sürekli aynı devinim içinde dönüp duruyorum

[black]

arkadaşlar 18 yaşındayım...ve 2 yıldır bende acayip bişeey başladı...anneannemin ölümünden sonra hayatın gelip geçici olduğunu sadece sözde değil gerçek bire bir olduğunu anladım.yani şu an yaşadıklarım yaptıklarım bu yazıyı yazıyor olmam bile boş geliyor..herşey bi kenera bunula birlikte aşırı mükemmelliyetçilikte başladı...ayrıntılara takılıp kalıorum herşey tam olsun istiorum...okulda yaşadığım başarılı bir öğrencilik hayatım vardı ama saçma sapan şeyler yüzünden başaralı yönümüde kaybettim..öss senemde çevrem değişti ve platonik bi şaka tutuldum...ardından başka başka şeyler daha...bence aşık olmuyorum sadece kötü durumda olunca aşık olup kendime acı çektirmek istiyor gibiyim ama tam emin değilim :s ..güneşten ışıktan nefret ediyorum...sürekli ağlıyasım gelioyor..gözlerim doluyor...hatta bazen o kadar şiddetlenio ki nefes almak bile zorlaşıo...sürekli bi öfke içindeyim..ama neye karşı bi öfke bu bilmioyorum....aileme de söyleyemiyorum üzülmesinler diye..napıcam bilmiyorum...okudğum bölümden de memnun değilim...ilk senemden psikolojime güvenemediğmden tercih yaptım...ama şimdi anlıyorum ki hata yapmışım..ayrıca özgüven falan da kalmadı artık...bilmiyorum neden böyle hissediroum çok yoruldum...

[eliftetik]

arkadaşlar 18 yaşındayım...ve 2 yıldır bende acayip bişeey başladı...anneannemin ölümünden sonra hayatın gelip geçici olduğunu sadece sözde değil gerçek bire bir olduğunu anladım.yani şu an yaşadıklarım yaptıklarım bu yazıyı yazıyor olmam bile boş geliyor..herşey bi kenera bunula birlikte aşırı mükemmelliyetçilikte başladı...ayrıntılara takılıp kalıorum herşey tam olsun istiorum...okulda yaşadığım başarılı bir öğrencilik hayatım vardı ama saçma sapan şeyler yüzünden başaralı yönümüde kaybettim..öss senemde çevrem değişti ve platonik bi şaka tutuldum...ardından başka başka şeyler daha...bence aşık olmuyorum sadece kötü durumda olunca aşık olup kendime acı çektirmek istiyor gibiyim ama tam emin değilim :s ..güneşten ışıktan nefret ediyorum...sürekli ağlıyasım gelioyor..gözlerim doluyor...hatta bazen o kadar şiddetlenio ki nefes almak bile zorlaşıo...sürekli bi öfke içindeyim..ama neye karşı bi öfke bu bilmioyorum....aileme de söyleyemiyorum üzülmesinler diye..napıcam bilmiyorum...okudğum bölümden de memnun değilim...ilk senemden psikolojime güvenemediğmden tercih yaptım...ama şimdi anlıyorum ki hata yapmışım..ayrıca özgüven falan da kalmadı artık...bilmiyorum neden böyle hissediroum çok yoruldum...



canım bence ailenle içinde bulunduğun durumunu paylaşmalı ve uzman desteği almalısın bu kendi içinde yaşayarak çözülecek bir şey değil

[aysei]

baslık ıyı secılmıs yanı yasadkların anlatabılmısın.. ben de donup duruyorum kafada..ılımlı ol;)

[paradox]

arkadaşlar 18 yaşındayım...ve 2 yıldır bende acayip bişeey başladı...anneannemin ölümünden sonra hayatın gelip geçici olduğunu sadece sözde değil gerçek bire bir olduğunu anladım.yani şu an yaşadıklarım yaptıklarım bu yazıyı yazıyor olmam bile boş geliyor..herşey bi kenera bunula birlikte aşırı mükemmelliyetçilikte başladı...ayrıntılara takılıp kalıorum herşey tam olsun istiorum...okulda yaşadığım başarılı bir öğrencilik hayatım vardı ama saçma sapan şeyler yüzünden başaralı yönümüde kaybettim..öss senemde çevrem değişti ve platonik bi şaka tutuldum...ardından başka başka şeyler daha...bence aşık olmuyorum sadece kötü durumda olunca aşık olup kendime acı çektirmek istiyor gibiyim ama tam emin değilim :s ..güneşten ışıktan nefret ediyorum...sürekli ağlıyasım gelioyor..gözlerim doluyor...hatta bazen o kadar şiddetlenio ki nefes almak bile zorlaşıo...sürekli bi öfke içindeyim..ama neye karşı bi öfke bu bilmioyorum....aileme de söyleyemiyorum üzülmesinler diye..napıcam bilmiyorum...okudğum bölümden de memnun değilim...ilk senemden psikolojime güvenemediğmden tercih yaptım...ama şimdi anlıyorum ki hata yapmışım..ayrıca özgüven falan da kalmadı artık...bilmiyorum neden böyle hissediroum çok yoruldum...

