emmeth
01-07-2009, 05:21 PM
ünideyim 4.sınıfım.(o sınıf bitti tabi)ilk dönem birkaç ders daha verebilseydim okul 5 senede bitebilecekti ama şimdi 6.seneyi kesin bulacak olabilecek en iyi ihtimal 5,5 senede bitmesi...
üni hikayem başından beri komedi yani zaten sınavlar dışında anca hoca yoklama alırsa okuldaydım adam gibi çevre de yapamadım toplasan 13 kişi tanıdım belki 4 senede...1.sınıf bir şekildi 2.sınıf da bir haldi 3.sınıf repeatti 4.sınıfta hala ondan kalma şeyler sürekli kalmalar kalmalar...
Eski maillerime bakıyorum da ikinci sınıfın başına ait mailleşmelerim falan...öyle yakın geliyor ki...Kafamda sürekli 2.sınıfın başına dönmenin veya 3.sınıfın başına dönmenin hayalini kuruyorum.Böylece o dönemde değil daha sonralar ilgileneceğim şeyleri bırakıp dersleri odaklanıp onlara girip(bu önemli 4 sene sonra bunun önemini öğrendim yok son anda not bulurum da geçerim havaları falan) okulumu düzeltecektim şimdi babalar gibi mezun olacaktım.Okulum uzasa bile bi iki ders yüzünden uzayacaktı.Şimdi bunu böyle söylediğime bakmayın aylar boyunca her an kafamda bunu kuruyorum.Sürekli o seneden başlayarak kafamda düzeltiyorum ediyorum daha çok insan tanıyorum falan...Bu tarz birşeyin ne kadar faydasız olduğunu biliyorum kendimi farklı şeylerle meşgul ederek engellemeye çalışıyorum.Ama olmuyor yine düzelttiğimin hayalini kuruyorum.Yeis öyle bir bataklık ki...
Denilebilir ki bu durumda ve bu durumdan çok daha kötü durumda olan öğrenciler var falan...Bunun bana gerçekten moral mi vermesi lazım?Üniversiteye başladığımda 18e giriyordum hazırlığı falan da atlamıştım(şimdi 21'im yani hey gidi yıllar) bütün arkadaşlarım benden 2 yaş büyüktü genelde bu tarz bir avantajla başladım.Ayrıca işin komikliği bölüme 5.olarak girişim.Yani 2.sınıftan ders falan alırken sınavlarda gözetmenler bakıp numarada 05 yazdığına inanamıyor 25 mi bu diye soruyorlar.Yani bunun gibi birçok avantajım varken zamansız işlerle uğraştım sonradan uğraşılması da gayet makul olan şeyler...ama işte anca şimdi resmi komple görüyorum.Eskiden de düzeltmek istesem "zaten yeteri kadar batmış nereye kadar düzeltebilecen ki" kuruntusu beni hep daha düşürdü.Her senebaşında en dipte en kötü durumda olduğumu sanıyordum ama bir sonraki sene hep küfrettim geçen seneki halime çok çok iyi durumdaydım neden asılmadım derslere...
İşleri bulandıran bir başka mevzu da yani 8 dönemdir okuldayız 8.döneminde mi olur bu olay...Başından olaydı sırf o sebeple derslere asılırdım yahut derslerin kötü olmasının sebebi bu olurdu düzgün bir sebebi olurdu yani...Evet bahsettiğim şey gönül meselesi...Yersiz bir yerde birine karşı birşeyler hissettim bir süre peşinde gezindim ama doğru dürüst de rastlaşamadım(çünkü o okulu bitiriyordu adam gibi ortak dersimiz yoktu özellikle bu sebeple çok yiyorum kendimi) sonra birgün hislerimi söyledim birşey olmadı yalan oldu gitti ama unutamadım da sürekli kendimi suçladım yani o hayallerimde 2.sınıfın başından itibaren kurtarıyorum dersleri beraber ders alıyoruz falan...belki o zaman bir şansım oluyor gibi....
Yani o kadar yakınımdaki 2.sınıfın başı nasıl geçti o kadar zaman anlayamıyorum.Tabi kimse zamanın yavaş geçtiğini de söylemiyor ama...Yani öyle bir his veriyor ki "Bir dakka yawh hiç olmadı bu hadi bi 3 sene geri" denecek gibi...1.sınıfa dönmeyi istemek fazla yüzsüzlük galiba o yüzden mi 2 diye düşünüyorum çoğunlukla bilmem :)
mesela bir kitap görüyorum a ben bunu 2.sınıftan 1.vizelerden sonra almıştım diyorum o zamanı hatırlıyorum küfrediyorum kendime...
Sonuçta durum böyle gönül meselesi falan diyorum da 8.dönem yakın zamandaki birçok döneme göre iyi geçti ders olarak...Ama sonuçta beni avutamıyor.
