Bu sosyal fobi midir? Önerileriniz?

[hazalthepeacock]

merhaba,
biraz uzun bir yazı oldu ama bu yazının amacı içimi dökmek ve de önerilerinizi almak.

kendimi bildim bileli çekingen ve içime kapanığım. insanlarla içli dışlı olmayı hiçbir zaman sevemedim. kendi kendime kalmak, kitap okumak, oturup bi film izlemek çok daha hoşuma gitti hep.sanırım bu da beni biraz insanlardan uzaklaştırdı.

bu durum yüzünden hiç bir zaman büyük bir arkadaş grubum olamadı. yeni tanıştığım insanlarla kaynaşamıyorum, konuşacak konu bulamıyorum. diyaloğa girmek için onların konuşmaya başlayıp beni açması gerekiyor.kafa dengi olmadığım kişilerle konuşmakta hem zorlanıyorum, hem de gereksiz geliyor, çaba harcayasım gelmiyor.bu yüzden hep silik bir tip olarak anıldım sanırım.
lisedeyken pek sorun değildi, eğlendiğim arkadaşlarım falan vardı ama üniversiteye başladığımdan beri yani son bir yıldır en büyük sorunum bu sanırım.koca sınıfta kafa dengi tek bir kişi bile yok. sadece ders notlarını falan aldığım birkaç kişiyle yakınlık kurdum ama onlar da oturup takılmak isteyeceğim türden insanlar değil. bir de selamlaştıklarım, yüzeysel konuşmalar yaptıklarım falan var. çoğunun ise adını bile bilmiyorum. yalnızlıktan ne kadar hoşlansa da insanın bulunduğu ortamda konuşacak birilerine ihtiyacı oluyor ve bu durum yüzünden okuldan soğudum resmen. gerekli olmadıkça derslere bile gitmiyorum, sınav zamanı not peşinde koşturuyorum.

sorunumun ne olduğundan emin değilim, insanlarla iletişim kuramıyor muyum, yoksa kurmak mı istemiyorum, ya da fazla mı seçici davranıyorum bilmiyorum. ilk mesajımın amacı da sizden bir bakış açısı almak ve önerilerinizi dinlemek.
şimdiden teşekkürler :)

[yemre]

hoşgeldınız ben de aynı şeyler oldu hala devam edıyor bu nedenle pskıyatrıye gıttım ve sosyal fobı tedavısı goruyorum daha yenı 1 ay oldu tedavıye başlayalı.ben de daha fazlası var kalabalık yerler bodrum katları,alışverış merkezlerı lokantalar,sınema vb. bu yerler de gıremıyorum.bı tıp başka sorunlarınız var mı mesela başkasının yanında telefonla konuşamamak,başkası varken yazı yazmakvb.eleştırılırım dıye konuşmamamk bundan kaygı duymak,kız arkadaşı olmamamk yada edınememk ??

[hazalthepeacock]

bı tıp başka sorunlarınız var mı mesela başkasının yanında telefonla konuşamamak,başkası varken yazı yazmakvb.eleştırılırım dıye konuşmamamk bundan kaygı duymak,kız arkadaşı olmamamk yada edınememk ??

evet var.kalabalıktan,yazı yazmaktan falan değil ama erkek arkadaşım da, fazla kız arkadaşım da yok. daha doğrusu çok yakın, aklıma esip de gel buluşalım diyebileceğim 3-4 arkadaşım var o kadar.bunlar dışında konuşacak konu bulamamak, insanlardan çabucak sıkılmak ama sonra yalnız hissetmek vs. merak ettiğim bunlar üstüne gidip de halledebileceğim kişilik özellikleri mi yoksa psikiyatrist yardımıyla bir değişim olur mu? çünkü artık gerçekten hayatımı böyle geçireceğimi düşünmeye başladım..

