asi_26
07-10-2009, 03:55 AM
5 yıllık evli bir erkeğim. Eşimi çok ama çok seviyorum ve onunda beni çok sevdiğini hissediyorum ama nedense hayatımızda bu geçen 5 yılda mutlu olduğumuz gün sayısı mutsuz olduğumuz gün sayısından çok fazla.
Eşimle kısa bir flört döneminin ardından ( 6 ay ) evlendik. İlk zamanlar eşim kendi ailesi ile sorunları olduğu için çok mutlu değildi. Bu sorunlar tamamen kendisi ve ailesi ile ilgili. Beni tanımadan önceki sorunları. Ben bu sorunlar ne ise beraber aşabileceğimizi hayatta üstesinden gelinmeyecek hiç bir sorun olmadığını. Ayrıca artık kendisinin benimle bir hayatı olduğunu ve bu hayatı biz beraber mutlu olmak için kurduğumuzu defalarca anlattım ve anlatmayada devam ediyorum. Bundan sonrada devam edeceğim.
Eşimle ailelerimizden ayrı İstanbulda yaşıyoruz.
Ben ilk yıl eşimin eskiden kendi ailesi ile yaşadığı sorunlar yüzünden pisikolojisinin bozulduğunu ve bunun ileride zamanla düzeleceğini düşünerek evliliğimiz için eşimin mutlu olması için ne istedi ise yaptım. Bunlara örnek vercek olursak kendi babasından nefret ediyor görüşmek konuşmak istemiyor. Bende ona bu konuda destek oldum. Ailesi ile onun arasında bir duvar gibi durarak ailesinin onu üzmesini engellemeye çalıştım. Tabi bu arada sorunlarının ne olduğunu hala tam olarak anlamış değilim. ben o dönemlerde sadece bir insanın pisikolojisini bukadar bozabilecek bir anne baba nasıl olabilir diye düşündüm. İleride problemin ne olduğunu anlarız dedim.
İş döndü benim aileme tamam dedim sadece ikimiz varız kabul sen yeterki mutlu ol. benim ailemlede sorunu ablan bana çok karışıyor. vesaire gibi konular. Bu konuda haklıda ben kendi aileme gereken uyarıları yapıp. Hatta çok mecbur kalmadıkça görüşmedim ve görüştürmedimde.
Bu 5 yıllık sürede ailelerimizin yanına sadece 1 bayram olmak üzere toplam 3 kez gittik. Bayramdaki ziyaretimizdede babasının kendisine soğuk davranmasını neden göstererek daha o gün geri döndük.
Neyse bunlar beni çokta mutsuz etmedi benim amacım eşimle mutlu bir hayatımız olamsı idi ve bunun için ne gerekiyorsa yapcaktım ve yaptımda.
Bunun üzerine eşim bir çok saçmalıklar yapmaya başladı mesela :
"Neden sen bana bu kadar iyi davranıyorsun. Yoksa sen beni aldatıyormusun ve onun için bana bu kadar iyi davranıyorsun her istediğimi yapıyorsun"
Ben tabi öyle olmadığını onu çok sevdiğimi ve mutlu olmamız için negerekiyorsa sadece onu yaptığımı anlatınca bana inanıyordu ve ardından ikinci saçmalığı türetirdi
"Ozaman ben sana layık biri değilim. Ben seni mutlu edemiyorum." Vesaire
Neyse ben bunların düşündüğü gibi olmadığını ve bizim beraber çok güzel bir hayatımız olacağını anlata anlata devam ettik. Daha sonra eşimin zaman zaman tutuğu günlükler vardı ve bunları bir süre sonra yırtardı zaten ben bitanesini çoktırmadan okudum. Eşimi daha mutlu edebilmek hayatımızı daha mutlu bir hale getirebilmek için yapabileceğim birşey bulabilirmiyim diye. Eşim günlükte çocuğu olmasının onu dahada mutlu edeceğini yazmış. Bende düşündüm ben çocuk istiyormuyum elbette kim istemezki. Baba olacaktım güzel bir dugu ve eşimi hayata bağlar çocukla uğraşırken bizim bi hayatımız olduğunu. Artık yeni bir ailesi olduğunu anlar ve oda mutlu bir hayat kurmak için çaba sarfeder diye eşime çocuk istediğimi kendisinin ne düşündüğünü sorduğumda çok mutlu oldu.