Ne tavsiye edersiniz ne yapmalıyım bu yeis bataklığından çıkmak içinb?
üni hikayem başından beri komedi yani zaten sınavlar dışında anca hoca yoklama alırsa okuldaydım adam gibi çevre de yapamadım toplasan 13 kişi tanıdım belki 4 senede...1.sınıf bir şekildi 2.sınıf da bir haldi 3.sınıf repeatti 4.sınıfta hala ondan kalma şeyler sürekli kalmalar kalmalar...
Eski maillerime bakıyorum da ikinci sınıfın başına ait mailleşmelerim falan...öyle yakın geliyor ki...Kafamda sürekli 2.sınıfın başına dönmenin veya 3.sınıfın başına dönmenin hayalini kuruyorum.Böylece o dönemde değil daha sonralar ilgileneceğim şeyleri bırakıp dersleri odaklanıp onlara girip(bu önemli 4 sene sonra bunun önemini öğrendim yok son anda not bulurum da geçerim havaları falan) okulumu düzeltecektim şimdi babalar gibi mezun olacaktım.Okulum uzasa bile bi iki ders yüzünden uzayacaktı.Şimdi bunu böyle söylediğime bakmayın aylar boyunca her an kafamda bunu kuruyorum.Sürekli o seneden başlayarak kafamda düzeltiyorum ediyorum daha çok insan tanıyorum falan...Bu tarz birşeyin ne kadar faydasız olduğunu biliyorum kendimi farklı şeylerle meşgul ederek engellemeye çalışıyorum.Ama olmuyor yine düzelttiğimin hayalini kuruyorum.Yeis öyle bir bataklık ki...
Denilebilir ki bu durumda ve bu durumdan çok daha kötü durumda olan öğrenciler var falan...Bunun bana gerçekten moral mi vermesi lazım?Üniversiteye başladığımda 18e giriyordum hazırlığı falan da atlamıştım(şimdi 21'im yani hey gidi yıllar) bütün arkadaşlarım benden 2 yaş büyüktü genelde bu tarz bir avantajla başladım.Ayrıca işin komikliği bölüme 5.olarak girişim.Yani 2.sınıftan ders falan alırken sınavlarda gözetmenler bakıp numarada 05 yazdığına inanamıyor 25 mi bu diye soruyorlar.Yani bunun gibi birçok avantajım varken zamansız işlerle uğraştım sonradan uğraşılması da gayet makul olan şeyler...ama işte anca şimdi resmi komple görüyorum.Eskiden de düzeltmek istesem "zaten yeteri kadar batmış nereye kadar düzeltebilecen ki" kuruntusu beni hep daha düşürdü.Her senebaşında en dipte en kötü durumda olduğumu sanıyordum ama bir sonraki sene hep küfrettim geçen seneki halime çok çok iyi durumdaydım neden asılmadım derslere...
İşleri bulandıran bir başka mevzu da yani 8 dönemdir okuldayız 8.döneminde mi olur bu olay...Başından olaydı sırf o sebeple derslere asılırdım yahut derslerin kötü olmasının sebebi bu olurdu düzgün bir sebebi olurdu yani...Evet bahsettiğim şey gönül meselesi...Yersiz bir yerde birine karşı birşeyler hissettim bir süre peşinde gezindim ama doğru dürüst de rastlaşamadım(çünkü o okulu bitiriyordu adam gibi ortak dersimiz yoktu özellikle bu sebeple çok yiyorum kendimi) sonra birgün hislerimi söyledim birşey olmadı yalan oldu gitti ama unutamadım da sürekli kendimi suçladım yani o hayallerimde 2.sınıfın başından itibaren kurtarıyorum dersleri beraber ders alıyoruz falan...belki o zaman bir şansım oluyor gibi....
Yani o kadar yakınımdaki 2.sınıfın başı nasıl geçti o kadar zaman anlayamıyorum.Tabi kimse zamanın yavaş geçtiğini de söylemiyor ama...Yani öyle bir his veriyor ki "Bir dakka yawh hiç olmadı bu hadi bi 3 sene geri" denecek gibi...1.sınıfa dönmeyi istemek fazla yüzsüzlük galiba o yüzden mi 2 diye düşünüyorum çoğunlukla bilmem :)
mesela bir kitap görüyorum a ben bunu 2.sınıftan 1.vizelerden sonra almıştım diyorum o zamanı hatırlıyorum küfrediyorum kendime...
Sonuçta durum böyle gönül meselesi falan diyorum da 8.dönem yakın zamandaki birçok döneme göre iyi geçti ders olarak...Ama sonuçta beni avutamıyor.
Ne tavsiye edersiniz ne yapmalıyım bu yeis bataklığından çıkmak içinb?