birfobik
23-12-2009, 04:51 PM
meraba ark. lar okuduğum mesajlara göre çoğunuzun ilaçlar hakkında önyargısı var . ilaçlardan korkmayın onları iyi birer arkadaş olarak görün . bir hikaye var da bir sitede okudum . alın sizde okuyun ilaçların faydalarını görün. bence sf ile yaşamaktansa ilaçlarla yaşamak daha mantıklı olur. buyrun
Siteye kaydolduktan kısa bir süre sonra cesaretlenip okulun medikosuna başvurdum.Yaklaşık 6 hafta kadar terapi aldıktan sonra başıma kötü bir olay geldi ve ailem beni doktora götürmeye karar verdiler.Ben de sevindim tabii!İstediğimde buydu zaten.Doktora gittim yaklaşık yarım saat derdimi anlattım.Sf limisin dedi bana bilmiyorum dedim.Sonra bana bir ilaç yazdı bu işe yararsa 6 ay kullanıcaksın dedi.Bir süre kullandım.Bu arada okuldaki terapilerime de devam ettim.İlaç ben de etkisini gösterdi.Okula giderken hep kaygılı olurdum kaygı yok oldu.Bir de herkes bana bakıyormuş gibi gelirdi o da geçti.Tahtaya kalktığımda sesim titrer,kalbim atar,ellerim titrerdi.Tahtaya kalktım işe yarayıp yaramadığını görmek için hiç heyecanlanmadım.Sınıfın içinde sorulara parmak kaldırmaya başladım.Arkadaşlarımla muhabbetim arttı.Bir de ben de ufacık şeylere kafayı takma denilen olay vardı.Ufak şeyleri kendime dert edinip canımı sıkıyordum oda geçti.Öğretmenimle konuşmaya çekinirdim.O da bendeki değişikliği fark etmiş olacak yanıma oturup benimle sohbet etmek istedi.Ben de inanızmaz bir şekilde öğretmenimle sohbet ettim.Hatta bir iki espiri patlattım sınıfta!Arkadaşlarıma yakınlaşmam arttı.Son olarak okulun kantininde tek başıma yemek yemeye çekinirdim.Herkes bana bakıyormuş,benim hakkımda konuşuyormuş gibi gelirdi.Bir gün sınıfın çoğu dersi astı.Ben yalnız kaldım.Yakın arkadaşlarımda asmıştı tabii!Yemeğe tek başıma gittim.Kenarda oturup mutlu mutlu yemeğimi yedim.Kimseyi takmadım.Bir de baktım ki ben kimseye bakmayınca onlarda bana bakmıyor,umursamıyorlar bile!!!Mutlu oldum,sevindim.Sonra gittim derslerime geri döndüm.Sınıfta bir yerde sabitlenmemeye başladım sonra!Farklı arkadaşlarımın yanına gittim oturdum.Onlarla sohbet ettim.Sonra uzun yazılar okumaya başladım!Anlıyacağınız uzun bir mücadeleden sonra sorunumu aştım.Tedavinim bitmesine 1 ay kaldı.yaklaşık 5 aydır ilacımı kullanıyorum.Arkadaşlarım çoğaldı,cesaretlendim,takıntılar uçtu gitti,kendimi çok fazla sorgulamıyorum.Kendimi seviyorum.Herkes gibi ben de hata yapabilirim hiç önemli değil.Sizlere anlattığım geçmişte yaşadığım kötü anılarımı da sildim ben!Geçmişte beni yıpratan,üzen,terk eden,anlamayan,küçük düşüren,gözyaşı döktüren kim varsa hepsini sildim defterden!Her şey gönlünüzce olsun arkadaşlarım!
Siteye kaydolduktan kısa bir süre sonra cesaretlenip okulun medikosuna başvurdum.Yaklaşık 6 hafta kadar terapi aldıktan sonra başıma kötü bir olay geldi ve ailem beni doktora götürmeye karar verdiler.Ben de sevindim tabii!İstediğimde buydu zaten.Doktora gittim yaklaşık yarım saat derdimi anlattım.Sf limisin dedi bana bilmiyorum dedim.Sonra bana bir ilaç yazdı bu işe yararsa 6 ay kullanıcaksın dedi.Bir süre kullandım.Bu arada okuldaki terapilerime de devam ettim.İlaç ben de etkisini gösterdi.Okula giderken hep kaygılı olurdum kaygı yok oldu.Bir de herkes bana bakıyormuş gibi gelirdi o da geçti.Tahtaya kalktığımda sesim titrer,kalbim atar,ellerim titrerdi.Tahtaya kalktım işe yarayıp yaramadığını görmek için hiç heyecanlanmadım.Sınıfın içinde sorulara parmak kaldırmaya başladım.Arkadaşlarımla muhabbetim arttı.Bir de ben de ufacık şeylere kafayı takma denilen olay vardı.Ufak şeyleri kendime dert edinip canımı sıkıyordum oda geçti.Öğretmenimle konuşmaya çekinirdim.O da bendeki değişikliği fark etmiş olacak yanıma oturup benimle sohbet etmek istedi.Ben de inanızmaz bir şekilde öğretmenimle sohbet ettim.Hatta bir iki espiri patlattım sınıfta!Arkadaşlarıma yakınlaşmam arttı.Son olarak okulun kantininde tek başıma yemek yemeye çekinirdim.Herkes bana bakıyormuş,benim hakkımda konuşuyormuş gibi gelirdi.Bir gün sınıfın çoğu dersi astı.Ben yalnız kaldım.Yakın arkadaşlarımda asmıştı tabii!Yemeğe tek başıma gittim.Kenarda oturup mutlu mutlu yemeğimi yedim.Kimseyi takmadım.Bir de baktım ki ben kimseye bakmayınca onlarda bana bakmıyor,umursamıyorlar bile!!!Mutlu oldum,sevindim.Sonra gittim derslerime geri döndüm.Sınıfta bir yerde sabitlenmemeye başladım sonra!Farklı arkadaşlarımın yanına gittim oturdum.Onlarla sohbet ettim.Sonra uzun yazılar okumaya başladım!Anlıyacağınız uzun bir mücadeleden sonra sorunumu aştım.Tedavinim bitmesine 1 ay kaldı.yaklaşık 5 aydır ilacımı kullanıyorum.Arkadaşlarım çoğaldı,cesaretlendim,takıntılar uçtu gitti,kendimi çok fazla sorgulamıyorum.Kendimi seviyorum.Herkes gibi ben de hata yapabilirim hiç önemli değil.Sizlere anlattığım geçmişte yaşadığım kötü anılarımı da sildim ben!Geçmişte beni yıpratan,üzen,terk eden,anlamayan,küçük düşüren,gözyaşı döktüren kim varsa hepsini sildim defterden!Her şey gönlünüzce olsun arkadaşlarım!