salamar
30-04-2010, 11:40 AM
doğru yere mi açtım başlığı bilemiyorum ama henüz çok yeniyim ve forumu pek tanımıyorum. ben yine de burada sorunumu özetleyeyim;
30 yaşımdayım ve hala bitiremediğim bir okulum var. 98'de başladım lisansa. 1. sınıfta başarılı bir öğrenci olduğum söylenebilir. sonrasında hayatla beraber okuldan da koptum. mimarlık öğrencisi olduğum için dönem projelerimiz var ve dönem boyunca düzenli çalışmamı gerektiren bir program. ama ben proje bir yere gelince tıkanıyor ve bırakıyorum. ilk tedavi girişimim 2002'de oldu ama pek uzun süremedi. bu benim isteksizliğimden, belki bir dönem toparlayıp, hayatıma düzene koymam, tedaviye ihtiyacım olmadığını zannetmemden kaynaklanıyor. ailem de basit bir depresyon geçirdiğimi düşünerek pek üzerime gelmedi.
sonraki yıllarda okuldan, hayattan tamamen bir kopuş dönemi yaşadım. insanlarla hiçbir iletişimim yoktu ve günlük kurduğum cümle 3'ü geçmiyordu. yanılmıyorsam 2005'te tekrar tedaviye başladım. farklı bir doktorla. ve aldığım ilk tanı rezidüel şizofreniydi. ilaçlar,- onun adı terapi miydi bilmiyorum ama-terapi falan derken bir değişim dönemine girdim. giyim tarzından, konuşmasına gülmesine kadar farklı bir şalamar vardı artık. bunun üzerine teşhis değişti, yeni ilaçlar girdi hayatıma. hayat eğlenceliydi o dönem benim için ama bu defa da gezmekten derslerime vakit ayıramıyordum. ve 1 seneyi hiç ders veremeden geçirdim. bunun sonucu biraz ağır oldu. azami öğrenim süresinde okulu bitiremediğim için ilişiğim kesildi. zor birkaç ay geçirdim. o dönem farklı deneyimlerim oldu. tasavvufa ilgi duymaya başladım, dünya artık şekil değiştirmişti gözümde. yeni bir teşhis daha getirdi bu bana.
ve tabii olarak bundan da sıkıldım. o ara doktorum artık iyi olduğumu ve görüşmeye devam etmenin gerek olmadığını söyledi. bunun bana maddi yükünü düşündüğü için belki. aslında okul olmadığı için çok da sorunum olmuyordu, belki o yüzden ona ihtiyacım olmadığını düşündü.
ailem beni ankara'ya yolladı. televizyonda da hayranlıkla seyrettiği bir hekime. sil baştan tedaviye başladım. haftalık ve de oldukça yoğun geçen bir terapi dönemine girdim. 3d modellemeyle ilgili kurs programlarına katıldım, bu bana okulda kaybettiğim güvenimi yeniden verdi. iyi bir iş buldum. özel hayat, erkek arkadaşlar falan çalkantılarım olsa da bu işime pek yansımadı, uykumu düzene koydum, sorumluluklarının bilincinde bir şalamar vardı. o yoğun tempoya ayak uydurabilmiştim. ve bu tempoyla neredeyse 2 yıl yaşamayı başardım. elbette tedavi desteğiyle. bu süre zarfında düşünce bozukluğu dışında hiçbir teşhis zikredilmedi doktorum tarafından. ama bunu bile kabullenebilmiş değilim henüz.
sonrasında af çıktı ve okula döndüm. akıllanmıştım. artık bitirip kurtulacaktım. 1 dönemi sorunsuz atlattım ama aynı sorumsuz salamar geri geldi. projemi yine bıraktım ve bunu ailem henüz bilmiyor.
aynı döngüyü yaşamaktan sıkıldım. okul üzerimde öyle ağır bir yük ki ve benim bundan kurtulmak için gücüm yok. aylardır doktorumu görmüyorum. aramadım bile. çok yorgunum ve ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
10 seneyi bütün yoğunluğuyla yazıya dökmek kolay değilmiş. bir dolu şey atladım ya da belki hiç anlatamadım derdimi. ama yine de paylaşmak istedim. başarısızlığımın faturasını kime kesmem gerekiyor bulamıyorum ve artık bazen dayanamayacağımı hissediyorum.........