Biz insanlar kendimizi olumsuz sanir, ancak cok yakinimiz olan birini kaybettigimiz zaman yuzlesiriz olum denen gercekle.Bu noktada sorgulamalar baslar hayat hakkinda. Bunlari bende yasamistim, o yuzden ruh halinizi anlaya biliyorum.Fakat bu sureci yasarken siz kendinizi fazla hirpalamaya baslamisiniz ve ozguven sorunlarina kadar vardirmisiniz.Sevgili arkadasim yorulmus olmanizi anliyorum, fakat bu ruh halinden kurtulmak adina bir adim atmalisiniz ki yitirdiginizi sandiginiz degerlerinizi ve hayatinizin kontrolunu yeniden ele ala bilesiniz..Sagliklar dilerim..

[negatif]

ailenle paylaşıp doktora git..paylaşmak istemesende yine doktora git..önce ne yaşadığını öğren..işin en önemli kısmı bu..geçmiş olsun..bende sevgilimi kaybettim..ve ölümü tanıdım..hiç kolay şeyler değil bunlar..ama geçiyor zamanla..sen şimdi ölümü yaşamın anlamını falan bırak sağlığınla ilgilen..çok geçmiş olsun şimdiden:)

[NAR_K]

bencede bir profosyonele danismak daha iyi olabilir..eger ailenle paylasmak istemiyorsan yada onlari seni anlayamayacagini dusunuyorsan .. bir doktorla bazi problemleri aciga cikardikdan sonra ailenle de paylasabilirsin.. bu zaman icerisinde kendine zaman zaman olumlu dusunmeyi hatirlat..

[black]

yorumlarınız , düşünceleriniz için teşekkürler...

[tamermelda]

Anlattığınız durum obsesif kişilikte olan bir durum. Herşey yolunda mükemmel giderken, herşey kontrol altındayken, kontrol edilemeyen bir durum olduğunda örneğin trafik kazası, deprem, ölüm, ciddi bir okul başarısızlığı, sevgilinin terk etmesi. Bu durumlar böyle bir duygunun hissedilmesine neden olabilir. Yani boşluk, hayatın anlamsızlığı veya devamlı sıkıntı hissi, suçluluk duyguları, öfke olabilir.

[black]

sevgili terk etme durumu da war yazmadım yani sorunumun aşk olduğunu fln düşünenler sırf bunu için böyle diyenler olabilir diye...peki ne öneriyorsun eğer dediğin kişilikte biriysem ?

[tamermelda]

Bu kişilikler herşeyi denetim ve kontrol altında tutma zorlantısı içindedir. Mükemmelcidir. Mükemmelliğin bozulmasına ve kontrolün kaybına tahammül edemezler. Bunu değiştirmeye çalışırsan iyi olur.

Herşeyi kontrol edemezsin. Çünkü bu hayatın gerçekliği ile uyuşmaz. Örneğin ölümü kontrol edemezsin. Sevgiliyi bir dereceye kadar kontrol edebilirsin. İnsan ölecekse vakti gelir, ölür. Kabullenirsin. Sevgili terk etmesin diye uğraşır mücadele edersin. Herşeye rağmen edecekse eder. Kabulleneceksin. Kontrol edebildiğin ve edemediğin durumları ayırt etmen lazım. Kontrol edebildiklerini çalış çabala düzelt. Edemeyeceklerini direkt kabullen. Ama önünde bir problem olduğunda önce ayırt et. Ben bunu kontrol edebilir miyim gücümün yettiği birşey mi, yoksa kontrol edemediğim mi. O zaman hayat çok kolaylaşır ve netleşir. Yoksa bu patinaj ömür boyu her stresde devam eder durur.

