Çekingenlik...

[mr.silent_]

Merhabalar
Şuan 18 yaşındayım. Bu yaşıma kadar psikolojik bir destek almaya da çekindim. Okulda genellikle sessiz ve sakin biri olarak bilindim. Açıkçası evet okulda aynen bildikleri gibiydim. Ama isteyerek öyle olmak istemedim. Çözemediğim bir soruyu rahatlıkla gidip hocama sormak isterdim. İtiraz etmek istediğim bir konuda rahatlıkla konuşmak isterdim.Liseyi bunları ve daha birçok şeyi içime atarak bitirdim. Türkiye'nin önde gelen üniversitelerinden birinde felsefe bölümünü kazandım. Aynı sorunumdan dolayı okulu bıraktım. Bir psikiyatriste gitmekle beraber sanal ortamdan da destek alabileceğimi düşündüm.

[alkanaga]

Değerli silent,
Baskıcı bir aile de mi yetiştin? İnsanlar kafalarına kazıdıkları bazı şeyleri kolay kolay söküp atamıyor.Çekindenliğin veya sosyal fobi nin en güzel tedavisi kanaatimce HERŞEYE rağmen harekete geçmektir.Kurs lara yazılmayı deneyebilirsiniz mesala veya belli aktivitelerde görev alabilirsiniz.Böylelikle kendinize olan güven yavaş yavaş da olsa geri gelebilir...

[trac-king]

sanki beni anlatıyosun.bende 18 yaşındayım mühendislik okuyorum bu sene başladım ve gayet yüksek bir puanla girdim ve aynı sebepten bırakmayı bile düşündüm. yaşadıklarını bende yaşadım ve hala yaşıyorum.ben birde r harfini söyleyemiyorum ve bu benim tüm sorunlarımın sebebiymiş gibi geliyor.üniversiteye başlayalı 2 aydan fazla oldu daha bir kelime bile soru soramadım hocalara derste.zaten konuşurken zorlanıyorum normal zamanda bile bide derste konuşmaya kalkarsam bayılırım heralde.ve bu akşam ailemi aradım ve hiç iyi olmadığımdan bahsettim psikolojim bozuldu dedim ve ilk defa aileme bu kadar içimi döktüm.yarın ilk otobüsle memleketime gidicem ve orda psikiyatriye falan gidicez sanırım yada r lerimi düzeltmek için bir konuşma terapistine.yıllardır içime attım kimselere söyleyemedim bu sıkıntımı ama artık hayat beni iyice yormaya başladıgı için aileme içimi dökerek ilk adımı attım.bilmiyorum hayatımda ne gibi değişiklikler olucak ama bir an önce bu sıkıntılardan kurtulmak için hayattaki bütün değerlerimi feda etmeye hazırım.çünkü ben intiharı bile düşündüm.ve bir ailem olmasaydı bunu kesin yapardım.neyse umarım ikimizde sorunumuzu çözeriz.son durumundan beni de bilgilendirirsen sevinirim.

[melankolik_06]

halinize gerçekten üzüldüm.ama bişeyi gerçekten merak ettim çekingenlik nedeniyle okulu bırakmanıza.yapmayın be canlarım çekingenliğiniz hep böyle devam etmeyecek ki iş hayatına girdiğinizi düşünün daha sonralarını bi düşünün bu hep böyle devam etmeyecek bi gün sizde emin olun ki çok mutlu olacaksınız

[mr.silent_]

ilginize teşekkür ederim.
Ailemin baskıcı olmadığını düşünüyorum. Ama iyiliğimi düşündükleri noktaları baskıcı olarak gören bireyler oluyor. Evet özgüven çok önemli.

[elmaelma]

Bir yerde de bir kaç arkadaşla aşabilirsin bir yerden başlamalısın sana uyan farklı ortamlar denemelisin bir kaç gelişim kitabı okumak faydalı olur.

[mr.silent_]

Neden içine attığını sorabilirmiyim?
Bunu bilinçli olarak yapmıyordum. Ben biraz edebiyatla da ilgilenirim özellikle yalnız şair ve yazarların hayatlarını okudukça belkide ilerde böyle bir yazar olacağım deyip ses çıkarmıyordum(çıkaramıyordum). Bir de konuşurken sesim hep az çıkıyordu. Sesimi duyurmaya çalışsam kendimi bağırıyor hissediyordum. Bazen sesimde titreme oluyor. Kelimeleri tam olarak çıkartmadan susuyordum. Dolayısıyla birçok şeyi içime atmaya neden oluyordu.

[plüton]

Çekingelikten ben de çok çektim. Üniversiteye gitmekten daha cazip geldi aöf zaten okul hayatımda hiç aktif bir öğrenci olmadım, iş hayatında da heyecanlanmadan konuşmayı beceremediğimden çok zorluk çektim.
Çekingenliğin tek çaresini biliyorum. Küçük adımlarla kendini açmak.

Bir gün sınıfta çekindiğin bi insana merhaba dersin öbür gün tanışır konuşursun zamanla daha da çekindiğin biriyle yakınlaşırsın karşıt cinsten olan yeni insanlarla tanışmaya çalışırsın, öğretmene küçük şeyler sorarsın, başlarda sınıfın gözüne batmayacak kendini zorda bırakmayacak hareketler yaparsın zamanla zaten daha da aktif olmaya başlarsın. Çekingenlik benim tecrübelerilme göre böyle aşılır. Son adımı bir hamlede gerçekleştirmeseniz de adımları tek tek kararlı bir şekilde atarsanız alışmaya başlayabilirsiniz. Bütün bunlar aylar yıllar alabilir ama sabırlı olduktan sonra aşılmayacak bir şey değil.