiliyorum. Bence senin problemin özgüvenle ilgili.Kendine pek güvenmiyorsun ki biri espri yapınca alınıyorsun yada birinin seni desteklemesi gerekiyor başarılı olman için.Bence insanların dediklerini fazla önemsiyo olmalısın ki bu hale gelmişsin.Eğer iletişimde problem yaşıyorsan kendi kendini motive ederek bu konu üstünde çaba göstermelisin.Yani demek istediğim bu gün şu arkadaşımla konuşucağım deyip konuşmayı denemelisin.Konuşurken konu aklına gelmiyorsa son zamanlarda yaşadığın bi olay bir yenilikten fln bahsedebilirsin.Kendi kendini ilerletmeye çalışmalısın.Ve ilerlemelisin eğer gerçekten denersen kabuğunu kırabilceğini görürsün ;) Eğer onlarla yüz yüze konuşamıyorsan net üstünden konuşmayı deniyebilirsn.Ben insanlarla net üstünden çok daha rahat konuşabiliyorum açıkçası :)
Cevabın için teşekkürLEr...
Sorunlarımız aynı bence bende rahat konuşabiliyorum.Fakat dediğin gibi arkadaşlarımın dediklerini fazla önemsiyorum heralde. :'(
Aynen net üstünden de rahat konuşuluyor ama o kişi karşına geldiğinde netteki gibi konuşamıyorsun :)
Yani bakıyorum insanlar birbiriyle konuşuyor,eğleniyor,herşeyi geçtim bakıyorum etrafa tek sakin ve yerinde duran benim.Ne yapacağımı bilmiyorum :)

TeşekkürLer...

[balık]

Öncelikle cevabın için teşekkürLer...
Yani hiçbir şekilde utangaçlığım yok,açıksözlüyüm ama insanlarla konuşacak birşey bulamıyorum.Arkadaşlarımın yanına gittiğimde sanki dilim yokmuş gibiyim.Onlar konuşurlar ben dinLerim.Birkaç tane samimi arkadaşım var,bu durum okul açıldığından beri böyle.
Bide sosyal aktivite derken yani şehirde yapılacak birşey yok,gezecek biryer yok.Arkadaşlarımla vakit geçirebileceğim yok.Okuldada sadece derse giriyoruz.Extradan hiçbirşey yok.İnsan belirli bir süre sonra yaşamaktan nefret ediyor.Malesef yaşadığım şehirde psikologta yok :'(
TeşekkürLer...


Cevabın için teşekkürLEr...
Sorunlarımız aynı bence bende rahat konuşabiliyorum.Fakat dediğin gibi arkadaşlarımın dediklerini fazla önemsiyorum heralde. :'(
Aynen net üstünden de rahat konuşuluyor ama o kişi karşına geldiğinde netteki gibi konuşamıyorsun :)
Yani bakıyorum insanlar birbiriyle konuşuyor,eğleniyor,herşeyi geçtim bakıyorum etrafa tek sakin ve yerinde duran benim.Ne yapacağımı bilmiyorum :)

TeşekkürLer...

Samimi olabildiğin arkadaşlarının olması çok güzel. Bu konuda onların düşünceleri nedir sence, onlar da sosyal ortam olmamasından şikayetçi mi, diğer arkadaşlarıyla okul dışında görüşüyorlar mı, birlikte bir şeyler yapıyorlar mı, yoksa onlar da senin gibi mi düşünüyor? Bu konuyu bir konuşma arasında açıp sorabilirsin aslında.
Daha sonra neler yapabileceğinize bakın. Sosyal etkinlikleri siz yaratabilirsiniz. Bir yerlere gitmek, tarihi doğal güzellikleri olan yerleri ziyaret etmek, hatta piknik yapmak, toplanıp oyun oynamak, spor yapmak, yürümek, konuşmak hatta ders çalışmak dahi size sosyal bir ortam için fırsat sunabilir. Yani sosyal ortam için illa kulüpler, dernekler, cafeler barlar gerekmiyor ne bileyim. Sevdiğin arkadaşın olduktan sonra onla yapacak bir şeyler bulunabilir. Benim bulunduğum yerde de çok sosyal bir ortam yok, yani en fazla bir yere gidip oturuyoruz, sinemaya gidiyoruz falan.

Konuşacak bir şey bulamama... İşte önceden beri sosyal ortamlardan uzak yaşamanın bir getirisi sanırım, sosyalleştikçe, birileriyle vakit geçirdikçe azalacaktır.