[pcshik]

arkadaşlar 18 yaşındayım...ve 2 yıldır bende acayip bişeey başladı...anneannemin ölümünden sonra hayatın gelip geçici olduğunu sadece sözde değil gerçek bire bir olduğunu anladım.yani şu an yaşadıklarım yaptıklarım bu yazıyı yazıyor olmam bile boş geliyor..herşey bi kenera bunula birlikte aşırı mükemmelliyetçilikte başladı...ayrıntılara takılıp kalıorum herşey tam olsun istiorum...okulda yaşadığım başarılı bir öğrencilik hayatım vardı ama saçma sapan şeyler yüzünden başaralı yönümüde kaybettim..öss senemde çevrem değişti ve platonik bi şaka tutuldum...ardından başka başka şeyler daha...bence aşık olmuyorum sadece kötü durumda olunca aşık olup kendime acı çektirmek istiyor gibiyim ama tam emin değilim :s ..güneşten ışıktan nefret ediyorum...sürekli ağlıyasım gelioyor..gözlerim doluyor...hatta bazen o kadar şiddetlenio ki nefes almak bile zorlaşıo...sürekli bi öfke içindeyim..ama neye karşı bi öfke bu bilmioyorum....aileme de söyleyemiyorum üzülmesinler diye..napıcam bilmiyorum...okudğum bölümden de memnun değilim...ilk senemden psikolojime güvenemediğmden tercih yaptım...ama şimdi anlıyorum ki hata yapmışım..ayrıca özgüven falan da kalmadı artık...bilmiyorum neden böyle hissediroum çok yoruldum...

black tam gene boğulduğum ve içimi dökmek için siteye giriş yaptığım zaman senin yazınla karşılaştım.. seninle yaşıtız ve çok benzer şeyleri yaşıyoruz.. lise dönemi hayatımda karabasan dönemi gibi oldu.. başımdan iki ölüm geçti ve bunlarla ilgili ayrıntıları anlatmıyorum bile.. mükemmeliyetçiliğin başlamasıyla herşeyin ne kadar kusurlu olduğunu görmek daha çok acıtıyor ve umutsuzluğa düşüyorsun.. salıyorsun kendini, koskoca bir boşukta yüzüyorsun kapkaranlık.. herşey amaçsız.. başarılı ve herkesin çok şeyler beklediği bir insanken dağın tepesindeyken düşmek çok acıtıyor biliyorum.. umutsuzluğun bir diğer kısmıda burda başlıyor.. tırmanmaya çalıştıkça ayağının kaydığını hissediyorsundur fakar aslında kaydıran sensindir.. aşk ise ayrı bir şekilde incelenmesi gereken başka bir durum.. bir kaçış duygusudur bazen... herneyse herşeyi bırak.. bu kadar yazıyla anlatılmaz içtekiler biliyorum.. sanki herşey üzerine gelir ve senin müdahale edememen elinde olmayan şeyler canını çok sıkar. sana şunu yap yada bunu yap diyemicem sadece ailenle paylaş ben bunu yapamadım ve eksikliğini hissediyorum.. konuşmak istersende buna açığım.. yalnız değilsin bunu söyleme ihtiyacı duydum..

[negatif]

çok güzel ifade etmişsin obsesifi..kendimi okudum..bunun saçma olduğunu bile bile hala kontrol etmeye çalışıyorum ben ne yazık ki..obsesifler sanırım gerçekleri çok net gördükleri için acı çekiyorlar..çok zor ya umarım bu hastalığın ilacı bulunur ve bir tablet alıp yarına sağlıklı bir algıyla uyanırım:(

[rockkk]

