suskunçocuk
31-12-2011, 09:55 AM
Öncelikle merhaba.
Ben 15 yaşında lise 1. sınıfa gidiyorum.Ve kimseyle konuşamıyorum.Bu durum ilkokul 1.2.3.4 sınıfta da aynı şekildeydi.5. sınıfta başka bir okula gidince kendimi aştım ve herkesle konuşmaya başladım.Daha sonra 6. sınıfta başka bir şehre taşındık yani başka bir okula gittim.Bu durum yeniden başladı Şu anda hala devam ediyor.Ortaokul bitince kendi kendime liseye geçtim artık beni kimse tanımıyor önceden konuşmadığımı bilmiyor diyerek konuşurum diye düşündüm.Liseye başladım ilk günlerde kimse fazla konuşmuyordu.Fakat 2.3. günde artık konuşmaya başladılar arkadaşlık kurdular ama ben kaldım kimseyle konuşamadım arkadaşlık kuramadım.İnsanlar bana ruh gibisin diyor.Neden konuşmuyorsun dediklerinde de bir cevap bulamıyorum.Konuşmak istiyorum fakat konuşamıyorum.Şu anda okul futbol takımındayım orada da durum aynı pas bile isteyemiyorum.İnsanların yanında hiç rahat edemiyorum.Bazen sınıftakilere, öğretmenlere bir şey söylemem gerekiyor okula giderken düşünüyorum nasıl söylesem diye ilk ders söylerim diyorum ilk ders geçiyor söyleyemiyorum.Son ana kadar bırakıyorum bazense hiç bir şey söyleyemeden eve gidiyorum.Sınavlarda başarılıyım fakat öğretmen bir soru sorduğunda kendi beni kaldırmazsa o soruyu cevaplamak için asla kalkıp cevaplamam.Öğretmenlerin sorduğu neredeyse hepsinin cevabını biliyorum doğru cevap olduğuna da eminim fakat kalkıp da cevap veremiyorum.Bir çok kez bu durumu yenmeye çalıştım, konuşmaya, rahat davranmaya çalıştım ama olmadı.İnsanların yanında konuşacak hiç bir şey bulamıyorum.Konuşulacak konu olsa bile tek cevaplar veriyorum "evet-hayır" gibi cevaplar.Evet hayır derken bile heyecanlanıyorum.Artık konuşmak, rahat olmak istiyorum fakat olmuyor.Yapamıyorum.Hiç düzelememekten korkuyorum.Erkek olmama rağmen erkeklerle bile konuşamıyorum.Kızları siz düşünün artık.Kızlar adımı bile bilmiyordur sanırım.5. Sınıftayken yaptığın gibi konuş diyebilirsiniz belki fakat olmuyor.O zamanlar aynı apartmanda oturan arkadaşlarımla konuşuyordum ve aynı sınıfa düşmüştük belkide bu yüzden 5. sınıfta konuşabiliyordum bilmiyorum.Ben sadece içimi dökmek istedim.Eğer tavsiyeleriniz varsa bunları söyleyin ki ben de uygulamaya çalışayım.Aile içinde ise annem ve abim ile çok rahat konuşabiliyorum fakat babamla aramda hep bi soğukluk var.Anneme söylediğim çoğu şeyi neredeyse herşeyi babama söyleyemiyorum.Bu ondan korktuğum, döver diye çekindiğimden değil nedense onu kendimden uzak hissediyorum.Belkide bi kaç kez yurt dışına çıktığı için böyledir.Bilemiyorum.
Ben 15 yaşında lise 1. sınıfa gidiyorum.Ve kimseyle konuşamıyorum.Bu durum ilkokul 1.2.3.4 sınıfta da aynı şekildeydi.5. sınıfta başka bir okula gidince kendimi aştım ve herkesle konuşmaya başladım.Daha sonra 6. sınıfta başka bir şehre taşındık yani başka bir okula gittim.Bu durum yeniden başladı Şu anda hala devam ediyor.Ortaokul bitince kendi kendime liseye geçtim artık beni kimse tanımıyor önceden konuşmadığımı bilmiyor diyerek konuşurum diye düşündüm.Liseye başladım ilk günlerde kimse fazla konuşmuyordu.Fakat 2.3. günde artık konuşmaya başladılar arkadaşlık kurdular ama ben kaldım kimseyle konuşamadım arkadaşlık kuramadım.İnsanlar bana ruh gibisin diyor.Neden konuşmuyorsun dediklerinde de bir cevap bulamıyorum.Konuşmak istiyorum fakat konuşamıyorum.Şu anda okul futbol takımındayım orada da durum aynı pas bile isteyemiyorum.İnsanların yanında hiç rahat edemiyorum.Bazen sınıftakilere, öğretmenlere bir şey söylemem gerekiyor okula giderken düşünüyorum nasıl söylesem diye ilk ders söylerim diyorum ilk ders geçiyor söyleyemiyorum.Son ana kadar bırakıyorum bazense hiç bir şey söyleyemeden eve gidiyorum.Sınavlarda başarılıyım fakat öğretmen bir soru sorduğunda kendi beni kaldırmazsa o soruyu cevaplamak için asla kalkıp cevaplamam.Öğretmenlerin sorduğu neredeyse hepsinin cevabını biliyorum doğru cevap olduğuna da eminim fakat kalkıp da cevap veremiyorum.Bir çok kez bu durumu yenmeye çalıştım, konuşmaya, rahat davranmaya çalıştım ama olmadı.İnsanların yanında konuşacak hiç bir şey bulamıyorum.Konuşulacak konu olsa bile tek cevaplar veriyorum "evet-hayır" gibi cevaplar.Evet hayır derken bile heyecanlanıyorum.Artık konuşmak, rahat olmak istiyorum fakat olmuyor.Yapamıyorum.Hiç düzelememekten korkuyorum.Erkek olmama rağmen erkeklerle bile konuşamıyorum.Kızları siz düşünün artık.Kızlar adımı bile bilmiyordur sanırım.5. Sınıftayken yaptığın gibi konuş diyebilirsiniz belki fakat olmuyor.O zamanlar aynı apartmanda oturan arkadaşlarımla konuşuyordum ve aynı sınıfa düşmüştük belkide bu yüzden 5. sınıfta konuşabiliyordum bilmiyorum.Ben sadece içimi dökmek istedim.Eğer tavsiyeleriniz varsa bunları söyleyin ki ben de uygulamaya çalışayım.Aile içinde ise annem ve abim ile çok rahat konuşabiliyorum fakat babamla aramda hep bi soğukluk var.Anneme söylediğim çoğu şeyi neredeyse herşeyi babama söyleyemiyorum.Bu ondan korktuğum, döver diye çekindiğimden değil nedense onu kendimden uzak hissediyorum.Belkide bi kaç kez yurt dışına çıktığı için böyledir.Bilemiyorum.