Depresyon derler adına!

[Lonely]

Dün bu güzel siteyi keşfettim ve kayıt oldum.(39/E/İstanbul)İlk yazımı da Bipolar bozukluk konu başlığına yazdım,çünkü son birkaç yıldır yaşadığım ve son zamanlarda yoğunlaşan ruhsal gelgitler ve kararsızlıklarımla bu hastalığı ilişkilendirmiştim.Aslında aklım o kadar karmaşık ki,neyi nasıl yazacağımı kestiremiyorum.Sanki psikiyatriye ait hemen her sorundan bir parça bende var gibi.Bunu düşündükçe ne yapacağımı bilemiyorum,yine de olabildiğince somutlaştırarak bir durum değerlendirmesi yapmak sanırım iyi olacak.12 yıldan bu yana ilaç tedavisi görüyorum.Bu süre içinde farklı doktor ve ilaç kombinasyonları denedim,Ana sorunum sosyal fobiydi,ilkokul yıllarımdan başlayan ve 30'lu yıllarımın ortalarına kadar bana eşlik eden! bu sorundan görece uzaklaştığımı söyleyebilirim,yaşam niteliğime eskisi kadar&gibi darbe vuramıyor artık.Ama yıllar içinde depresyon ve takıntı sorunları yaşamaya başldım,takıntılarımın geçmişi çok eski(hastalık hastalığı,yakınlarıma kötü birşey olacağı korkusu,düşünce karmaşası,v.s..)ama şu anda bahsetmek istediğim konu o değil,beni asıl perişan eden depresyon.Son birkaç yıldır artış gösterdi,aslında eskiden de vardı ama özellikle son aylarda artık dayanılmaz boyutlara ulaştı.Bazen bu duruma alıştığımı,kanıksadığımı ve içselleştirdiğimi,size belki garip gelecek,hatta bu sorunumu yücelttiğimi(sorunu alt edemediğimden belki de beraber yaşamaya adapte olma çabaları da diyebilirim),bir kişilik özelliği olduğunu düşünüp avunmaya çalışsam da beni yaşamdan soğutan,karamsarlık,amaçsızlık,inançsızlık,konsant rasyonsuzluk,isteksizlik,aşırı yeme ve uyku,insanlardan kaçma,alınganlık,suçluluk duygusu,yalnızlaşma,evde daha çok zaman geçirme,kolay sıkılma,erteleme,konuşma ve davranışlarda yavaşlama,kararsızlık,kaygı,yoğun ve sürekli ruhsal dalgalanmalar,v.s türü yakınmalarla kendini gösterdi.2.5 yıldır psikiyatristime gitmiyorum.Nedense tedaviye olan inancımı da yitirmiş gibiyim.Kafam allak bullak.Gün içinde sürekli olarak geçmiş ve geleceğe ait olumsuz ağırlıklı düşüncelerle boğuşuyorum.Ne yaparsam yapayım gidişatın olumluya doğru gitmeyeceğini düşünüyorum ağırlıklı olarak.İyimser olabildiğim zamanlar ise çok seyrek,baskın duygu karamsarlık.Duygu,karar,konuşma,davranış ve düşüncelerimde belirsizlik&iniş çıkışlar var.Bilemiyorum,konuyu olabildiğince depresyon sınırları içinde ele almaya çalışıyorum,umarım dağıtmıyorumdur ama sanki tüm ruhsal hastalıklar birbirlerinden besleniyor ve bende hepsinden bir parçası toplanmış gibi bir duyguya kapılıyorum bazen.Aslında saatlerce daha yazabilirim,ama sizi bunaltmamak adına şimdilik noktalıyorum.Okuduğunuz için sağolun.Depresyon umarım hepimizden bir an önce uzaklaşır.Sağlıkla kalın...

[gülenay]

iki yıl önce depresyondaydım bende.çok zor oldu bu durumdan kurtulmam.hala zaman zaman izleri beliriyor olsada giden senelere karşı daha dışa dönüğüm.hayattan olabildiğince zevk almaya çalışıyorum.bir dahada depresyon denen illete tutulmak istemiyorum.