bu aralar bende taktım bişeyleree ve beynimden atamıorumm..fena taktım annemin başına ağrılar giriyo.o kapa diyo ben açıyorum.çünkü beynim yetmiyo bana.ağlıycak nerdeyse annem ben konştukça.ama ben beynimdekileri,hislerimi anlatıyorum bi yere kdrr..tam da anlatamıorum o kdr derin düşünüyorum kii anlamıyolarr......kimsenin beni anlamadığın düşnüyorum yaaaaa.offfff.çok kötüyüm.çok karışığım hi bi şey yapamıyorum yine.durup düşünsem saatlerce bişey yapmadan.çözsem kafamdakileri çözülmeyeceğini bile bile.ufak bişeydir başkaları için ve normaldir.ama ben büyütürüm enine boyuna.bşkaları için önemsiz bi konuya takarım ve etrafımdakileri delirtirim resmen.ama ben kendimi yinede anlatamıyorum.anlamıyo kimse beni sanki.ben uzaylıyım yabancıyım farklı düşünüyorum başka dünyadan geldim sanki.herkesi almıyorum hayatıma.birilerinin benim hakkımda benim haberim olmadan düşüneceği şeyler,benim haberim olmadan yapılan yorumlar,yada herangi başka şeyler beni çıldırtıyor.benim düşüncelerim var onlara göre yaşamalıyım.ama çoğunluk böyle değillllllllllllll.ufacık konuları büyütüyorum çok rhtsızım:( yüzeysel bakamıyorumm hiçbişeye çok fazla derine iniyorum.her açıdan bakıyorum.bu yüzden farklı boyutta geçiyomuş gibi oluyorum anlatamıyorum etrafımdakilere içimi.herkes gülüş cümbüş hayatın içinde.yüzeysel ve basit yaşıyolar.ben öyle olamıyorum.benim müdahelem harici benle ilgili herangi bişey herangi bi düşünce dahi beni delirtiyor.fazlasıyla mükemmeliyetçiyimmmmm sinir oluyorum bu duruma:( kimse benle iligili bişeye karar vermesin benle ilgili bişey düşünmesin yapmasın vs vs.benim dışımda bişey olmasın die sürekli kontrol halindeyim.olduğunda kırıcı da oluyorum.sinirleniyorum,deliriyorum sanki.bazen kendimi çok önemsediğimi düşünüyorum.ama hyr ben öylede değilim.bi yandan da kendimi önemsemiyorum değerimi bilmiyorum bi de o sorunum var ama mükemmeliyetçiyim sdc.aynı şeyler değiller.herşeyden bişey çıkarıyorum.ya bilmiyorum çok karışığım işte anlatamıyorum ben bile kendimi.kendimi sürekli iki arada bi derede gibi hissediyorum boşlukta.

[black]

tamermelda teşekkür ederim yorum ve ilgin için...sanırım birçok arkadaş da aynı şeyleri hissediyor...bu akşam bi haber izledim...bi çocuk 7 yaşında ama gelişememiş ve kafası büyümüş ,dişleri çürümüş ve ömrü sadece 4 yıl kalmış.yani bu günahsız kzı çocuğu 11 yaşına geldiğinde ölücek...benim hissettiğim olduğum durumdan rahatsızlık değil ama anlattığınız herşey işte bu başka birşey...ama gözlerim doldu ne bileyim utandım ne dertli insanlar var...o ailenin istediği sadece kızlarının yaşaması...ne acı birşey her gün senden bir parçanın gözünün önünde erimesi...düzelicem...bu durumdan müstarip arkaşlar birazcık etrafımıza bakalım bence...psikolog mutlaka gerekli her sağlıklı insan gitmeli ama önce içimizde bence...herşey için teşekkür ederim...

[tamermelda]

Senin hissettiklerini hisseden kişiler etrafını sürekli inceler. Hep birilerini memnun etmek için yaşar. Kandisi için yaptığı pek birşey yoktur. Tavsiyem etrafı incelemeyi bırakıp kendini incelemek. Yani kendin için birşey yap. Çevrendekilere birşeyler vermeyi yardım etmeyi azalt. Bunu yaparken başlangıçta sıkıntın artabilir, ama zamanla kendini daha hissedersen. Kimselere muhtaç olmadan (sevgili de dahil) hayatına devam edersin. Bir süre sonra boşluk hissi yavaş yavaş azalacaktır.

[negatif]