30 yaşımdayım ve hala bitiremediğim bir okulum var. 98'de başladım lisansa. 1. sınıfta başarılı bir öğrenci olduğum söylenebilir. sonrasında hayatla beraber okuldan da koptum. mimarlık öğrencisi olduğum için dönem projelerimiz var ve dönem boyunca düzenli çalışmamı gerektiren bir program. ama ben proje bir yere gelince tıkanıyor ve bırakıyorum. ilk tedavi girişimim 2002'de oldu ama pek uzun süremedi. bu benim isteksizliğimden, belki bir dönem toparlayıp, hayatıma düzene koymam, tedaviye ihtiyacım olmadığını zannetmemden kaynaklanıyor. ailem de basit bir depresyon geçirdiğimi düşünerek pek üzerime gelmedi.
sonraki yıllarda okuldan, hayattan tamamen bir kopuş dönemi yaşadım. insanlarla hiçbir iletişimim yoktu ve günlük kurduğum cümle 3'ü geçmiyordu. yanılmıyorsam 2005'te tekrar tedaviye başladım. farklı bir doktorla. ve aldığım ilk tanı rezidüel şizofreniydi. ilaçlar,- onun adı terapi miydi bilmiyorum ama-terapi falan derken bir değişim dönemine girdim. giyim tarzından, konuşmasına gülmesine kadar farklı bir şalamar vardı artık. bunun üzerine teşhis değişti, yeni ilaçlar girdi hayatıma. hayat eğlenceliydi o dönem benim için ama bu defa da gezmekten derslerime vakit ayıramıyordum. ve 1 seneyi hiç ders veremeden geçirdim. bunun sonucu biraz ağır oldu. azami öğrenim süresinde okulu bitiremediğim için ilişiğim kesildi. zor birkaç ay geçirdim. o dönem farklı deneyimlerim oldu. tasavvufa ilgi duymaya başladım, dünya artık şekil değiştirmişti gözümde. yeni bir teşhis daha getirdi bu bana.
ve tabii olarak bundan da sıkıldım. o ara doktorum artık iyi olduğumu ve görüşmeye devam etmenin gerek olmadığını söyledi. bunun bana maddi yükünü düşündüğü için belki. aslında okul olmadığı için çok da sorunum olmuyordu, belki o yüzden ona ihtiyacım olmadığını düşündü.
ailem beni ankara'ya yolladı. televizyonda da hayranlıkla seyrettiği bir hekime. sil baştan tedaviye başladım. haftalık ve de oldukça yoğun geçen bir terapi dönemine girdim. 3d modellemeyle ilgili kurs programlarına katıldım, bu bana okulda kaybettiğim güvenimi yeniden verdi. iyi bir iş buldum. özel hayat, erkek arkadaşlar falan çalkantılarım olsa da bu işime pek yansımadı, uykumu düzene koydum, sorumluluklarının bilincinde bir şalamar vardı. o yoğun tempoya ayak uydurabilmiştim. ve bu tempoyla neredeyse 2 yıl yaşamayı başardım. elbette tedavi desteğiyle. bu süre zarfında düşünce bozukluğu dışında hiçbir teşhis zikredilmedi doktorum tarafından. ama bunu bile kabullenebilmiş değilim henüz.
sonrasında af çıktı ve okula döndüm. akıllanmıştım. artık bitirip kurtulacaktım. 1 dönemi sorunsuz atlattım ama aynı sorumsuz salamar geri geldi. projemi yine bıraktım ve bunu ailem henüz bilmiyor.
aynı döngüyü yaşamaktan sıkıldım. okul üzerimde öyle ağır bir yük ki ve benim bundan kurtulmak için gücüm yok. aylardır doktorumu görmüyorum. aramadım bile. çok yorgunum ve ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
10 seneyi bütün yoğunluğuyla yazıya dökmek kolay değilmiş. bir dolu şey atladım ya da belki hiç anlatamadım derdimi. ama yine de paylaşmak istedim. başarısızlığımın faturasını kime kesmem gerekiyor bulamıyorum ve artık bazen dayanamayacağımı hissediyorum.........