Bir "insan" olarak duygularım...

[f.berkant]

Dostlar o kadar mutsuzum ki...inanın ifade edemiyorum!!!ben de insanım ve yaşamak istiyorum...aşırı eleştirel bir babanın elinde yetiştim ve uzun yıllardır sosyal fobi var.sosyal fobi sonucunda sosyal alanlarda yaşadığım başarısızlıklar.gerek arkadaş çevremde,gerekse duygusal anlamda yaşadığım başarısızlıklar...hayal kırıklıkları...işte bunların sonucu yıllardır depresyon da var.ve artık inanın o kadar güçsüzüm ki...iştahım azalmadı,çünkü hiç yok zaten!!!günün 24 saati uykum geliyor!hiçbir şey yapmak istemiyorum!üniversitede 3. sınıftayım ve alttan 15 tane dersim var...annem hep benim üniversite mezunu olarak görmenin hayalini kuruyor :((( oysa ben ne yapacağımı hiç bilmiyorum...

[bloody tears]

insan olduğum gerçek ama duygu nedir bilmiyorum tanımlayamıyorum bazen işte budur diyorum ama yanılıyorum...bende aynı dertten muzdaripim alttan derslerim var ve aslında okumak istemiyorum bana saçma geliyor bitince ne olacakki onların istediği için okuyorum peki ben???

[ville]

yalnız değilsiniz. bende aynısını düşünüyorum. sırf birileri istedi diye mutluluğum yerine giden hayat yerine saçma sapan rakamlarla derslerle boğuşmak bana da çok koyuyor. ki zaten başaramıyorum. ama bir şeyi anladım.. olmayacak arkadaşlar. yani dersler olmadan, okul olmadan olmuyor. bir sefer okulun, daha doğrusu düşük notların verdiği stresi kimse küçümsemesin. şu an öğrenciyiz. ama yarın elimizde diploma sokaklarda yapayalnız kalacağız. söylemekte sakınca duymuyorum: benim babam, sevgili babam bana bir gelecek kurabilecek maddi güce sahip değil. sadece okul masraflarımı karşılayabilir. sonrasındaysa sadece ona yük olmakla kalırım. o böyle düşünmese bile ben aynanın yanından her geçişte böyle hissederim. fazla uzattım hatta duygu sömürüsü bile yaptım, yaptım ama bu iş böyle. okulun en başarısız öğrencilerinden biri olarak söylüyorum. ben bugün depresyondayım. mutluluğu, arkadaşlarımı çok özlüyorum. ama bir gün (ki o gün bugün) bu hastalığı yenmek için birşeyler yapmak istediğimde inanın dersleri de bu hastalığı yenmenin bir parçası olarak göreceğim. dersler sosyal hayatımı da kötü etkiliyor... derslerle ilgili başarısız sizin gibi bir kardeşiniz bunları düşünüyor. bunları yazdım ya bilgisayarın başından kalkıp ders çalışır mıyım? çalışmam heralde. ama bir gün o da olacak. olmalı.. eğer sizde bunun gerekliliğine kendinizi inandırırsanız her şey daha kolaylaşır.

berkant arkadaşım bende pek sosyal biri değilim. bu konuyla ilgili de söyleyecek, paylaşmak istediğim çok şey var ama şimdilik yeterince uzun bir yazı oldu zaten.

iyi akşamlar.