bu aralar bende taktım bişeyleree ve beynimden atamıorumm..fena taktım annemin başına ağrılar giriyo.o kapa diyo ben açıyorum.çünkü beynim yetmiyo bana.ağlıycak nerdeyse annem ben konştukça.ama ben beynimdekileri,hislerimi anlatıyorum bi yere kdrr..tam da anlatamıorum o kdr derin düşünüyorum kii anlamıyolarr......kimsenin beni anlamadığın düşnüyorum yaaaaa.offfff.çok kötüyüm.çok karışığım hi bi şey yapamıyorum yine.durup düşünsem saatlerce bişey yapmadan.çözsem kafamdakileri çözülmeyeceğini bile bile.ufak bişeydir başkaları için ve normaldir.ama ben büyütürüm enine boyuna.bşkaları için önemsiz bi konuya takarım ve etrafımdakileri delirtirim resmen.ama ben kendimi yinede anlatamıyorum.anlamıyo kimse beni sanki.ben uzaylıyım yabancıyım farklı düşünüyorum başka dünyadan geldim sanki.herkesi almıyorum hayatıma.birilerinin benim hakkımda benim haberim olmadan düşüneceği şeyler,benim haberim olmadan yapılan yorumlar,yada herangi başka şeyler beni çıldırtıyor.benim düşüncelerim var onlara göre yaşamalıyım.ama çoğunluk böyle değillllllllllllll.ufacık konuları büyütüyorum çok rhtsızım:( yüzeysel bakamıyorumm hiçbişeye çok fazla derine iniyorum.her açıdan bakıyorum.bu yüzden farklı boyutta geçiyomuş gibi oluyorum anlatamıyorum etrafımdakilere içimi.herkes gülüş cümbüş hayatın içinde.yüzeysel ve basit yaşıyolar.ben öyle olamıyorum.benim müdahelem harici benle ilgili herangi bişey herangi bi düşünce dahi beni delirtiyor.fazlasıyla mükemmeliyetçiyimmmmm sinir oluyorum bu duruma:( kimse benle iligili bişeye karar vermesin benle ilgili bişey düşünmesin yapmasın vs vs.benim dışımda bişey olmasın die sürekli kontrol halindeyim.olduğunda kırıcı da oluyorum.sinirleniyorum,deliriyorum sanki.bazen kendimi çok önemsediğimi düşünüyorum.ama hyr ben öylede değilim.bi yandan da kendimi önemsemiyorum değerimi bilmiyorum bi de o sorunum var ama mükemmeliyetçiyim sdc.aynı şeyler değiller.herşeyden bişey çıkarıyorum.ya bilmiyorum çok karışığım işte anlatamıyorum ben bile kendimi.kendimi sürekli iki arada bi derede gibi hissediyorum boşlukta.
off rockk ya biliyor musun bu dünyada beni anlayan tek kişinin sen olduğunu düşünmeye başladım..bunları yaşamayan biri okusa saçmalıyor der değil mi?oysa ben nasılda iyi anlıyorum her kelimesini..kötü olduğunda düşün bunu bir yerlerde nega var de o da böyle üstüne bir de fobilerle boğuşuyor de ve yanlız değilim de..bir umudum sende anlıyor musun?ne güzel demiş şair...boşver bir gün hepsi bitecek bitmesede hayat bitecek üzülme bir gün bir yerlerde bizim gibilerde düşünmeden yaşamayı tadacaklar tadacağız ve biz bunun kıymetini herkesten daha iyi anlayacağız..bekle sadece bekle

[rockkk]

negacım yaa..aynen bende sdc senin olduğunu düşünüyorum beni anlayan..yok ya yok başka kimse yok..başkası okusa saçmaladığımı düşünür ewt hatta hafife alır yada der ki amaaan ne var cnm olumlu düşünürsün atarsın kafandan olumsuzları bakarsın keyfine bu da sıkıntı mı..ama yok işte..o ruh benim değiştiremiyorum olumlu da düşünemiyorum..olumsuzunu görüyorum hep..böyle olunca mutlu olmam gerektiği zmn bile mutsuz kalıyorum..anlatamıyorum kimseye bunu..amaan olumsuz bu kız diyip kesitirp atıyolar veya atıyolardır eminim..ben bi kaç gündür iyileştiğimi artık iyi olduğumu fln düşünmüştüm..tmm dedim kesin iyiiym artık..çökmüycem öyle biri olmucam tuttum bi yerinden tmmdır dedim.ama yok olmuyor.olmayacak.bigünde bile herşey gözümde kararabiliyor.iyi olduğum zmnlar sayılı.öyle olduğum anları bitmesin die bakıyorum,sürdürmeye çalışıyorum,tetikteyim tadını çıkarmaya bakıyorum öyle anlarımda..ben yine eski ben olduğumda rüyadan uyanmış gibi oluyorum.nasıl öyle oldum olabildim ben diyorum.bilmiyorum.
ztn düşünüyorum her kötü oluşumda acaba negada bunları yaşıyormu diyorum kendi kendime.eminim yaşıyodur diyorum.inan çok kötüydüm,senin bu yazdıklarını okuyunca o kdr büyük moral olduki.yani çok yalnız hissetmiştim kendimi destek oldun bana sağol cnm. bi yerlerde nega var o beni anlıyor ve aynı şeyleri yaşıyor ewt yalnız olmadğımı bilmek en büyük moral bana

[eliftetik]

rockkk hayırlı akşamlar canım

[rockkk]

sağol eliftetik sanada iyi akşamlar:)