[Lonely]

Merhaba.Yanıtınız için teşekkürler.2 yıl öncesine göre daha iyi olmanız sevindirici ve kendi adıma,bu sorunun bir kader olmadığını göstermesi bakımından da umut verici.Kişisel çaba salt yeterli olmasa da bu illetle başetmede en etkin yöntemlerin başında geliyor kanımca.Ne yazık ki bu bende eksik olan bir yön.Aslında bunda yoğunlaşabilinirse sorunla başedebilmede mesafe alınabileceğini düşünüyorum.Yine de depresyon,çok ama çok zorlu bir süreç.Hele de süreğenleştiği zaman içinden çıkılması çok zorlaşıyor.Sağlıkı günler dilerim bu ve benzeri sıkıntıları yaşayan herkese..
iki yıl önce depresyondaydım bende.çok zor oldu bu durumdan kurtulmam.hala zaman zaman izleri beliriyor olsada giden senelere karşı daha dışa dönüğüm.hayattan olabildiğince zevk almaya çalışıyorum.bir dahada depresyon denen illete tutulmak istemiyorum.

[Banlıcan]

Bir gü birini download edersiniz hayatınıza ve login olur kalbinize.
Sonra bakmışsınız ki depresyonunuz unexpected error hata mesaji ile sonlanmış.
Depresyon uygulamanız da tekrar başlayamamış.

[Lonely]

Kaç ay olmuş yazalı.Değişen pek bir şey yok.Hatta durumum daha da kötüye gidiyor.İlgi kaybı ileri boyutta.Erteleme,yorgunluk,iştah artması,dikkat eksikliği,çabuk sıkılma,amaçsızlık,çökkünlük,tahammülsüzlük,yoğunl aşamama,alınganlık,durgunluk,ruhsal gelgitler,ne ararsanız var maaşallah! Şaka bir yana artık depresyonumun geçeceğine inanmıyorum,buna inanmam için anlamlı hiç bir nedenim yok.Şubat'ta gittiğim psikiyatr,ilaçlarda ufak çaplı bir düzenleme yaptı ama sonuç sıfıra sıfır elde var sıfır!Doktorlara olan güvenimi de yitirdim.Evet,kişi sorununu paylaşıp kısmen hafifliyor,yakındıklarına dayanma gücünü artırabiliyor ama bunlar sorunun geçmesi ya da azalması demek değil.Bugünlerde eski doktoruma uğrayıp bir durum değerlendirmesi yapmayı düşünüyorum ama onda da sihirli değnek yok ki! Bilemiyorum tüm yükü doktorlara atmak ne denli gerçekci&doğru.Sıkıldım artık.Yoruldum,daraldım,bunaldım,bıktım.Hem de çok bıktım.Elimde en azından ümidim vardı artık o da yok gibi.Sanırım bu lanet depresyona alışıp kardeş kardeş yaşamak en iyi çözüm(kendi adıma tabii,asla size önermiyorum,kolaycılık kokuyor)Fazla uzatmak istemiyorum.Keşke daha olumlu şeyler yazabilsydim.Okuyan arkadaşlar,çok sağolun...............

[prenseshelen]

umarım bianönce içinde bulunduğun bu çıkmazdan kurtulursun ,umudunu asla kaybetme genede sen ,yalandanda olsa umudun varmış gibi düşün ...çünkü bi gün gerçeğe dönüşcek .senin için dua etcem ...bütün hastalar için ...

[Lonely]

Teşekkürler Prenseshelen.Bu destekler moral veriyor,bizi ayakta tutuyor.Umarım herkes bu(ve buna benzer diğer)ruhsal sıkıntılarından arınıp yaşama yeniden merhaba der.Yoksa bu sıkıntılar okyanusunda yaşamak çok ama çok zor......

[lukakerem]

umarım hepimiz kurtuluruz...o anlarımızı düşünüp güleriz...