[yemre]

hayatını olumsuz etkıledıgnın farkındasın.pekı bı tanımadıgın veya askerde bı ust rutbelı ıle konuşsan kendını nasıl hıssedersın veya çok ıyı bıldıgın bı konuyu 50 kişiye anlataksın konferans ortamından konuyu adın gıbı bılıyosun yapabılır mısın o anda neler hıssedersın fızıksel tepkılerın neler olur

[yemre]

üstüne giderek halletmen zor halletsem ben hallederdım işim geregı bu tıp ortamlara gırdım ama mecburem kendım ıstemeden bazı çok zaman kaçtım hastayım dedım rapor aldım kaçtım ama bıçak kemıge dayandı o kadar yapamadıklarımı yaptıgım halde degışen bişe yok 1 aydır ilaçlı tdavı oluyrum daha ıyım bunun farkındayım işte şimdi korkularımın ustune gıtme zmanı hiç sınemaya gıtmedın o tıp oratamnlara gıremıyom ama gıdecem bu hafta

[aslı_89]

Merhaba Gaiana,

İçedönüklüğün büyük ölçüde genetik olabileceği düşünülüyor. Fakat bu durumdan şikayetçiysen ki öyle olduğun anlaşılıyor, bir psikologla konuşursan faydası olabileceğini düşünüyorum. Burada sana faydalı bir bakış açısı sunmak zor. Çünkü bunun altında yatan dinamikleri bulmak gerekir ki bunu da ancak bir uzman başarabilir. Başkalarının hakkında yapacağı yorumlar kafanı bulandırabilir.

Sağlıklı günler diliyorum,

Aslı

[hazalthepeacock]

öncelikle ikinize de teşekkürler yorumlarınız için. sırayla gidecek olursak, yemre senin dediğin konularda bir sorunum yok. belki normalden biraz daha fazla heyecanlanırdım konferans konusunda ama heyecanım hiçbir zaman önüne geçilmeyecek dereceye gelmez , belli etmem en azından.
6-7 yaşlarındayken inanılmaz utangaçtım ama şimdiye kadar insan ilişkilerim dışında neredeyse hiçbir şey kalmadı o halimden. insanlar konusunda da dediğim gibi bir süre kaynaşıp ortak konular bulursak tamamıyla rahat davranabiliyorum ama genelde karşı taraftan bekliyorum bu adımları.
öğrenmek istediğim en azından burada benim durumumda olan ve buna bir çözüm bulmuş olup deneyimlerini paylaşacak biri var mı?
ya da psikiyatristle mi yoksa bir psikologla mı görüşmeliyim?
teşekkürler,

[aslı_89]

Tekrar Merhaba Gaiana,

Size bir psikologla görüşmenizi tavsiye ediyorum. Çünkü psikiyatrik kökenli bir durumunuzun olmadığı anlaşılıyor. Bir psikologla görüşmeniz daha uygun gibi görünüyor. Gideceğiniz psikoloğun klinik psikolog unvanı olmasına da dikkat ediniz lütfen.

İyi günler,

Aslı

[yemre]

durmunuz çok cıdddı degıl bı kere heyacandan bayılmıştım ben bi törende sosyal fobıkler için bu yerler girilmez:) konu anlatma da aynı sız de bunlar yoksa cıddı degıl.sadece sessızlık,içine kapanıklılık,utangaçlık var bunu da kendın yenebılırısn.yıne de bır pskologa gıdınız gerek goruruse sızı yonlerdırır pskıyatrıye

[merdivenler]