Ama sorunun bundan daha büyük görünüyorsa sana, okul rehberlik servisinden en azından fikir almak adına yararlanabilirsin. Umarım mesleğinde yetkin biridir ve doğru şekilde yönlendirme yapabiliyordur. O sana probleminle ilgili az çok fikir verecek ve gerekli yönlendirmeyi yapacaktır sanırım. Yani psikologtan önce aklıma gelen çözüm bu oldu.
Gerçi öğrenciler arasında rehberlik servisine gitme konusunda bi önyargı vardır ama :)
Sen nasıl uygun buluyorsan ve neresinden başlamak istiyorsan, orasndan başla, çok büyük sorunların veya psikolojik sıkıntıların yok inan (bana göre yani), bir yerlerden başlayarak çözebileceğine inanıyorm, unutma bu sıkıntılar biraz ergenlikten de kaynaklanıyor olabilir. Ölümü düşünmemeye çalış.
Kendine iyi bak

[yagmurr]

merhaba;

hoşlandığın konulardan sobet açmaya çalışsan nasıl olur) ve zaten sohbet bir şekilde kendiliğinden akar...

Bulunduğun yerdeki hastanelerden hiç biirnde mi psikolog yok?

o halde psikiyatr'ye gidebilirsin,belki başka bir uzmana seni yönlendirebilir.

Benden de sana bir abla tavsiyesi, insanları olduğundan fazla önemseme,ciddiye alma...bu şekilde bakabilirsen daha rahat iletişim kurduğunu farkedeceksin :)

[Zombine]

Bunlar konuşacak konu bulma konusunda sana yardımcı olabilir.

[MysterY]

bak şimdi bende aynı olduğunu düşünmeye başladım etrafa bakınca insanların eğlendiğini konuştuğunu ve kendimi yanlız görürüm ama biri benim yanıma gelince yada beni yanlarına çağırınca rahat konuşurum.hatta biri benim yanıma gelirse aşırı çok konuşurum :D Karşımdakinin konuşmasına izin vermem pek.(pek onları umursamıyorum ama umarım onları boğmuyorumdur :D)Belkide benim için zor olan onların yanlarına gitmektir bilmiyorum.Çevreyle olan sorunlarımı düzeltmeye başladım.Eğer konu bulmakta zorlanıyorsan şunu düşün herkezin çok yakın bir arkadaşı kardeşi yada böyle konuşmaktan zevk aldığı biri olmuştur seninde olmuştur eminim.Belki şu an görüşemiyor olabilirsiniz ama düşün eğer yanımda olsa şimdi onla ne konuşurdum.Onla paylaşmak istediklerini başkalarıyla paylaşabilirsin.Ve her zaman kendi düşüncelerini insanlarınkinden daha üstün tut çünkü bu onların düşüncelerinin seni etkilemesini engeller.Kendine inan.Zaten gerisi gelir :) Hayata olumlu tarafından bak hatta o kadar olumlu bakki insanları şaşırt olumlu tarafınla.Mesela benim favori cümlelerim arkadaşlarımın ağzını açık bırakan olumlu tarafından bakla başlayan cümlelerdir xD ;)

[mustycx]

Samimi olabildiğin arkadaşlarının olması çok güzel. Bu konuda onların düşünceleri nedir sence, onlar da sosyal ortam olmamasından şikayetçi mi, diğer arkadaşlarıyla okul dışında görüşüyorlar mı, birlikte bir şeyler yapıyorlar mı, yoksa onlar da senin gibi mi düşünüyor? Bu konuyu bir konuşma arasında açıp sorabilirsin aslında.
Daha sonra neler yapabileceğinize bakın. Sosyal etkinlikleri siz yaratabilirsiniz. Bir yerlere gitmek, tarihi doğal güzellikleri olan yerleri ziyaret etmek, hatta piknik yapmak, toplanıp oyun oynamak, spor yapmak, yürümek, konuşmak hatta ders çalışmak dahi size sosyal bir ortam için fırsat sunabilir. Yani sosyal ortam için illa kulüpler, dernekler, cafeler barlar gerekmiyor ne bileyim. Sevdiğin arkadaşın olduktan sonra onla yapacak bir şeyler bulunabilir. Benim bulunduğum yerde de çok sosyal bir ortam yok, yani en fazla bir yere gidip oturuyoruz, sinemaya gidiyoruz falan.

Konuşacak bir şey bulamama... İşte önceden beri sosyal ortamlardan uzak yaşamanın bir getirisi sanırım, sosyalleştikçe, birileriyle vakit geçirdikçe azalacaktır.

Ama sorunun bundan daha büyük görünüyorsa sana, okul rehberlik servisinden en azından fikir almak adına yararlanabilirsin. Umarım mesleğinde yetkin biridir ve doğru şekilde yönlendirme yapabiliyordur. O sana probleminle ilgili az çok fikir verecek ve gerekli yönlendirmeyi yapacaktır sanırım. Yani psikologtan önce aklıma gelen çözüm bu oldu.
Gerçi öğrenciler arasında rehberlik servisine gitme konusunda bi önyargı vardır ama
Sen nasıl uygun buluyorsan ve neresinden başlamak istiyorsan, orasndan başla, çok büyük sorunların veya psikolojik sıkıntıların yok inan (bana göre yani), bir yerlerden başlayarak çözebileceğine inanıyorm, unutma bu sıkıntılar biraz ergenlikten de kaynaklanıyor olabilir. Ölümü düşünmemeye çalış.
Kendine iyi bak
Onlarda şikayetçilerde pek çaktırmıyorlar, dediğini deneyeceğim ve Teşekkürler...
En azından bakış açım değişti, deniyeceğim :P
Cevabın için Çok TeşekkürLer, kendine iyi bak :)


merhaba;

hoşlandığın konulardan sobet açmaya çalışsan nasıl olur) ve zaten sohbet bir şekilde kendiliğinden akar...

