thinner
22-02-2011, 08:22 PM
Selamlar
Öncelikle bu konuyu doğru yere mi açtım bilmiyorum eğer yanlış bir yere açtıysam özür dilerim. Ayrıca forumu okumadan hemen atladım belki bu forum bu tarz sorunlar için bir yer değildir ama sorunum artık yaşantımı kötü yönde fazlasıyla etkilemeye başladığı için sabredemedim.
Gelelim sorunuma, aslında dışardan bakıldığında gayet uysal ve zararsız görünüme sahip bir insan olarak göründüğüöü belirtmek isterim üstelik bu güne kadar hiçbir şiddetle alakalı vukuatım da olmadı. Ama esas sorunum zaten burda başlıyor.
Böyle bir yapıya sahip olmama rağmen özellikle çok sevdiğim insanlara ya da nesnelere karşı içimde bir şiddet duygusu besliyorum. Bu durumun farkına varmama sebep olan ise yaklaşık 7 ay önce küçücük bir yavruyken sahip olduğum çok sevdiğim kedim sayesinde oldu. Kendisi çok yaramaz bir hayvandı ve bazı istenmeyen hareketleri oluyordu kız arkadaşım da kediler konusunda deneyimli olduğu için ona danıştım ve kedime hafifçe vurmam gerektiğini söyledi. Olay burda başladı başladı aslında başta herşey iyi gidiyordu ancak bir süre sonra o çok sevdiğim kedime gereksiz yere vurduğumun farkına vardım. tabi bunun ardından da bir pişmanlık başladı. Ama onu hala çok sevdiğiminde farkındaydım. bazen kendimi kaybediyordum ve kendimi zaptederek yastığa vurmaya başlıyordum çünkü ona kıyamıyordum ama içimden de ona vurmak geçiyordu bunun üstüne ona bir zarar gelmesin diye bir bahaneyle onu kızarkadaşıma verdim. Aslında hala durumumun farkında değildim sonradan geçmişimi düşündükçe taşlar yerine oturmaya başladı. üstelik bu şiddet isteği sadece kedime karşılık değil diğer sevdiklerime karşıda beslediğimi farkettim. Mesela kız arkadaşım yanımda değilken ona vuruyormuşcasına yastıklara vuruyordum. Ya da ailemin yanındayken(yalnız yaşıyorum) bana çok iyi davranmalarına rağmen gereksiz yere kavga çıkarıyor ve onlara bağrıyordum sonra da pişman oluyordum. Ve ailemle fazla görüşmemin sebebinin de bu şiddet duygusu yüzünden kaynaklandığının farkına vardım.
Şimdi kız arkadaşıma bir zarar vermemek için sebepsiz yere ondan uzak duruyorum ve muhtemelen ayrılıcaz. Sevdiklerimi birer birer kaybettiğimin farkına vardım. Giderek yalnızlaşıyorum. Bana kim değer verirse ben de ona değer veriyorum yalnız yanında bir de şiddet duygusu oluyor. dolayısıyla kendimi monlara uzak tutuyorum ki saçma sapan bişey yapmıyım.
22 yalışında bir erkeğim bu tarz duygular içine en son 12 yaşında ergenlik döneminde girmiştim ama daha sonra bunları ergenliğe bağladım. Fakat bu duygular bir iki yıldır içimde tekrar yeşermeye başladı.
yardımcı olabilirseniz de olamasanız da çok teşekkür ederim.
Öncelikle bu konuyu doğru yere mi açtım bilmiyorum eğer yanlış bir yere açtıysam özür dilerim. Ayrıca forumu okumadan hemen atladım belki bu forum bu tarz sorunlar için bir yer değildir ama sorunum artık yaşantımı kötü yönde fazlasıyla etkilemeye başladığı için sabredemedim.
Gelelim sorunuma, aslında dışardan bakıldığında gayet uysal ve zararsız görünüme sahip bir insan olarak göründüğüöü belirtmek isterim üstelik bu güne kadar hiçbir şiddetle alakalı vukuatım da olmadı. Ama esas sorunum zaten burda başlıyor.
Böyle bir yapıya sahip olmama rağmen özellikle çok sevdiğim insanlara ya da nesnelere karşı içimde bir şiddet duygusu besliyorum. Bu durumun farkına varmama sebep olan ise yaklaşık 7 ay önce küçücük bir yavruyken sahip olduğum çok sevdiğim kedim sayesinde oldu. Kendisi çok yaramaz bir hayvandı ve bazı istenmeyen hareketleri oluyordu kız arkadaşım da kediler konusunda deneyimli olduğu için ona danıştım ve kedime hafifçe vurmam gerektiğini söyledi. Olay burda başladı başladı aslında başta herşey iyi gidiyordu ancak bir süre sonra o çok sevdiğim kedime gereksiz yere vurduğumun farkına vardım. tabi bunun ardından da bir pişmanlık başladı. Ama onu hala çok sevdiğiminde farkındaydım. bazen kendimi kaybediyordum ve kendimi zaptederek yastığa vurmaya başlıyordum çünkü ona kıyamıyordum ama içimden de ona vurmak geçiyordu bunun üstüne ona bir zarar gelmesin diye bir bahaneyle onu kızarkadaşıma verdim. Aslında hala durumumun farkında değildim sonradan geçmişimi düşündükçe taşlar yerine oturmaya başladı. üstelik bu şiddet isteği sadece kedime karşılık değil diğer sevdiklerime karşıda beslediğimi farkettim. Mesela kız arkadaşım yanımda değilken ona vuruyormuşcasına yastıklara vuruyordum. Ya da ailemin yanındayken(yalnız yaşıyorum) bana çok iyi davranmalarına rağmen gereksiz yere kavga çıkarıyor ve onlara bağrıyordum sonra da pişman oluyordum. Ve ailemle fazla görüşmemin sebebinin de bu şiddet duygusu yüzünden kaynaklandığının farkına vardım.
Şimdi kız arkadaşıma bir zarar vermemek için sebepsiz yere ondan uzak duruyorum ve muhtemelen ayrılıcaz. Sevdiklerimi birer birer kaybettiğimin farkına vardım. Giderek yalnızlaşıyorum. Bana kim değer verirse ben de ona değer veriyorum yalnız yanında bir de şiddet duygusu oluyor. dolayısıyla kendimi monlara uzak tutuyorum ki saçma sapan bişey yapmıyım.
22 yalışında bir erkeğim bu tarz duygular içine en son 12 yaşında ergenlik döneminde girmiştim ama daha sonra bunları ergenliğe bağladım. Fakat bu duygular bir iki yıldır içimde tekrar yeşermeye başladı.
yardımcı olabilirseniz de olamasanız da çok teşekkür ederim.