Merhaba,
Tamamen ayni seyler benim de basima geldi! Kendi yazdiklarimi okur gibi oldum inan.
O yollardan gecmis biri olarak tavsiyem: az arkadasin var diye, insanlardan cekiniyorsun diye digerlerinden bir eksigin oldugunu dusunmemen.
Son derece sosyal, imrenilen biri olan bir ablam var ve universitede sadece 3-4 dostu vardi, mezun olduktan sonra da gorusmediler. Su anda tek dostu benim.
Hayat boyle; bazilarimiz herkesle kaynasamiyor, kendi kafa dengini bulmakta zorlaniyor. Ben de oyleyim. Bu bir eksiklik, anormallik filan degil. Annem de gencliginde ayni bizim gibiymis; hep anlatir, bize uzulmememizi ogutlerdi.
Bir diger tavsiyem de sirf insanlardan cekiniyor ya da hoslanmiyorsun diye derslere gitmeyi ihmal etme. Ben de ikinci siniftan itibaren derslere gitmeyip notlarla idare ettigim icin, cok yuksek olan ortalamami iki senede yerlere indirmeyi basarmistim. Ve zekasından suphe ettigim bir cok insan cok guzel islere girdi, hocalarla diyalog kurduklari icin kendilerine bir yol actilar ya da actirdilar.
Insan iskileri zayif kisilerin iyi yaptiklari seylere sikica sarilmalari gerektigini dusunuyorum. Cunku digerleri bir sekilde duse kalka yollarini bulabiliyor; ama bizim gibiler kagit uzerinde basarili gorunmuyorsa sudan cikmis balik gibi kalakaliyor hayatta.
Ben hic psikologa gorunmedim (tek basima hic doktora gidemedim zaten), ama bir uzman buyuk ihtimalle senin goremedigin seyleri sana gostererek bu durumu kolayca atlatmani saglayacaktir. O yuzden benim gibi korkak olma, ve lutfen, lutfen derslerini sakin birakma. Hocalarinla olan iliskilerini de.
Benim hep keske dedigim, en cok kafami taslara vurdugum seydir bu. Hele bir dersten sirf laboratuvarlara gitmedigim icin D aldigimi hic unutmam. Sen benim gibi olma.
Okulunda basarili olursan, onunde cok da rahat bir hayat olacaktir. Ayrica hocalarinla diyalog kurarsan, onlar da yol gosterir, sana firsatlar acarlar. Yoksa cok engebeli, hüsranlarla dolu bir yola girmek zorunda kalirsin. Kendine bunu yapma. Baskalarından alinan notlarla gunu kurtarırsın ama, geleceginden de calmis olursun.
Bir de son not: kimseyi sevmek zorunda degilsin. Sana uyan kisilerle dost olmak istemen cok dogal. Zaten elli tane arkadasi olan kisilerin cogunun hic gercek dostu yoktur. Sadece yalniz olmayi sevmediginden herkesle sulu samimiyet kurar.
Bana uymayan kisilerle samimiyet kurmadigim icin hic pisman olmadim simdiye kadar. Ama gundelik merhabalari, nasılsınları ihmal etmemek senin medeni biri oldugunu gosterir. O da bence yeterlidir.

[merdivenler]

Bir de ekleme yapayım: insanlardan umudunu hic kesme. Su anda okulda da cevrende tam kafa dengin bir kac insan var, emin olabilirsin. Ama onlarla bir turlu tanisamamissin. Benim tek dostum olan kisiyle ilk tanismamizda hic hoslanmamistim! Ama zamanla bir baktik can dostu olmusuz.
Ilk gordugun izenim her zaman gercekci olmayabiliyor. Bu tiki, bu cahil, vs diyerek insanlari daha bastan etiketleyip uzak durursan, onlari daha iyi taniyacagin toplu faaliyetlerden kacip durursan, belki de gercek dostun olacak birilerini daha tanimadan kaybediyorsundur.
Ben onyargilarimi beklemeye alip, biraz daha yakindan taniyinca cok iyi anlastigim insanlar kesfetmistim. O yuzden iyi tanimadaigin insanlara ikinci bir sans vermeyi bir dusun derim.

[derya]

bende çekingen içine kapanık biri olarak tanındım insanlarla içli dışlı olamıyorum arkadaş gurubunda etkin olamıyorum insanlarla kaynaşmakta sorun yaşıyorum konuşacak konu bulamıyorum karşımdaki konu açarsa konuşabiliyorum

[mujde]

Merhaba! Universiteye yeni basladigimda bende oyleydim,lise yillarimda da senin gibi, arkadaslarim vardi ama tek basima vakit gecirmeyi seviyordum,hala da seviyorum.. Yeni ortama girmek ve alismak kolay degil tabi.Cekingenlik aliskanlik olmus olabilir, istersen ustesinden gelirsin. Sinifindan bir kisiyle bile olsa arkadaslik kur bence, onunla konus daha cok boylece kendini daha rahat hissedersin. Derslerini ihmal etme, sonra alismak daha zor olur...Basarilar dilerim,hersey gonlunce olsun !