Çocuk yapma çalışmaları esnasında eşim benim çocuğum olmuyor. çocuğum olmıyacak. Gibi birçok sorun yarattı kendine tabi bu sorunlar daha çalışmaların il 5 günü yani 5 günde hamile kalmadım falan diye. neyse çok şükür ki uzun sürmedi allah bize o ay bir çocuk verdi. Artık eşim hamileydi. Ama sorunlarımız tabiki bitmedi. yabu çocuk sakat olursa. ya bu çocuğa biz iyi gelecek sağlıyamazsak. bunun gibi bir çok derdi vardı eşimin. Yani kısacası oturup acaba ne gibi sorun bulsamda üzülsem diye düşünüp duruyordu.
Düşünse sadece yinede sorun olmayacak ama sanki bu sorunlar olmuş gibi oturup saatlerce üzülmesi ve hatta ağlaması tabiki bu arada benim onun bu düşüncelerinin yanlış olduğunu anlatmaya çalışmam devam etti.
Neyse bu şekilde anlatarak çok uzun olacak ben kısaca bunadan sonrasını özetleyim sanırım sorunlarımın şekillerini anladınız.
Zamanla benim sabrım tabiki bitti. Ama hala mutlu olamamız için çaba sarfediyorum. Eşim artık kendi ailesi olduğunu anladı fakat doğumdan sonra aldığı kilolar busefer hayatında sorun oldu.
Şuanda cinsel yöndende benden kaçıyor. Kilolarını bahane ediyor. Bazen 1 aydan fazla beraber olmadan geçiriyoruz.
Eşime herzaman bir uzmandan yardım almamızı teklif ettim. Hiç bir zaman kabul etmedi. Halada etmiyor.
İnsanlardan kilo problemi yüzünden kaçıyor. Ama kilo vermek içinde bi çabası yok. Eşime bu kilo konusunda yardımcı olmak için birçok spor aleti aldım ( Koşu bandı , Eliptik bisiklet Yatay bisiklet , Step tahtası , Masaj Aleti , Zayıflama kemeri, bunun gibi ibrçok şey) Ama malesef evde spor salonu olmasına rağmen eşim kendine sorun ettiği kiloları hala vermek için bir çaba sarfetmedi. Sarfetmiyorda. ve bunları sorun ederek benden uzaklaşıyor. insanlardan kaçıyor. Eşimle hiç bir akraba arkadaş kısacası hiç kimseyle görüşmüyoruz.
bana lütfen bundan sonra nasıl davranmalıyım. Eşimi nasıl normale döndürmeliyim yardımcı olun. Daha soracaklarınız olursa detaylı anlatırım şimdi çok uzamaması için kısa kesmeye çalıştım ama yinede uzun oldu Umarım sizleri sıkmamışımdır.
Eşimle kısa bir flört döneminin ardından ( 6 ay ) evlendik. İlk zamanlar eşim kendi ailesi ile sorunları olduğu için çok mutlu değildi. Bu sorunlar tamamen kendisi ve ailesi ile ilgili. Beni tanımadan önceki sorunları. Ben bu sorunlar ne ise beraber aşabileceğimizi hayatta üstesinden gelinmeyecek hiç bir sorun olmadığını. Ayrıca artık kendisinin benimle bir hayatı olduğunu ve bu hayatı biz beraber mutlu olmak için kurduğumuzu defalarca anlattım ve anlatmayada devam ediyorum. Bundan sonrada devam edeceğim.
Eşimle ailelerimizden ayrı İstanbulda yaşıyoruz.
Ben ilk yıl eşimin eskiden kendi ailesi ile yaşadığı sorunlar yüzünden pisikolojisinin bozulduğunu ve bunun ileride zamanla düzeleceğini düşünerek evliliğimiz için eşimin mutlu olması için ne istedi ise yaptım. Bunlara örnek vercek olursak kendi babasından nefret ediyor görüşmek konuşmak istemiyor. Bende ona bu konuda destek oldum. Ailesi ile onun arasında bir duvar gibi durarak ailesinin onu üzmesini engellemeye çalıştım. Tabi bu arada sorunlarının ne olduğunu hala tam olarak anlamış değilim. ben o dönemlerde sadece bir insanın pisikolojisini bukadar bozabilecek bir anne baba nasıl olabilir diye düşündüm. İleride problemin ne olduğunu anlarız dedim.
İş döndü benim aileme tamam dedim sadece ikimiz varız kabul sen yeterki mutlu ol. benim ailemlede sorunu ablan bana çok karışıyor. vesaire gibi konular. Bu konuda haklıda ben kendi aileme gereken uyarıları yapıp. Hatta çok mecbur kalmadıkça görüşmedim ve görüştürmedimde.
Bu 5 yıllık sürede ailelerimizin yanına sadece 1 bayram olmak üzere toplam 3 kez gittik. Bayramdaki ziyaretimizdede babasının kendisine soğuk davranmasını neden göstererek daha o gün geri döndük.