Bulunduğun yerdeki hastanelerden hiç biirnde mi psikolog yok?

o halde psikiyatr'ye gidebilirsin,belki başka bir uzmana seni yönlendirebilir.

Benden de sana bir abla tavsiyesi, insanları olduğundan fazla önemseme,ciddiye alma...bu şekilde bakabilirsen daha rahat iletişim kurduğunu farkedeceksin

Aslında olabilir...
Malesef ne psikolog ne psikiyatr da yok...
Aynen benim sorunum bence bu, fazla önemsiyorum.
Cevabın için teşekkürLer :)


bak şimdi bende aynı olduğunu düşünmeye başladım etrafa bakınca insanların eğlendiğini konuştuğunu ve kendimi yanlız görürüm ama biri benim yanıma gelince yada beni yanlarına çağırınca rahat konuşurum.hatta biri benim yanıma gelirse aşırı çok konuşurum, Karşımdakinin konuşmasına izin vermem pek.(pek onları umursamıyorum ama umarım onları boğmuyorumdur.Belkide benim için zor olan onların yanlarına gitmektir bilmiyorum.Çevreyle olan sorunlarımı düzeltmeye başladım.Eğer konu bulmakta zorlanıyorsan şunu düşün herkezin çok yakın bir arkadaşı kardeşi yada böyle konuşmaktan zevk aldığı biri olmuştur seninde olmuştur eminim.Belki şu an görüşemiyor olabilirsiniz ama düşün eğer yanımda olsa şimdi onla ne konuşurdum.Onla paylaşmak istediklerini başkalarıyla paylaşabilirsin.Ve her zaman kendi düşüncelerini insanlarınkinden daha üstün tut çünkü bu onların düşüncelerinin seni etkilemesini engeller.Kendine inan.Zaten gerisi gelir. Hayata olumlu tarafından bak hatta o kadar olumlu bakki insanları şaşırt olumlu tarafınla.Mesela benim favori cümlelerim arkadaşlarımın ağzını açık bırakan olumlu tarafından bakla başlayan cümlelerdir xD ;)
Haklısın,aynen bazen de açıksözlülüğüm batırıyor beni :D
Dediklerini deneyeceğim
TeşekkürLer....

Herbirinize cevabınız için çok teşekkürLer...
Sizler olmasaydınız ne yapardım bilmiyorum.
Bu konudan sonra gerçekten de hayata bakış açım değişti,
Hepinize çok teşekkür ediyorum.
Kendinize iyi bakın...

[reloaded]

3 Yıl önceki ben, Geçen günlerde psikoloji hocamız bize Prof. Dr. Üstün dökmen'in bi kitabını verdi, Küçük Şeyler şuanda 70. sayfadayım ve kitabı okumanı öneriyorum. Bu çekingenliğe ufaktan ufaktan başlayabilirsin. Mesela okulda günlük konuşmalardan biri, sınıfa girdiğinde 'günaydın' demen olacak, ilk başlarda sesin kısık çıkacak buna eminim ama daha sonralarda niye kısık sesle konuşuyorum ki diyeceksin ve 'herkese günaydın' şeklinde diyerek sınıfa gireceksin ve herşeyin ubk adar zor olmadığını bileceksin. Bende 9. sınıfta bu zorlukları çekiyordum yani 3 yıl öncesine kadar. İçine kapanık olman normal aynne bende bilgisayar delisiydim ve benim ortamım çok sosyal bi ortam istanbul'da heryerde sosyalleşebilirsin. Zamanla günaydın diyerek silgi isteyerek bunları attım. Tahtada bile utangaçtım hocalara karşı sınıfa karşı. Birde sınıfta şu piskoloji vardır. Arkdaş çevresinde yada seni kıskananlar olacaktır sen birşey yaprsın ve 'o böyle mi yapılır oğlum' şeklinde bir cevap alırsın ve yerin dibine düştüğüne sanarsın herkes gülüyordur, ama unutmaki kendisi senden daha iyisini yapamaz yapamıyorda. Bazen istisnayi durumlarda hocalarda gülebiliyor ama o hocalara mesefa koymanı öneririm ;)

Heh bu arada şu konuyu (http://e-psikoloji.com/forum/showthread.php?11163-Seni-durduran-ne) da okumalısın ;)