[hopelesslover]

merhaba ve çok geçmiş olsun..bence bende tam 15 yıldır depresyondayım...sürekli böyle hissetmesemde ara ara olsada..depresyonda olmamın sebepleri vardır diye düşünüp buldum..onları çözersem düzelirim diye düşünüp uğraştım ama hayatımda herşey aynı hiç bişeyi çözüp düzeltemedim ve çok kötü hissediyorum..dün gece yine ağlıyarak uyudum yıllardır sevip yanımda istediğim insanla hala birlikte değiliz diye..yaşamak istediğim hayattan çok uzağım diye..aslında saçma şeyler,insan elindekilerle mutlu olmalı ama aklından çıkartamıyosunki..şuan burda bunları yazmak yerine yaşamak istediklerini yaşayan biri olmak isterdim öyle insanlarda var neden ben değilim ki onlardan biri,hak etmiyormuyum yaşamak istediklerimi yaşamayı diye düşünüyorum ve çok gücüme gidiyor..bu düşüncelerden kurtulmam lazım ama nasıl?yıllarca psikiyatristin vereceği ilaçlarla yaşamak istemiyorum,kim isterki..

[Paronayak~]

Arkadaşlar ben de şiddetli bir depresyon geçiyorum. Çarpıntılarım oluyor,en küçük şeyde ağlamaya başlıyorum uykumu alamıyorum. Kabus görüyorum ne yapabilirim.

[goffee]

Arkadaşlar ben de şiddetli bir depresyon geçiyorum. Çarpıntılarım oluyor,en küçük şeyde ağlamaya başlıyorum uykumu alamıyorum. Kabus görüyorum ne yapabilirim.


Öncelikle sakin olmalısın.
Bir sakinleş sonra bizde sende düşün.

Hiç bir doktorla görüştün mü?
Aldıgın bir ilaç varmı?
Varsa kullanıyormusun?

[AntiDepresan]

Yaşadığım şeyler çok üstüme gelior tam kurtulayım derken yeniden yeniden yeniden vee yeniden saplanıyorum bu batağa . Kalitesiz yaşantım , geçmişten izler , saplantılarım . 19 yaşındayım ve çöküyorum . Beni kurtarabilecek , elini uzatıp yardım edecek kimse yok . Yaşama inancım kalmadı . Bir de güvensizliğim var , yani şüphecilik . Ama ciddi boyutta . Kafamda kurabiliyorum bu nedir bilmiyorum ama kafamda yarattığım şeylere inanıyorum insanlara asla inanmıyorum . Belkide geçmişte çok kandırıldığım içindir . Bilemiyorum .

[bekirecr]

Yaşadığım şeyler çok üstüme gelior tam kurtulayım derken yeniden yeniden yeniden vee yeniden saplanıyorum bu batağa . Kalitesiz yaşantım , geçmişten izler , saplantılarım . 19 yaşındayım ve çöküyorum . Beni kurtarabilecek , elini uzatıp yardım edecek kimse yok . Yaşama inancım kalmadı . Bir de güvensizliğim var , yani şüphecilik . Ama ciddi boyutta . Kafamda kurabiliyorum bu nedir bilmiyorum ama kafamda yarattığım şeylere inanıyorum insanlara asla inanmıyorum . Belkide geçmişte çok kandırıldığım içindir . Bilemiyorum . mrb
kafan da yarattığın şeylere inanman,güvensizlik ile şüphecilik aynı değil.sizin kendinize özgüveniniz yok.insanlara asla inanmaman rahatsızlıkdan.bir doktora gitmeyi deneseniz iyi olur derim.

[goffee]

Yaşadığım şeyler çok üstüme gelior tam kurtulayım derken yeniden yeniden yeniden vee yeniden saplanıyorum bu batağa . Kalitesiz yaşantım , geçmişten izler , saplantılarım . 19 yaşındayım ve çöküyorum . Beni kurtarabilecek , elini uzatıp yardım edecek kimse yok . Yaşama inancım kalmadı . Bir de güvensizliğim var , yani şüphecilik . Ama ciddi boyutta . Kafamda kurabiliyorum bu nedir bilmiyorum ama kafamda yarattığım şeylere inanıyorum insanlara asla inanmıyorum . Belkide geçmişte çok kandırıldığım içindir . Bilemiyorum .




Kırılmışsın ve güvenin sarsılmış belliki.
Belkide yanlış anladın.
Belki sadece üstüste gelmesi seni zorladı bundan daha fazlası değildi aslında...
Herneyse.
Bence bir süre bekle sonra affetmeyi dene.
Şimdilik tek tavsiyem bu.