Neyse bunlar beni çokta mutsuz etmedi benim amacım eşimle mutlu bir hayatımız olamsı idi ve bunun için ne gerekiyorsa yapcaktım ve yaptımda.
Bunun üzerine eşim bir çok saçmalıklar yapmaya başladı mesela :
"Neden sen bana bu kadar iyi davranıyorsun. Yoksa sen beni aldatıyormusun ve onun için bana bu kadar iyi davranıyorsun her istediğimi yapıyorsun"
Ben tabi öyle olmadığını onu çok sevdiğimi ve mutlu olmamız için negerekiyorsa sadece onu yaptığımı anlatınca bana inanıyordu ve ardından ikinci saçmalığı türetirdi
"Ozaman ben sana layık biri değilim. Ben seni mutlu edemiyorum." Vesaire
Neyse ben bunların düşündüğü gibi olmadığını ve bizim beraber çok güzel bir hayatımız olacağını anlata anlata devam ettik. Daha sonra eşimin zaman zaman tutuğu günlükler vardı ve bunları bir süre sonra yırtardı zaten ben bitanesini çoktırmadan okudum. Eşimi daha mutlu edebilmek hayatımızı daha mutlu bir hale getirebilmek için yapabileceğim birşey bulabilirmiyim diye. Eşim günlükte çocuğu olmasının onu dahada mutlu edeceğini yazmış. Bende düşündüm ben çocuk istiyormuyum elbette kim istemezki. Baba olacaktım güzel bir dugu ve eşimi hayata bağlar çocukla uğraşırken bizim bi hayatımız olduğunu. Artık yeni bir ailesi olduğunu anlar ve oda mutlu bir hayat kurmak için çaba sarfeder diye eşime çocuk istediğimi kendisinin ne düşündüğünü sorduğumda çok mutlu oldu.
Çocuk yapma çalışmaları esnasında eşim benim çocuğum olmuyor. çocuğum olmıyacak. Gibi birçok sorun yarattı kendine tabi bu sorunlar daha çalışmaların il 5 günü yani 5 günde hamile kalmadım falan diye. neyse çok şükür ki uzun sürmedi allah bize o ay bir çocuk verdi. Artık eşim hamileydi. Ama sorunlarımız tabiki bitmedi. yabu çocuk sakat olursa. ya bu çocuğa biz iyi gelecek sağlıyamazsak. bunun gibi bir çok derdi vardı eşimin. Yani kısacası oturup acaba ne gibi sorun bulsamda üzülsem diye düşünüp duruyordu.
Düşünse sadece yinede sorun olmayacak ama sanki bu sorunlar olmuş gibi oturup saatlerce üzülmesi ve hatta ağlaması tabiki bu arada benim onun bu düşüncelerinin yanlış olduğunu anlatmaya çalışmam devam etti.
Neyse bu şekilde anlatarak çok uzun olacak ben kısaca bunadan sonrasını özetleyim sanırım sorunlarımın şekillerini anladınız.
Zamanla benim sabrım tabiki bitti. Ama hala mutlu olamamız için çaba sarfediyorum. Eşim artık kendi ailesi olduğunu anladı fakat doğumdan sonra aldığı kilolar busefer hayatında sorun oldu.
Şuanda cinsel yöndende benden kaçıyor. Kilolarını bahane ediyor. Bazen 1 aydan fazla beraber olmadan geçiriyoruz.
Eşime herzaman bir uzmandan yardım almamızı teklif ettim. Hiç bir zaman kabul etmedi. Halada etmiyor.
İnsanlardan kilo problemi yüzünden kaçıyor. Ama kilo vermek içinde bi çabası yok. Eşime bu kilo konusunda yardımcı olmak için birçok spor aleti aldım ( Koşu bandı , Eliptik bisiklet Yatay bisiklet , Step tahtası , Masaj Aleti , Zayıflama kemeri, bunun gibi ibrçok şey) Ama malesef evde spor salonu olmasına rağmen eşim kendine sorun ettiği kiloları hala vermek için bir çaba sarfetmedi. Sarfetmiyorda. ve bunları sorun ederek benden uzaklaşıyor. insanlardan kaçıyor. Eşimle hiç bir akraba arkadaş kısacası hiç kimseyle görüşmüyoruz.
bana lütfen bundan sonra nasıl davranmalıyım. Eşimi nasıl normale döndürmeliyim yardımcı olun. Daha soracaklarınız olursa detaylı anlatırım şimdi çok uzamaması için kısa kesmeye çalıştım ama yinede uzun oldu Umarım sizleri sıkmamışımdır.